10.சீப்புச்சீடை

தேவையான பொருட்கள்

1.பச்சரிசி - 4 உழக்கு
2.பாசிப்பருப்பு -1 3/4 உழக்கு
3.பொட்டுக்கடலை அல்லது உளுந்து - 1 3/4 உழக்கு
4.தேங்காய் - 1
5.எண்ணெய்
6.உப்பு - தேவையான அளவு

பச்சரிசியை நன்றாகக் களைந்து அரை மணி நேரம் ஊறவைத்து இடித்து சலித்து மணல் போல வறுத்துக்கொள்ளவும்.பாசிப்பருப்பு,உளுந்து இரண்டையும் கருகாமல் வறுத்து சன்னப்பொடியாக அரைத்து சலித்து அரிசி மாவோடு கலந்து கொள்ளவும்.தேங்காயைத் துருவி அரைத்து மூன்று பால் வரை தனிதனியே எடுத்துக் கொள்ளவும்.முதல் பாலை சுடவைத்து (கொதிக்கக்கூடாது) உப்பை அதில் கரைத்து மாவில் ஊற்றிக் கலக்கவும்.பால் போதாத போது இரண்டாவது பாலை சுடவைத்து கலந்து முறுக்கு மாவு போல் கெட்டிய பிசைந்து உருட்டி வைத்து ஒரு ஈரத்துணி போட்டு மூடிக்கொள்ளவும்.மாவு காயக்கூடாது.இப்போது சீப்புச்சீடைக் கட்டையில் (பட்டையாக மேலே வரி விழுவதற்கான முட்களுடன் இருக்கும் சில்) பழைய செய்தித்தாளை விரித்து அதில் நீளமாகப் பிழிந்து விடவும்.பிறகு கத்தி கொண்டு நான்கு இஞ்சி நீளத்தில் வெட்டி இரு முனைகளையும் ஒட்டி எண்ணெயில் பொரித்து எடுக்கவும்.இது மோதிரம் போன்ற வடிவத்துடன் இருக்கும்.நல்ல ருசியுடன்,பொறு,பொறுவென இருக்கும் இந்தப்பலகாரமும் ஒரு சீர்ப்பலகாரம்.

