காந்திய கிராமங்கள்

தாயன்பு

2012-01-24T05:48:00.001-08:00

சாரல், தூறலாகி

தூறல், பெரு மழையாகி

மழையின் பிரவாகம்

சிற்றாறாய்ப் பயணிக்கிறது.

பயணிக்கும் பாதையெங்கும்

கழிவுகளைக் கழுவி

சுழித்து ஓடுகிறது.

கப்பல் விட்டும்

கால்களை நனைத்து விளையாடியும்

குதூகலிக்கிறது குழந்தை மனது

வெயிலின் தாக்கம் குறைத்து

பூமியின் வன்மம் உடைத்து

முளைக்கவும், பூக்கவும், குடை பிடிக்கவும்

வீழும் நீர்த்தாரையில் கைகள் விரித்து

தட்டாமாலை சுற்றி சிலிர்க்கவும், பெய்கிறது மழை

காற்றில் பரவுகிறது ஈரம்

கன்னங்களில் ஊடுருவுகிறது குளிர்

சோரப்பெய்த மழையில்

குளிர நனைந்த பூமி

இதழ் விரித்துக் காத்திருக்கிறது

இலைகள் சொட்டும் அன்பின் துளிகளுக்காய்….

அவை சொட்டும் சிறு துளியில் நனைவதான

இலைகளின் பெருமிதத்தை எண்ணி

தாய்மையின் பூரிப்பில் குளிர்கிறது பூமி!

கடிதங்கள்

2011-09-24T09:22:00.001-07:00

இப்போதெல்லாம்

யாருமே எனக்கு கடிதம் எழுதுவதில்லை

தேரோட்டமா? திருவிழாவா?

நாற்றுப்பறிப்பா? நடவா?

களையெடுத்தலா? கதிர் அறுப்பா?

செய்தி கொண்டு வரும் அந்த மஞ்சள் நிற அஞ்சலட்டை.

நலம் நலமறிய எழுதவும்

உப்புக்கண்டம் போடவும்

ஓடுடைத்து புளி வாங்கவும்

தூதாகப் போகும் இன்லண்ட் கடிதம்

படித்த கடிதங்களை,

பொத்திப் பாதுகாத்து

காலம் கடந்து குப்பையான ஒரு பொழுதில்

கிழித்தெறிய களைந்த போது

ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும்

உறைந்து கிடந்தது கடந்த காலம்

தும்பைப்பூக்கள்

2011-09-23T07:55:00.000-07:00

கடைசிக்கால

நிம்மதிக்கனவுகளுடன்,

வானம் தொடும் ஆவலும்,

ஏணி வைக்கும் முயற்சிகளுமாய்,

பெரு நகரச் சமுத்திரத்தில் அமுதம் தேடி

மூழ்கி, எழுந்து, நீந்தி, திளைத்து……

கனவுகளில் வலம் வருகிறது

தட்டான் பிடித்த பொழுதுகளும்

தவளை கத்தும் மழை இரவுகளும்

நட்ட செடிகளில்

முதல் பூவும் முதல் பிஞ்சும்,.

திருவிழாக்கடைகளில் பஞ்சுமிட்டாயும், ரப்பர் கடிகாரமும்,

வயல் வரப்புகளில்,

கண்மாய்க்கரைகளில்

கதிர்க்களங்களில் உண்ட கஞ்சியும், ஊறுகாயும்,

நல்ல நாள் பார்த்து சமைத்த

புது அரிசிச்சோறும், கறிக்குழம்பும்,

தும்பைப்பூக்களில் தேனருந்தும் பட்டாம்பூச்சிகளும், தேன்சிட்டுகளும்,

ஊரணிப்படிக்கட்டுகளில்

அந்தி நேரங்களில் ஒலிக்கும் துணி தப்பும் ஒலியும்,

கலவைக்குரல்களையும் திரித்து, திரித்து,

விரியும் நினைவில் சொன்ன கதைகளில்

மெல்ல இளகும் மனவெளி..

உறங்கிப்போன குழந்தைகள் கனவில்

தும்பைப்பூக்களும், தாமரைகளும்..

அரவமற்ற ஊரணிக்கரைகளில் பூத்துக்கிடக்கிறது

பறிக்க ஆளில்லாத தாமரைகள்

எங்கள் கொற்றவை

2011-09-13T07:22:00.000-07:00

ஒரு நெடுங்கனவின் நீட்சியாய்

துரத்திக்கொண்டே இருக்கிறது அவள் குறித்த காட்சிகள்.

மறக்க நினைத்தாலும் உள்ளத்தில்

தைத்துக்கொள்கிறது அவளின் துயரங்கள்

வாழ்க்கை வஞ்சித்த வனதேவதை அவள்.

நாகரீகத்தின் சாயல் அறியாத கிராமத்துக்கொற்றவை.