பாலைய நாட்டுப் பெண்களின் முந்தையத்தலைமுறைகள்

 என் பாட்டி காலத்தில் அதாவது அறுபது,எழுபது வருடங்களுக்கு முன் எங்கள் சமூகப்பெண்கள் வீட்டு முகப்பிற்கு வரக்கூட அனுமதி மறுக்கப்பட்டவர்கள்.அடுப்படியும்,வயலும்,மாட்டுக்கொட்டகையும் தான் கதி.மிஞ்சினால் வீட்டின் இரண்டாம் கட்டு வரை வரலாம்.அந்த கால கட்டத்தில் எங்கள் கிராமங்களில் எங்கள் சமூக ஆண்கள் பர்மா,சிங்கப்பூர்,மலேயா,ரங்கூன் என்று வெளிநாடுகளில் கொண்டு விற்கப்போன நகரத்தார் சமூக மக்களின் காசுக்கடைகளில் கணக்குப் பிள்ளையாக,சமையற்காரர்களாக,சிப்பந்திகளாக அவரவர் கல்வித் தகுதிகளுக்கேற்ப பதவிகள்.அவர்களுடன் வெளிநாடு வாசம் அந்த கால கட்டத்தில் பெண்கள் மாமனார்,மாமியாரின் அதிகாரங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு,குழந்தைகளை வளர்த்துக்கொண்டு,வயல் வரப்புகளைக் கவனித்துக்கொண்டு,ஆடுமாடு,கோழிகளை வளர்த்துக்கொண்டு குடும்ப மேன்மையே தங்களது குறிக்கோளாய் இருந்தார்களாம்.நகரத்தார் பெண்கள் சிறந்த பழக்க வழக்கமுடையவர்கள் என்பதால் எங்கள் சமூகத்தின் பெரும்பாலான பெண்குழந்தைகளுக்கு நகரத்தார் வீடுகளே பள்ளிக்கூடமாக,அந்தப் பெண்களே ஆசிரியப்பெருமக்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.ஆண்கள் விருந்தாளிகளைப்போல வருவதும் இரண்டு மாதம் தங்குவதும்,திரும்பிப் போவதும் வழக்கமாகிப்போனது.பணம் அனுப்புவதும் வீட்டின் மூத்தவர்களுக்குத் தான் வரும்.அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்குக் கூட அவர்களின் கையை எதிர்பார்த்து நிற்கவேண்டும். குழந்தைகளின் விருப்பத்திற்குக்கூட தாயானவர்கள் எதுவும் வாங்கித்தரமுடியாத நிர்ப்பந்தம்.கணவனின் சம்பாத்தியத்தில் உரிமை கோரக்கூட தைரியமற்று வெறும் வேலைக்காரிகளைப்போல இளம் பெண்கள்.ஆண்களில் நிறையப்பேர் அன்னிய பூமியில் வேற்றுப் பெண்களை சட்டத்திற்குப் புறம்பாக மணந்து அங்கேயே தங்கி மாண்டவர்களும் உண்டு.அன்றி அந்த அந்தப்புரப்  பெண்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வயதான காலத்தில் திரும்பிவரும் தன் கணவருக்குத் தாதிகளாய் மட்டும் வாழ்ந்த பெண்களும் உண்டு.அந்த அந்தப்புரப் பெண்களை குழந்தை குட்டிகளுடன் கூட்டிவந்து சொத்துப் பிரித்த கதைகளும் எங்கள் சமூகத்தில் நிறைய உண்டு.ஐம்பது வருடங்களுக்கு முன் எங்கள் பெண்களின் நிலையை என் அப்பத்தா கூறும் போது அழுகை வரும்.நீங்க இப்புடி கத சொல்றீங்களே? உங்களுக்கு அழுக வரல, என்றால் கண்மாய்க் கரை,வய வரப்புன்னு கண்ணீர சிந்திச்சிந்தி கண்ணீரே வத்திப்போச்சு என்பார்.

        எப்போதாவது வரும் கடிதங்களில் மட்டுமே தங்கள் அன்பைப்பரிமாறி வாழ்ந்த அவர்களது வாழ்க்கை எனக்கு வியப்பளிக்கும்.என் அப்பத்தா, என் மாமியார் இப்படி ஒரு தியாக வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர்கள்.அந்தக்கடிதத்திலும் அன்பே,ஆருயிரே என்று உருகியிருப்பார்கள் என்றா நினைக்கிறீர்கள்.உடல் நிலையைக்கவனித்துக்கொள்ளவும்.குழந்தைகளைப்பார்த்துக்கொள்ளவும்.என் தாய், தந்தையிடம் அவர்கள் மனம் கோணாமல் நடந்துக்கொள்ளவும் என்றுதான் எழுதியிருப்பார்களாம்.வெறும் கனவுகளில் குடும்பம் நடத்தி,கற்பனையில் கொஞ்சிக் குலவி வாழ்ந்த அந்தப்பெண்களுக்கு வாழ்க்கை எப்படி இருந்திருக்கும்.அவர்களுக்கு வாழ்க்கை குறித்த மதிப்பீடு
என்னவாக இருந்திருக்கும்.நெல் அவிப்பது முதல்,மசாலா அரைத்து குழம்பு வைப்பது என வீட்டு வேலைகள் சுலபமாகாத காலகட்டம்.வீட்டின் கடைக்குட்டி வரை அத்தனை பேருக்கும் வேலைகள் காத்திருக்கும்.அதிகாலை நான்கு மணிக்கு எழுந்தால் இரவு எட்டு மணி வரை வேலை தான். இதற்கிடையில் நாத்தனார்,மாமியாரின் குத்தல் குசும்பல் வேறு.தலை சீவி பூச்சூட மாட்டார்களாம்.வெளிநாட்டிலிருந்து கணவன்மார் வந்திருக்கும் போது தான் நல்ல சேலை உடுத்தி நகை அணிவது,பூச்சூடுவது எல்லாம்.ஆண்கள் வரும்போது கப்பல் நிறையக் கொண்டு வந்தாலும் மாமனார்,மாமியார் பார்த்து எது கொடுக்கிறார்களோ அதுதான். மனைவிக்கு.ஒளித்து மறைத்து ஏதாவது கொடுத்து விட்டால் கண்ணீரும் கம்பலையும் வீடே மிதக்கும் படி ஆகுமாம்.அவர்கள் பதவிக்கு வந்த போது பாவம் காலம் மாறிவிட்டது.அவர்கள் அந்திமக்காலம் வரை அடிமைகளாவே இருந்து போன தலைமுறை கடந்த மூன்றாம் தலைமுறை.எந்தச்சமூகத்திலும் இனி ஒரு தலை முறை அப்படி ஒரு வாழ்க்கை வாழும் விதி வரவே கூடாது.