அன்பும், கற்பும் மட்டுமே அவளின் ஆயுதங்கள்

கஞ்சிக்கலயத்தில் கதிரவனையும் சுமந்து

கழனி, காடெல்லாம் பண்படுத்தி

கதிர் வளர்த்தாள்

வனம் பெருக்கினாள்

மாலை சூரியனை மலை முகட்டில் விட்டு

நிலவைக்கூட்டி வீடு வருவாள்.

காலம் அவளின் முந்தானையில்.

பொறுக்கிவந்த சுள்ளியில் சுடர் வளர்த்து

வயிற்றின் பசித்தீ போக்கி,

மீத உணவில்

காலை காக்கைக்கு ஒரு பிடி அன்னம்

இரவு பைரவருக்கு ஒரு பிடி என்று ஒதுக்கிவைப்பாள்.

ஆலை அரிசி உண்டதுமில்லை.

ஆகாத உணவை தின்றதுமில்லை.

மருந்தும், விருந்தும் அறிந்ததுமில்லை.

.உதவி என்போருக்கு உயிர் தருவாள்.

அன்பைக்கூட அதட்டலாய்க்காட்டுவாள்.

சுற்றத்தின் துயர் தீர்ப்பாள்

முந்தையத் தலைமுறைப்பெண்களின்

பிறவிக்கலி தீர்க்கும் சுமைதாங்கியாய் அவள்.

அவள் உடலின் உயிர்க்கடிகாரம்

அவளை உட்கார ஒட்டாமல் விரட்டிக்கொண்டேயிருக்க

எப்போதும் இயற்கையோடு உறவாடியபடி இருந்தாள்.

மனிதர்களிடம் மட்டும் விலகியே இருந்தாள்.

தேவைகளை அவசியத்தேவைகளாக மட்டுறுத்தி

ஆசைகளைப்பொசுக்கி அறம் வளர்த்தாள்.

யுகம் யுகமாய் வாழ்ந்த பெண்களின்

துயர் படிந்த குறியீடாய் அவள்.

அவளது இல்லில்

அவளின் தனிமைக்குத் துணையாய்

தெய்வங்கள் குடியிருந்தன.

கழனிகளிலும் காடுகளிலும்

மைனாக்களும், மயில்களும்.

காற்றின் திசை பார்த்து மழையின் வரவு சொல்வாள்.

தவளையின் மொழி, முட்டையுடன் எறும்புகள்

பல்லியின் ஒலி, பசுவின் கதறல்

அத்தனைக்கும் அர்த்தம் சொல்லும்

இயற்கையின் அகராதி அவள்.

மண் பயனுற வாழ்ந்த மகளீரின்

மங்காத அடையாளமாய் அவள்

முந்தையத் தலைமுறைப்பெண்கள்

இறக்கித்தந்த தோள் சுமை விட்டு, விடுதலையாகி

பூட்டுகள் விலக்கி புதிதாய்ப்பிறந்த எங்களுக்கு

வியப்பின் வடிவம் அவள்.

பொல்லாப்பொழுதாய் விடிந்த

பனிமூடிய காலைப்பொழுதொன்றில்

நெட்டுயிர்த்துப் பிரிந்தது

எங்கள் குலக்கொற்றவையின் உயிர்க்காற்று.

கண்ணீர்த் துளிகளைத்தவிர கொடுப்பதற்கு எதுவுமில்லாத

யாசகர்களாய் நானும், இந்த பூமியும்.

என் இரவு

2011-09-12T08:43:00.000-07:00

இரவின் மடியில்

சூரியன் உறங்க

பூமியின் வெளியில் பாடித்திரிகிறது மௌனம்

இருள் சூழ் வெளியில்

காலத்தின் விரல் பிடித்து நான்.

என் வானத்து நிலா

பால் நிற ஒளியூற்றி இருளை அழிக்க

இருட்டு வளர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.

வனாந்தரத்தின் ஒற்றையடிப்பாதையாய்

வானில் நீண்டு கிடக்கிறது ராக்கெட் புகை.

நட்சத்திரம் மின்னும் வானில்

தேடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்

காற்றாய்ப்போன என் உறவுகளை.

நித்திரையற்ற இரவினில்

தூங்காத கண்களின் கருப்பு வெள்ளைக்கனவாய்

விரிந்து கிடக்கிறது இரவு.

சலனமற்ற நிசப்தத்தில் உலவுகிறது

என் முன்னோரின் தாலாட்டுகள்.

இலையுதிரும் சப்தத்தில்

நடுங்கும் குருவிகளின் சிறகசைப்பு.

எல்லோரும் உறங்கும் இந்த நடு நிசியின்

ஏகாந்தம்.

தூரத்து ஊர்களின் சந்தைகளுக்கு

ஒற்றை மணி அசைய

ஊர்வலம் போகும் மாட்டு வண்டிகளில்

அசையும் லாந்தர் வெளிச்சம்.

ஏவலாய், எடுபிடியாய்,

காத்துக்கிடந்து, காக்க வைத்து

நிர்ப்பந்தங்களைச் சுமக்கும் கட்டிடக்காடுகளில்

மூச்சடைக்கும் பகலை விடவும் இனிமையானது இரவு.

அதுவும் விடுமுறைக்கு முதல் நாள் இரவு.

எனக்குப்பிடித்திருக்கிறது இந்த இரவு.

வாழ்க்கையை நகர்த்தும் பகலை விட

நான்

வாழும் இந்த இரவு.

ஆண் மனம்

2011-09-09T07:07:00.000-07:00

ஓயாத வாயும்

ஊமையான மனதுமாய் அவள்.

ஒரு நாளும் விரித்ததில்லை

அவளின் மனதின் பக்கங்களை அவனிடம்.

எத்தனையோ கதைகள் சொல்வாள்

அவளின் நினைவு தெரிந்த நாள் முதலான நடப்புகளை,

பிடித்த உணவு, பிடித்த உடை,

பிடித்த நிறம், பிடித்த பறவை,

பிடித்த, பிடித்த இன்னும் பிடித்தவெல்லாம் சொன்ன அவள்

சொன்னதே இல்லை பிடித்தவன் பெயரை.

புதிரிலும் புதிரானது அவள் புன்னகை

அவளின் அகன்ற விழியின் பாவைக்குள் புகுந்து

மனவெளிகளை ஆராய எத்தனிக்கும் அவன் பார்வையை

எதார்த்தமாய் இமைத்து

மென்மையாய் நிராகரித்தாள்

அவனின் தூண்டில் இரைகளை அவனுக்கும் பகிர்ந்து

புன்னகை மட்டும் பதிலாய்…

அவள் மனதின் அந்தரங்கப்பக்கங்களின்

அவலமோ, ஆனந்தமோ

அறிவதில் அவன் பிரியம் காட்ட

கடந்த காலம் நான் வாழ்ந்த காலம்

நிகழ் காலம் நமக்கான காலம் என்றாள்.

அவளுக்குத்தெரியும்

ஆயிரம் கதைகள் சொன்னாலும்

ஆண் மனது என்னவென்று……

சிலை அள்ளும் திருவிழா

2011-01-23T08:31:00.000-08:00

எங்கள் ஊர் பதினாறு பாலைய நாட்டு கிராமங்களிலும் ஊருக்கு வெளியில் வயல், கண்மாய்க்கரை,கண்மாய் இப்படி அமைந்திருக்கும். கண்மாய்க்கரையில் வரிசையாக நிழல் பரப்பும் பெரிய மரங்கள். வயல் வெளியில் வேலை செய்பவர்களும், ஆடு, மாடு மேய்ப்பவர்களும் உணவு உண்ண, மதிய வேளையில் கண்ணயர இந்த கண்மாய்க்கரை உதவும்.வயலுக்கு சற்று முன்னரே அவரவர்க்கு உரிய, சாணி தெளித்து மெழுகிய களத்துமேடுகள், அருகில் குப்பை சேர்த்து வைக்கும் குப்பைக்குழிகள் இருக்கும். வருடம் பூராவும் சேரும் கட்டுத்தரைக் கழிவுகள், இலை, தழைகள் மற்றும் மக்கும் குப்பைகளை அவரவர்க்கான குப்பைக்குழியில் சேர்த்து வருவார்கள். வயல் உழும் போது குப்பையைக் கொட்டி உழுது நாற்று நடுவார்கள்.

எங்கள் ஊரின் ஒவ்வொரு கிராமங்களின் கண்மாய்க்கரையிலும் காவல் தெய்வம் அய்யனாருக்கு கோவில் உண்டு. இந்தக்கோவிலில் அய்யனாரோடு, பரிவார தேவதைகளாய் கருப்பர், காளி, முனி ஐயா, சன்னியாசி ஆகியோரும் இருப்பார்கள். ஊருக்கு ஊர் இருக்கும் கருப்பர், அய்யனார் ஆகியோருக்கு நாமங்களும் வேறுபடும். பதினெட்டாம் படிக்கருப்பர், நொண்டிக்கருப்பர், ஜோடிக்கருப்பர், சின்னக்கருப்பர் இப்படி கருப்பருக்கும், மேற்கே பார்த்த அய்யனார், மெய்ய அய்யனார், பால விளத்த அய்யனார், குறும்ப அய்யனார், நெல்லி அய்யனார் என்று அய்யனாருக்கும், கரும்பூரணிக்காளி, கருவேப்பிலைக்காளி, ஓசை மணிகாளி, பாம்புக்காளி இப்படி காளிக்கும் ஊருக்கு ஊர் ஒரு நாமம் உண்டு.