சிவகங்கை மாவட்ட கிராம சுய உதவிக்குழுக்களின் செயல்பாடுகள்

         பெண்கள் சுய உதவிக்குழுக்கள் இப்போது நாடெங்கிலும் பெருகி வருகிறது. ஒரு மக்கள் நலத்திட்டம் எந்த குறிக்கோளுக்காக உருவாக்கப் பட்டதோ அந்த குறிக்கோளை அது அடைந்து விட்டால் அது அந்தத் திட்டத்தின் வெற்றி! சுய உதவிக்குழுக்களின் மூலம் பயனடைந்த பெண்களைப் பார்க்கும் போது மனதுக்கு இதமாக இருக்கிறது.திக்கற்ற நிறைய மகளீரின் வாழ்க்கையில் ஒளி தீபம் ஏற்றி வைத்திருக்கிறது இந்தத் திட்டம்.ஆனால் எங்கள் கிராமங்களில் மகளீர் மன்றங்கள் என்ற பெயரால் ஆரம்பிக்கப்படும் சுய உதவிக்குழுக்களின் உறுப்பினர்கள் வங்கிக்கடனுதவிகளை வைத்துத் தொழில் தொடங்குவதில்லை.சுய உதவிக்குழுக்களின் உறுப்பினர்களுக்கு அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கேற்ற தொழில் பயிற்சியளித்தால் அது அவர்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்.பொம்மைகள் செய்வது,தையல் மற்றும் கைவினைப்பொருட்கள் செய்வது போன்றவற்றில் பயிற்சியளித்தனர்.ஆனால் உற்பத்திப் பொருட்களைச்சந்தைப்படுத்தத் தெரியாது,முடியாது தொழிலகளை கைவிட்டனர்.எங்கள் கிராமச்சகோதரிகளின் கைவினைப்பொருட்கள் அனைத்தும் காசாக்க முடியாமல் பரிசுகளாய்ப் போனது.