வருடத்திற்கொரு முறை குதிரை எடுப்பு, கிடாய் வெட்டுதல் நடக்கும். கிடாய் வெட்டுமன்று, எறிசோறு வீசுதல் நடைபெறும். அய்யனார் கோவில் கிடாய் வெட்டினாலும் அய்யனாருக்கு படைப்பதில்லை. கருப்பருக்குத்தான் படைப்பார்கள். இந்த பூசை இரவில் தான் இருக்கும்.வெட்டிய கிடாய் ரத்தத்தை புது மண் சட்டியில் ஊற்றி சோறு சேர்த்து பிசைந்து, மூன்று உருண்டைகளாக்கி பூசாரி கொண்டு வர, சாமியாடி ஊருக்கு வெளியில் உள்ள வயல் வெளியில் நடு வயலில் வந்து வயலில் வட்டமிட்டு அதற்குள் பூசாரியை நிற்க வைத்து, சாமியாடி மட்டும் அந்த சோற்று உருண்டைகளை வான் வெளியில் வீச ஒரு சோறு கூட சிந்தாமல் துஷ்ட தேவதைகள் பெற்றுக்கொள்ளுமாம். இப்படிச்செய்வதால் ஊருக்குள் துஷ்ட தேவதை வராது என்பது நம்பிக்கை. இன்றும் எங்கள் ஊரில் சாப்பிடும் போது வாய்க்குள் சோறை வீசி உண்ணும் குழந்தைகளை எறிசோறா வீசுற? என்று கண்டிப்பார்கள். திட்டும் போது எறி சோறு பொறக்கி என்பதும் உண்டு. இதற்கு பேய் என்று அர்த்தம்.

எங்கள் பாலைய நாடு பதினாறு ஊரில் எங்கள் பாலையூர் கிராமத்திலும் அதற்கு அருகில் உள்ள கரியப்பட்டி கிராமத்திலும் சிலை அள்ளும் திருவிழா என்ற ஒரு திருவிழா வெகு விமரிசையாக நடந்து வந்தது. இந்தத்திருவிழாவில் அய்யனார் கோவில் வளாகத்தில் புதைக்கப்பட்டிருக்கும் ஐம்பொன் சிலைகளை, சாமியாடி அருள் வந்து, தன்னோடு ஒருவரை கண்களைக்கட்டி கூட்டிச்சென்று புதைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்தில் தோண்டி எடுத்து அள்ளி வந்து கோவில் வாசலில் பெரிய தென்னை ஓலைக் கொட்டகையில் வாழை மரம் கட்டி அலங்கரித்து இந்த சிலைகளை கொலுவில் வைப்பது போல் அடுக்கி வைத்து, ஏழு நாட்கள் பூசை செய்வார்கள். அந்தச்சிலைகளோடு அருளாடிகளும் அமர்ந்து, வரும் பக்தர்களுக்கு விபூதி வழங்குவார்கள். சுற்று வட்டார கிராமங்களில் இருந்து மக்கள் சிலைகளைக்காண வருவார்கள். ஏழு நாள் திருவிழா முடிந்து அதே போல் கண்களைக் கட்டி கூட்டிச்சென்று சாமியாடி புதைத்து விட்டு வருவார். மறுநாள் காலை தோண்டிய இடத்தை தேடினாலும் கண்டு பிடிக்க முடியாத அளவு புல் ஒன்று போல் முளைத்து இருக்குமாம். இந்த ஐம்பொன் சிலைகளில் ஊர் சுத்திப் பிள்ளையார் என்னும் சிறிய கணபதி சிலை ஒன்று உண்டு. தெருவில் கிடைக்குமாம். ஐ! பிள்ளையார் என்று எடுத்துக் கொண்டு போய் மாடத்தில் வைத்தால் அடுத்த நாள் இன்னொருவர் வீட்டு மாடத்தில் இருப்பாராம். இப்படி ஏழு நாளும் ஊர் சுற்றிவிட்டு ஏழாம் நாள் கொலுவிருக்கச்செல்வாராம். 1970 களில் நடந்த இந்தத் திருவிழா இப்போது நடப்பதில்லை. காலப்போக்கில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், அருளாடிகளின் இறப்பு இந்தத் திருவிழாவிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்து விட்டது. கரியப்பட்டி கிராமத்தில் இந்த சிலைகளை பல மந்திர பூசைகள் செய்து, கவர்ந்து சென்ற குடும்பம் இன்று இருந்த இடம் இல்லாமல் போய்விட்டது என்கிறார்கள். ஆக இரு ஊரிலும் இந்தத்திருவிழா நடப்பதில்லை. இப்படி கால ஓட்டத்தில் காணாமல் போன அதிசயத்திருவிழாக்கள் எத்தனையோ?

இப்போதும் வயலுக்கு காவலுக்குச்செல்லும் ஆண்கள் அய்யனார் கோவில் கண்மாய்க்கரையில் படுத்திருப்பதுண்டு. அப்போதெல்லாம் நடு இரவில் பல்லாக்கு பரிவாரங்ககளோடு , விளக்குகள் ஜொலிக்க சாமி ஊர்வலம் போவது போன்று இருக்குமாம். பெரியவர்கள் சொல்லி அனுப்புவார்கள்,"பார்த்து இருங்கப்பா! ஓட்டம் இருக்க பக்கத்துகள்ல, சாமி போற பாதைகள்ல படுக்காதீகப்பா" என்று. அப்போதெல்லாம் நான் நினைத்துக் கொள்வதுண்டு. ஒரு வேளை புதைக்கப்பட்ட அந்தத் திருவுருக்கள் தான் இரவில் ஊர்வலம் வருகிறதோ என்று!

வரம்

2011-01-18T08:38:00.000-08:00

பறவைகள் கூடு திரும்பும்
பொன் மாலைப் பொழுதொன்றில்
தேவதை ஆகும் வரம் கிடைத்தது.

தென்றலில் ஆடும் விரிந்த ஆடை
சிறகுகள் முளைத்தது
தலையைச்சுற்றி ஓளிவட்டம்
மின்னும் கற்களில் சின்ன கிரீடம்

கண்கள் மின்ன
நினைத்துக் குதூகலித்து
உயரப் பறக்கிறேன்.
நிலா, அழைக்கிறது.
நட்சத்திரங்கள் புறம் பேசுகிறது

மழை பொழியத்தொடங்கியது.
வானவில் குடை பிடித்து
வண்ணங்களை குழைத்து
மழைச்சரத்தின் ஊடாய்
பூக்களை அனுப்பியது என் பூமியெங்கும்

புதிதாய் முடிசூடிய அரசியாய்
நகர்வலம் வர
என் ராஜபாட்டை எங்கும் ஒலிக்கும் வாழ்த்தொலிகள்.

காற்றில் கைகளை அசைத்து
எனக்கான உலகை நானே சிருஷ்டித்து
ஆவலும் ஏவலுமாய் நான்
தேவைகள் அற்றுப்போனது.
ஒளிவட்டம் கண்டு மிரண்டனர் மனிதர்கள்

எனது அந்தப்புரத்தோட்டத்தில்
பூக்களுடன், பட்டாம்பூச்சிகளுடன் உறவாடி...
பிரியங்கள் கிடைக்காத வெற்றுவரத்தின் மீதான
வெறுப்பு வளர்ந்த நொடியில்
தூரத்தில் விளையாடும் குழந்தைகளை நோக்கி ஓட..
வழியெங்கும் சிதறின
சிறகில் இருந்த இறகுகளும், கிரீடத்தில் மின்னிய கற்களும்.

வறண்ட நிலத்தின் விளிம்பில்...

2011-01-16T07:45:00.000-08:00

வாழ்க்கை ஒரு வறண்ட நிலமாய்
விரிந்து கிடக்கிறது....

நேயம் வறண்டு போன வானிலிருந்து
எப்போதாவது விழும் அன்பின் துளி

துளிர்த்து இலை விட்டு
கிளைத்து வளர்கிறது சுயம்

விதைப்பது நெல்லா? நெருஞ்சியா?
அறியாது விதைத்து விட்டு
விளைந்ததும் அற்றுப்போனது பிடிப்பு

பூக்கும் நம்பிக்கையற்று
வளர்கிறது விரக்தி

ஆருடங்களில் லயித்து
பேராசையில் சிக்கி தோற்று
வளர்கிறது வன்மம்

சூதும் வாதும் ததும்பி வழிய
காலம் குறித்த வேட்கையில்
உறிஞ்சிக் குடிக்கிறது வறண்ட நிலம்

ஈரம் அதிகமான வாழ்க்கை நிலமென்னவோ விரிந்து....
கிளைத்த சுயம் கருகிச் சிதையும் கடைசி நொடிகளில்
திரும்பி வரப்பாதையில்லா விளிம்பில்....

15. அதிரசம்

2010-09-21T08:15:00.001-07:00

தேவையான பொருட்கள்

பச்சரிசி - 1 கிலோ

வெல்லம் - 1 கிலோ

ஏலம், சுக்குப்பொடி - ஒரு டீ ஸ்பூன்

எண்ணெய் - தேவையான அளவு

முதலில் பச்சரிசியை நன்றாகக் களைந்து ஊறவைத்து, இடித்து சலித்துக் கொள்ளவும். சலிக்கும் போது பாதி அரிசிக்கு சிறுகண் சல்லடையும், பாதி அரிசிக்கு பெருங்கண் சல்லடையும் உபயோகித்து சலித்தெடுக்கவும். வெல்லத்தை பொடித்து, 150 மில்லி தண்ணீரில் கரைத்து வடிகட்டி பாகாகக் காய்ச்சவும். பாகு கம்பிப் பதம் வந்ததும் அதாவது தண்ணீரில் போட்டு, சிறிது நேரத்தில் உருட்ட வரவேண்டும். அந்தப்பதத்தில், மாவை சிறிது, சிறிதாகப் போட்டு, கட்டியின்றிக் கிளறி விடவும். சிறிது நேரத்தில் மாவு வெந்து, கையில் ஒட்டாத பதம் வந்ததும், அல்லது மாவை எடுத்து கை முறுக்கிற்கு சுற்றுவது போல் சுற்றினால் அறுந்து விடாமல் வர வேண்டும். அந்தப் பதத்தில் இறக்கி வைத்து. ஏலம் சுக்குப்பொடி கலந்து, பருத்தித் துணியால் வேடு கட்டி, மூடி வைக்கவும். மறுநாள், அல்லது இரண்டு நாட்களில் இந்த மாவில் அதிரசம் செய்யலாம். சிறு உருண்டை மாவை எடுத்து, மெல்லியதாகத் தட்டி, காயும் எண்ணெயில் பொரித்தெடுக்கவும். இந்த அதிரசம் கைகளால் பிய்க்கும் போதே உதிரும். சீர்ப்பலகாரங்களில் ஒன்று.