           சென்னை போன்ற மாநகரங்களில் சுய உதவிக்குழுப்பெண்கள் பலர் சாதனையாளர்களாய் இருப்பதை பல மகளீர் பத்திரிக்கைகளில் படிக்கிறோம்.கிராம சுய உதவிக்குழு உறுப்பினர்களுக்கும் நகர உறுப்பினர்களைப்போல வாய்ப்புகளை தமிழ் நாடு அரசு ஏற்படுத்தித்தரவேண்டும்.கிராமங்களின் உற்பத்திப் பொருட்களை சந்தைப்படுத்த சொல்லித்தர வேண்டும்.அது போல அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அத்தியாவசியப்பொருள் உற்பத்திகளைக் கிராம சுய உதவிக்குழுக்களுக்கு சொல்லித்தந்து அவர்கள் லாபம் ஈட்ட வழி வகை செய்தால் தான் ஒரு பரவலான் வளர்ச்சியை நாடு காண முடியும்.எங்கள் கிராமத்தில் என் உறவினர்கள் அனைவரும் சுய உதவிக்குழு உறுப்பினர்கள்.ஆனால் சுய உதவிக்குழுக்களின் மூலம் வரும் கடனுதவியைக்கொண்டு குழந்தைகளின் கல்விச்செலவு,மற்ற அத்தியாவசியச்செலவுகளை செய்கின்றனர்.அரசு திட்டங்களை வகுத்தும் அந்தத் திட்டத்தின் பயனை அனுபவிக்க முடியாத மக்கள்.ஏழ்மையில் இருந்து விலக முடியாது நிரந்தரமாகத் துன்பத்தில் உழலுகிறார்கள்.உற்பத்தி என்பது லாபத்தைத் தரமுடியாத போது அதை மேற்கொள்வது மதியீனம்.தங்கள் சுற்று வட்டாரத்தில் விற்பனை செய்யக்கூடிய பொருட்களை உற்பத்தி செய்யச்சொல்லிக்கொடுத்தால் நன்மை.அதோடு ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் விரும்புகிற துறையின் தொழில் நுட்பம் சொல்லிக்கொடுத்தால் போட்டிகள் குறையும். லாபம் ஈட்டுவது சுலபம். உள்ளூர் மூலப்பொருட்களைக் கொண்டு செய்யப்படும் பொருட்கள்,எல்லாத் தரப்பு மக்களும் பயன்படுத்தும் பொருட்களின் உற்பத்திகளைக் கற்றுத்தந்தால் நலம். இப்போது எங்கள் மக்கள் கூலி வேலைகளுக்கும்,அடிமை வேலைகளுக்கும் போகிறார்கள். கடின உழைப்பிருந்தும்,அறிவுத்திறம் இருந்தும் வாய்ப்புகளின்றி சுருங்கிப்போகும் இவர்களை யார் விடுவிப்பது? இதைப்படிக்கும் நல்ல உள்ளங்கள் யாராவது வழிமுறைகளைத் தெரிவித்தால் பல வீடுகளில் விளக்கேற்றி வைத்த புண்ணியம் கிட்டும்.

          வயல் விளைச்சல் பொய்த்து, கால்நடைகள் வளர்ப்பும் கைகொடுக்காத எங்கள் மக்கள் உற்பத்தியாளர்களாக உயர வேண்டும் என்றால் அவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட கவனம் அவசியம்.அரசு கவனிக்குமா? இல்லை ஓட்டுக் கேட்க வரும்போது கோரிக்கை வைக்க வேண்டுமா? தெரியவில்லை.பார்ப்போம் எப்போதுதான் விடியும் என்று!

வாழ்க்கை வரம்

         நம் தமிழகத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும்,ஒவ்வொரு சமூக மக்களுக்கும் வாழ்க்கை பற்றிய மதிப்பீடு வெவ்வேறாக இருக்கிறது.இப்படித்தான் வாழ வேண்டுமென சிலர்.எப்படியும் வாழலாம் என்று சிலர்.யாரைப்பற்றியும்,எதைப்பற்றியும் கவலை இல்லாது தன் இலக்குகளே குறியாய் வெறித்தனமான வாழ்க்கை வாழும் சிலர்.இருக்கும் போது எல்லோருக்கும் உதவி பின் அடுத்தவரை எதிர்பார்த்து சிலர்.எந்தக்குறிக்கோளும் இல்லாது வாழ்க்கை நீரோட்டத்தோடு இயைந்து வாழும் சிலர்.இப்படி ஒவ்வொரு வித மனிதருக்கும் வாழ்க்கை ஒவ்வொரு விதமான முகம் காட்டி, வெவ்வேறான அனுபவங்களைக் கொடுக்கிறது.ஒருவரின் வாழ்க்கை பற்றிய பார்வை இன்னொருவரின் பார்வையினின்று வேறுபடுகிறது.என்வரை சுமையற்ற வாழ்க்கை தான் சிறப்பு.எளிமையான வாழ்க்கை.தேடல் இருக்க வேண்டும்.ஆனால் அது நம் அமைதியைக் குலைப்பதாக இருந்தால் தேவையில்லை.ஓடுபவர்களைப்பார்த்து ஓடுபவர்கள் தான் இன்று பெருகிவிட்டனரே தவிர தனக்கு என்ன தேவை என்ற தெளிவில்லாத ஓட்டம் தான் ஓடுகின்றனரோ என்றும், அல்லது நாம் தாம் நம் தேவைகளைச்சுருக்கி ஓடத்தெரியாது, ஓடுபவர்களை விமர்சிக்கிறோமோ என்று குழம்பும்.ஆனால் ஓடிக்களைத்தவர்கள் சலிப்பாய் நொந்து மயங்கும் போது நாம் சரி என்று பெருமை கொள்ளும் மனது.இது என் பார்வை.வாழ்க்கையின் பொருளீட்டும் பக்கத்தோடு,நம் மனதின் ரசனைப்பக்கம்,பிடித்ததை அனுபவிக்கும் பக்கம் இப்படிப் பக்கங்களையும் புரட்டி வாழ்க்கையைப் படிப்பவர்கள் நிறைவாய் வாழ்கிறார்கள். ஏதாவது ஒரு பக்கத்தோடு நின்று விடுபவர்கள் ஒரு குறையோடு, மற்றவர்கள் தான் நமது இந்த வாழ்க்கைக்குக் காரணம் என்ற வெறுப்போடும் கடந்து போய்விட, பூமி மட்டும் எல்லாவற்றையும் தனக்குள் செரித்தபடி சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.