எங்கே போகிறோம்?

2010-09-21T07:46:00.000-07:00

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு கடமை, ஒரு லட்சியம், ஒரு இலக்கு நிச்சயம் இருக்கும். அது நிறைவேறியதும் இன்னொன்று. இப்படித்தான் நாம் பழக்கப்பட்டிருக்கிறோம் காலம் காலமாக. இப்படித்தான் நமது வாழ்க்கைப்பயணம் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறது. சாதாரணமாக நமது பயணங்களில் போகும் வழியில் இடரென்றால் புறப்பட்ட இடத்திற்கே, அதே புள்ளிக்கே திரும்பி வர இயலும். ஆனால் வாழ்க்கைப்பயணத்தில், நாம் எதிர்கொள்ள இருக்கும் இடர்களை, தடைகளை, தடங்கல்களைக்கண்டு பயந்து புறப்பட்ட இடத்தில், அதாவது தாயின் கர்ப்பத்தில் தங்கிவிட முடியாது. வந்து பிறந்து விட்டோம். வாழ்ந்து பார்க்க வேண்டும். வாழ்வதையும் ஆனந்தமாக வாழ வேண்டும். நமது வாழ்க்கையை வென்றெடுக்க வேண்டும்.இப்படியான ஆசைகள் எல்லோருக்கும் உண்டு. எல்லோருக்கும் இலக்குகள் வெவ்வேறு. ஆனால் வாழ்க்கை நிலைப்பாடு ஒன்று தான். பாதைகள் வேறு. ஆனால் பயணம் ஒன்று தான்.இந்தியாவில் காதல் தோல்வியிலும், தேர்வுத் தோல்வியிலும் அதிகமான இளைஞர்கள் நம்பிக்கை இழக்கிறார்கள் எனில், இளம்பெண்கள் பேராசையாலும், கலாச்சாரப் புரிதலின்றியும், அவசர முடிவுகளாலும் நம்பிக்கை இழக்கிறார்கள். வெற்றியின் அளவுகோல் இன்று, பணமாக உடமையாக இருக்கிறது. யாருக்கும் அமைதியான, நேயம் நிறைந்த வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை இல்லை.அமைதியான வாழ்க்கையை விரும்பும் இளைஞன் சோம்பேறி என்று இகழப்படுவது தான் உண்மை. டாலர் கனவுகள், வெளிநாட்டு மோகம் இளைஞர்களை மட்டுமல்ல, நடுத்தர வயதினரையும் பிடித்தாட்டுகிறது.போதுமென்ற மனம் இல்லாத காரணத்தால் எப்படியாவது, எதை அடகு வைத்தாவது, எதை இழந்தாவது வெளிநாடு சென்று, பொருளீட்டி குவித்து விடத்துடிக்கிறார்கள். எல்லா வெற்றிடத்தையும், எல்லா வெறுமையையும் பணம் ஒன்றே இட்டு நிரப்பி விடுமென்று எண்ணும் மனோபாவம் பெருகி வருகிறது.வெளிநாட்டு வேலையில் பொருளீட்டுபவர்களும், அவர்கள் குடும்பத்தினரின் அலட்டல் மிகுந்த நடவடிக்கைகளும் ஏனையோரையும் அந்தப் பாதையில் பயணிக்க நிர்ப்பந்திக்கின்றனர்.

போர்க்காலங்களில் வீட்டுக்கொரு ஆண் படையில் சேர வேன்டுமென்பார்கள். எங்கள் ஊரில் வீட்டுக்கொரு இளைஞர் வெளிநாட்டு வேலைக்கு உருவாகித் தயாராவது இன்றைய நிலை. நிறைய வீடுகளில், வீட்டுக்கொருவர் வெளிநாடு சென்று வறுமை துடைத்து, தாரிசு வீடும், வீட்டுப்பெண்களுக்கு நகை, வசதியான வாழ்க்கை என்று வருவதைப் பார்த்து, உள்ளூரில் நிரந்தர வேலை, வசதி என்று இருப்பவர்களும் அதை விட்டு, வெளிநாடு செல்லும் கனவுகளில் இருப்பதை விட்டுப் பறந்து சிறகொடிந்து, வீடு திரும்ப வெட்கப்பட்டு காடோ, கதியோ என்று போகும் அவலத்தை நினைத்தால் மனம் வெதும்புகிறது. வெளிநாட்டு வீதிகளில் தங்கமும், வைரமும் கொட்டிக்கிடக்கிறதா என்ன? நம்மவர்களைத் தவறாக வழி நடத்தும் சக்தி எது? குடும்பத்தின் அண்மை, பாசம், நல்ல உணவு இதெல்லாம் இல்லாவிட்டாலும் கூட பணமிருந்தால் போதும் என்ற மனநிலைக்கு, இவர்கள் தள்ளப்படும் காரணம் என்ன? இந்தக்கேள்விகளுக்கு வெளிநாடு வாழ் சகோதரர்கள் தான் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