           நாங்கள் சிறு பிள்ளைகளாக இருந்த போது எங்கள் ஊர்ப் பெரியவர்களிடம் அனுமதி கேட்டு எங்கள் ஊர் ஊரணிக்கரையைச்சுற்றி கூடாரம் போட்டுத் தங்கும் ஒரு கூட்டம்.கூடைகள்,வடிதட்டுகள்,அழுக்குத்துணிபோடும் ஆளுயரக்கூடைகள்,மூங்கில் தட்டிகள் முடையும் ஆந்திரப் பிரதேசத்து மக்கள். பாமரர்கள்.ஆனால் மிக அழகானவர்கள்.சிறு குழந்தைகளை தோளில் தூளி கட்டி தூக்கிக்கொண்டு பெண்களும்,பெரிய சுமைகளோடு ஆண்களும் வந்திறங்குவர்.வந்த சற்று நேரத்தில் கூடாரங்கள் தயாராகி பெண்கள் கல் கூட்டி அடுப்பு மூட்ட குழந்தைகள் புரியாத மொழியில் சிட்டுக்குருவிகள் போல் கீச்கீச் என்று கத்திய படி ஊரணிக்கரை மர நிழலில் சுற்றிச்சுற்றி விளையாட ஊரணிகரை முழுதும் அவர்கள் ராஜாங்கம் தொடங்கும்.அழுகை,கண்ணீர்,சண்டை பார்க்க முடியாது. அவர்களின் பலம் ஒற்றுமை என்பதை உணர்ந்த படிக்காத அந்தப் பாமர மக்களின் முகம் எப்போதும் புன்னகை மலர்ந்து ஒரு இணக்கம் விகசித்தபடி இருக்கும்.வே டிக்கை பார்க்கும் எங்களிடம் அவர்கள் மொழியில் பேசுவார்கள்.புரியாமல் நாங்கள் சிரித்த படி ஓடி விடுவோம்.கூடை முடைவதற்கு தேவையான மூலப்பொருட்களை ஆண்கள் சேகரித்துவர பெண்கள் அவர்களின் கூடைகள் முதலியவற்றை விற்பதற்கு வீதிவீதியாகக் கொண்டு செல்வர்.அரிசிக்கு,பணத்திற்கு கூடைகளை விற்றுத் திரும்பி சமையல் முடித்து ஊரணிக்கரையில் எல்லோரும் வட்டமாக உட்கார்ந்து உணவு உண்டு,மறுபடி பேசியபடி,பாடியபடி கூடை முடைய ஆரம்பிக்க குழந்தைகள் சிட்டுக்குருவிகளாய் விளையாடும். மாலை நேரங்களில் அந்தப் பக்கம் நடக்கும் போதே முகப்பூச்சு வாசனை மூக்கைத் துளைக்கும்.எங்கள் ஊர் திரையரங்கில் காட்சி ஆரம்பிக்கும் முன் பாட்டுப் போடுவார்கள்.அந்தப்பாட்டு சத்தம் கேட்டு சிறிது நேரத்தில் கூட்டமாக திரைப்படம் பார்க்கக் கிளம்பிவிடுவார்கள். எதிர்ப்படும் மக்கள் இவர்களை வேடிக்கை பார்த்தபடி போவார்கள்.இந்த மக்கள் இருக்கும் வரை ஊரணிக்கரையில் இரவில் நடமாடப் பயமின்றிப் போகும்.இவர்களை வேடிக்கை பார்ப்பது,ஏங்குவது என் வேலை.என் அம்மா எப்போதும் வேலை வேலை என்றிருக்கும் பெண்மணி.எங்கள் ஊர்ப் பெண்கள் அனைவரும் அப்படித்தான்.பத்தடி தூரத்தில் திரை அரங்கு இருந்தும் ஆறு மாதத்திற்கு ஒரு முறை கூட படம் பார்க்க முடியாது."அவுங்க நாடோடிங்க.நம்ம குடியானவுக.கூத்தாடிக மாதிரி படம் படம்னு திரியாத!" என்று என் ஆயா திட்டுவார்கள்.சிரிக்க மறந்த,அக்கம் பக்கம் பேச மறந்த எங்கள் மக்கள் முன் அவர்கள் தான் சிறப்பான வாழ்க்கை வாழ்வது போல் தோன்றும்.என் அம்மாவிடம் என் எண்ணங்களைச்சொல்லும் போது என் அம்மா அழகாகச்சொல்வார்கள்."அவங்க நாளைக்குச்சேர்க்கனும்,பண்ணனும்னு நெனக்கிறதில்ல.புள்ளைகளப் படிக்க வைக்கனும்,கட்டிக்குடுக்கனும்,அதுகளுக்கு சீர் செய்யனும் இப்புடி பொறுப்புக கெடையாது.வீடு வாங்கு,இடம் வாங்குனு தேவைக கிடையாது.நா இப்புடி வீதிவீதியாத் திரிஞ்சு கூட வித்து அத சாயங்காலமே கொண்டேயி தியேட்டர்ல குடுக்க மனசு வருமா? ஆத்தி! அந்தக்காச சேத்து வச்சா நம்ம பொம்பளப்புள்ளைகளுக்கு ஏதாவது வாங்கலாம்னு தோணும்.அது தான் நம்ம.அதுனால தான் நம்ம ஓடிக்கிட்டே இருக்கோம்.நமக்கு ஆசைக,தேவைக அதிகம்." இப்படிப் பேசும் போது கூட என் அம்மாவின் கை ஏதாவது வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்.