என் மாமா ஒரு நூற்பாலையில் நிரந்தர வேலை. வசதியான வீடு, தோட்டம், நிச்சயம் வருடம் தோறும் விளையும் வயல் இப்படி அனைத்தும் இருந்தும் வெளிநாட்டு மோகம் எப்படி அவர் மனதில் நுழைந்ததோ தெரியாது. முதலில் அமெரிக்காவிற்கு ஆள் எடுக்கும் பேர்வழியிடம் பணம் கொடுத்து, பாதி போய், பாதி மீண்டது. அப்போதே நாங்கள் எச்சரித்தோம். சிறிது காலம் அடங்கி இருந்து, பின் மலேசியாவிற்கு ஆள் எடுப்பவரிடம் பணம் கட்டி, மலேசியா சென்றும் விட்டார். அங்கு போனதும் தான் தெரிந்தது விசாவில் மோசடி என்று.கையிருப்பெல்லாம் ஏஜண்டிடம் கட்டியாயிற்று. வெறும் கையோடு ஊருக்குத் திரும்ப சங்கடப்பட்டு,அங்கிருந்த ஒரு நண்பர் ஒளிந்து வாழ்ந்து சம்பாதிக்கலாம் என்று கூற, அதற்கு உடன்பட்டு, கொஞ்ச நாளில் பிடிபட்டார். எங்கள் குடும்பத்தில் அனைவருக்கும் துக்கம் என்றால் அப்படி ஒரு துக்கம். இந்த அவமானத்தில் இருந்து எப்படி மீண்டு வருவார் என்ற கேள்வி எங்களை அரித்தெடுக்க, தெரிந்தவரைத் தொடர்பு கொண்டால், அவர், "வழக்கு முடிந்ததும் ஊருக்கு அனுப்பிவிடுவார்கள் பயப்படவேண்டாம்" என்று ஆறுதல் கூறினார்.வழக்கு முடிந்து ஊர் திரும்பியவரை அழைத்து வரப்போனவர்களுக்கு பெரிய அதிர்ச்சி. ராஜா போல் இருந்தவர் அழுக்குச்சட்டையும், பரிதாபமான கோலமும். அவர் தங்கி இருந்த அறை நண்பர்கள் அவரது உடைமைகளைப் பங்கு வைத்துக் கொண்டார்களாம். மாற்றுத் துணி வாங்கிக்கொடுத்து அழைத்து வந்து ஒரு மாதம் வீடு வராமல், உடலும், மனமும் தேறி வந்ததும் பிறகு சொந்த வீடு திரும்பினார். இப்போது வெளிநாடு குறித்து எதுவும் பேசுவதில்லை. அவர் முகத்தில் களை மறைந்து, புன்னகை மறைந்து, துக்கம் நடந்த வீட்டின் மனிதர் போல் நடமாடும் அவர் பழைய மாதிரி எப்போது மீண்டு வருவார் என்ற எதிபார்ப்பில் எங்கள் குடும்பம் மொத்தமும்.

குடியினால் கெட்ட குடிகள்.

2010-08-24T09:28:00.000-07:00

சொந்த ஊர் போகும் போது, உறவினர் வீட்டுத்திருமணங்கள், இறப்பு,பிறப்பு, சடங்கு ஆகியவற்றை முறை கேட்டு வருவது வழக்கம். அதிலும் துக்கம் கேட்கப் போகும் நாளில் சந்தோசமான முறை கேட்கப் போகும் பழக்கமில்லை. துக்கம் கேட்க ஒரு நாள் குறித்துக்கொண்டோம். அப்படி நேமத்தான் பட்டியில் உறவினர் வீட்டில் முறை கேட்டுவிட்டு, திரும்பி வரும் போது பேருந்து நடத்துநர், இந்தப்பேருந்து கோட்டையூர் வழியாகப்போகாது என்றும், எங்களை பள்ளத்தூரில் இறங்கிக்கொள்ளும்படியும் கூற நாங்களும் பள்ளத்தூரில் இறங்கினோம். பள்ளத்தூரில் இறங்கியதும் நகரப்பேருந்து வர தாமதமாகும் என்றார்கள்." ரொம்ப நாளாச்சு நடந்து. நடப்போமா! என்று நடக்கத்தொடங்கினோம். வழியில் மணச்சை. மணச்சையில் முறை கேட்டு வேலங்குடி. வேலங்குடியில் முறை கேட்டு கோட்டையூர் செல்ல வேண்டும். கண்மாய் ஒரு புறமும், வயல்வெளிகள் ஒரு புறமும், உச்சியில் அக்னி நட்சத்திர வெயிலும் எங்களைக் கடந்து போவோரின் ஏளனப்பார்வையும் சுகம் தான். வழியில் நுங்கு சுளை விற்றுக்கொண்டிருக்க அதையும் வாங்கி சாப்பிட்டுக்கொண்டே நடந்தோம்.எங்களின் குழந்தைப்பருவம் திரும்பக் கிடைத்தது போல் இருந்தது.