       இவர்களைப்போல் ஆட்டுக்கிடை போடும் மக்கள். இவர்கள் ஊருக்கு வெளியே தோட்டங்களில் கிடை போடுவார்கள்.கூடாரங்கள் ஆங்காங்கே கவிழ்த்து வைத்திருப்பார்கள்.யாருடனும் பழக மாட்டார்கள்.கூட்டம்,கூட்டமான ஆடுகள்,அழகான சின்னச்சின்னக்குட்டிகள் எங்களைக்கவரும்.ஒவ்வொரு நேரம் நள்ளிரவில் மழை வரும்போது நாங்கள் ஆடு, மாடுகளைக் கொட்டகைகளில் பிடித்துக் கட்டும்போது திடீரென அந்த மக்கள் ஞாபகம் வரும்.இந்த மழையில் எப்படித் தூங்குவார்கள்? என் அம்மா சொல்வார்கள்," எல்லாமே பளக்கந்தான்.வசதிகளப் பளகாட்டா பிரச்சினையே இல்ல." வாழ்க்கையை சுலபமாக வாழும் அந்த மக்கள் தங்களின் சுமைகளை சாபங்களாக எண்ணாது, உள்ளதை வைத்து நல்லது செய்து கொள்ளப் பழகிய அந்த மக்களின் வாழ்க்கை முறை எளிமையானது.இறையிடம் கூட எதையும் எதிர்பார்த்து வாழாது, வருவதை ஏற்று வாழும் அவர்களின் வாழ்க்கை அழகானது. இன்றும் கூட எங்கள் ஊருக்குப்போகும் போது இந்த மக்களைப் பார்த்துவிட்டால் பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி விடுவேன்.என் அம்மா எல்லோரிடமும் சொல்வார்கள்,"இவளுக்கு அவுகள மாதிரி இருக்கனும்னு ஆச" என்று.இப்போதும் அந்த மக்களின் சிறுவர்கள் வ ருவார்கள். கூடைகளை ஏந்தி தெலுங்கில் பேசி,கைகளால் சாடை காட்டி புரியவைக்க முயன்றபடி வரும் அவர்களைப் பார்த்து சில தெலுங்கு நண்பர்களின் உபயத்தால் கற்றுக்கொண்ட சிற்சில வார்த்தைகளைப் பேசினால் போதும்.ஐ! என்று பொங்கிச்சிரிப்பார்கள்."ம்ம்.இப்ப உங்க பாஷையும் கத்துக்கிட்டா! கூட்டிக்கிட்டுப் போங்கடா!" என்று சிரிப்பார்கள் என் அம்மா.என் குழந்தைகள் ,"ம்க்கும்..அஸ்க்கு,புஸ்க்கு" என்று என்னைக்கட்டிக் கொள்ள நமக்கு இருப்பு மறந்து போகும்.

             நமது மக்கள் வாழ்க்கையை முறையாக்குகிறேன் பேர்வழி என்று ஏகப்பட்ட சட்ட திட்டங்களை வகுத்து,உறவுகளைப்பெருக்கி,விருந்து,சீர்,ஆடம்பரம் ஆகியவற்றைப்பழக்கி வாழ்க்கையை சிக்கலாக்கிவிட்டார்கள்.சிக்கலான வாழ்க்கையை தலைமுறை தலைமுறையாக இன்னும் சிக்கலாக்கி சிடுக்கெடுக்க முடியாத சீக்குப்பிடித்த வாழ்க்கை ஆகிப்போனது.பிடிக்கிறதோ இல்லையோ எல்லோரும் வாழும் வாழ்க்கையை வழிமொழிந்து தொடர வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம்.எங்கள் கிராமங்களில் எங்களுக்கு முந்தியத் தலைமுறையின் (அம்மாக்கள்) பாடு பெரும் பாடு.அதற்கு முந்தியத் தலை முறையின் (பாட்டிகள்) பாடு பெரும்,பெரும்...பாடு. ஏதோ நாங்கள் கற்ற கல்வி எங்களின் சுயம் விளங்க  விளக்க  உதவுகிறது.

9.உளுந்து களி

தேவையான பொருட்கள்

1.உளுந்து - 2 உழக்கு

2.வெல்லம் அல்லது கருப்பட்டி - ருசிக்கேற்ற அளவு

3.நல்ல எண்ணெய் அல்லது நெய் - தேவையான அளவு

              உளுந்தை நன்றாக வறுத்து சன்னமான மாவாக அரைத்துக் கொள்ளவும். இந்தப்பொடியில் சிறிதளவு எடுத்துக் கொள்ளவும். வெல்லத்தை அல்லது கருப்பட்டியை பொடித்துப் போட்டு,சிறிது தண்ணீர் ஊற்றி வாசம் வருமளவு பாகாகக் காய்ச்சி இறக்கி வடிகட்டி அந்த மாவில் கட்டியில்லாது கரைத்து அடுப்பில் வைத்துக் கிளறவும்.இடையிடையில் நல்ல எண்ணெய் அல்லது நெய் ஊற்றிக் கிளறி நல்ல பளபளப்பாக வரும் போது தண்ணீரில் கைகளை நனைத்து தொட்டுப் பார்த்தால் கைகளில் ஒட்டாத போது இறக்கவும்.சூடாக தேவைப்பட்டால் சிறிது நல்ல எண்ணெய் அல்லது நெய் கலந்து சாப்பிட சுவை,சத்தும் அதிகம்.முதுகு,இடுப்பு வலிகளுக்கும் எலும்பு ஆரோக்கியத்திற்கும் நல்லது.

8.கல்கண்டு வடை

தேவையான பொருட்கள்
1.உளுந்து - 2 உழக்கு
2.வெல்லம் அல்லது கல்கண்டு - ருசிக்கேற்ற அளவு
3.ஏலக்காய்- சிறிது
4.எண்ணெய் - தேவையான அளவு

          உளுந்தை நன்றாகக் களைந்து ஒரு மணி நேரம் ஊறவைத்து அரைக்கவும்.தண்ணீருக்குப் பதில் வெல்லத்தை அல்லது கல்கண்டை பொடித்துப் போட்டு,ஏலக்காயையும் போட்டு அரைத்து வழிக்கவும்.இருப்புச்சட்டியில் எண்ணெய் ஊற்றிக் காய்ந்ததும் மாவை வடையாகத் தட்டிப் போட்டு நன்றாக வெந்ததும் பொன்னிறமாக வெந்ததும் எடுக்கவும் அடுப்பு நிதானமாக எரிய வேண்டும்.எண்ணெய் புகைந்தால் வடை உள்ளே மாவாக வெளியில் கருப்பாக இருக்கும்.இந்த வடை கணிசமாக,சுவையாக இருக்கும்.மாவு தளர்வாக இருந்தால் மைதா கலந்து கொள்ளவும்.

7.கந்தரப்பம்.

தேவையான பொருட்கள்
1.பச்சரிசி - 2 உழக்கு
2.உளுந்து - 1/2 உழக்கு
3.வெல்லம் - 600 கிராம்
4.தேங்காய் - ஒரு மூடி
5.ஏலக்காய்- சிறிது
6.எண்ணெய் - தேவையான அளவு

              அரிசி,உளுந்து இரண்டையும் ஒன்றாகப்போட்டு நன்றாகக் களைந்து ஒரு மணி நேரம் ஊறவைத்து அரைக்கவும்.நன்றாக அரைபட்டதும் வெல்லத்தையும் பொடித்துப் போட்டு,ஏலக்காயையும் போட்டு அரைத்து வழிக்கவும்.தேங்காயைத் துருவி மாவோடு கலந்து கொள்ளவும்.இருப்புச்சட்டியில் எண்ணெய் ஊற்றிக் காய்ந்ததும் மாவை நன்றாகக் கலந்து குழிகரண்டியில் எடுத்து ஊற்றவும்.பொன்னிறமாக வெந்ததும் எடுக்கவும்.கணிசமாக,சுவையாக இருக்கும்.