வேலங்குடி கடைத்தெருவில் நடந்து கொண்டிருந்த போது எனது கணவரின் பெயர் சொல்லி அழைப்பு. திரும்பிப் பார்த்தால் அந்தமானில் நெடுநாள் வசித்த நண்பர். அவர் தந்த குளிர்பானத்தை பருகியபடி அவரை நலம் விசாரித்துப்பேசிக்கொண்டிருக்க, ஒரு பெண் வந்து பணத்தை நீட்டினார். வட்டியொன்றும் வேண்டாம். எடுத்துக்கொண்டு போ!. என்று வட்டிப்பணத்தை திருப்பிக் கொடுத்து, அவர் அடமானம் வைத்த பொருளைத் திருப்பிகொடுத்தார். அந்தப்பொருள் அடுப்பு, கேஸ் சிலிண்டர். குடிப்பழக்கம் உள்ள அந்தப்பெண்ணின் கணவர், குடிப்பதற்கு பணமில்லை என்றதும், அடுப்பை விட்டு சிலிண்டரைக் கழற்றத் தெரியாது, இரண்டையும் கொண்டு வந்து 1500/ ரூபாய்க்கு அடகு வைத்து குடித்துக் கும்மாளம். நான் அவரிடம் இனிமேல் வாங்காதீர்கள் இது தரித்திரம் என்று கூற அந்தப் பெண் ஐயோ! இந்த அண்ணன் வாங்காவிட்டால் எங்காவது கொண்டு போய் விற்று விடுவார் என்றழுதார்.

அரை மணி நேரம் அந்தம்மா சொந்தக்கதை, சோகக்கதை கூற ஏற்கனவே துக்கம் கேட்டு வந்த சோகம்.கண்கள் ஈரமாகின. இப்படி நிறைய வீடுகளில் நித்தம் இதே கதை. குடிப்பதற்குப் பணமில்லை என்றால் வடித்த சோற்றைத் தூக்கி கொட்டிவிட்டு, சோற்றுப் பானையை விற்றுக் குடிப்பார்களாம். தரவில்லை என்றால் மனைவி, மக்களை அடிப்பது, பானை சோற்றில் சிறுநீர் கழித்து வைப்பது போன்ற கொடூரங்கள். இதனால் தான் ஏழைகள் ஏழைகளாகவே! எல்லா நோய்களுக்கும் மருந்து உண்டு. குடித்து சீரழியும் மாக்கள் குடியை விட மட்டும் மருந்தே இல்லையா?��

ஆசைகள்

2010-07-15T08:57:00.000-07:00

காயசண்டிகையின்
தீராப்பசி
ஒவ்வொரு மனதிலும்
தீராத ஆசைகளாய்....
அட்சய பாத்திரத்தில் சுரக்கிறது,
அன்னத்திற்கு பதிலாக செல்வங்கள்.
மணிமேகலைகளோ
அட்சய பாத்திரத்தில் சுரக்கும்
செல்வங்களை அள்ளி
இன்று, நாளை,வருங்காலம்,
தலைமுறைகள் தாண்டி தாமே சேமிக்க
நசுங்கி,நலியும்
அட்சயபாத்திரங்கள்.

ஆசை ஒழி என்ற புத்தனின் சிலைகளைக் காட்சிப்பொருளாக்கி
வழிபாட்டறையில் குபேரர்கள்.
போதிமரங்கள் எல்லாம்
விறகுக்குப்போன ஒரு பொழுதில்
ஆசைகள் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டன.
கீதையின் வாசகங்கள் உதட்டுச்சாயமாய்
குரானும், விவிலியமும் சரிகை ஆடைகளாய்
ஆசைகள் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டன.

போதுமென்ற மனதுகள் பரிகசிக்கப்பட,

பசிய மனதுகள் காழ்ப்பை உமிழ,

காழ்ப்பு நெருப்பாகி, பூமி சிதிலமாகி,

கந்தர்வர்களும் அரக்கர்களாய்...

யுகத்துக்கொரு அவதாரம் என்றது போய்

நூறு அவதாரங்கள் ஒரு யுகத்தில்

சம்ஹாரங்கள் முடிந்தபாடில்லை.

கனவுகளுடன் உறங்கியது போய்

கவலைகளுடன் உறங்க வைக்கும்

ஆசைகளை விட்டொழிக்கும் ஆசையில் நான்........

இரவல் நகை

2010-07-11T03:18:00.000-07:00

சமீபத்தில் என் குழந்தையின் பாடப்புத்தகத்தில் இருந்து ஒரு கதை. ஒரு பெண் பார்ட்டிக்குச் செல்ல தன் தோழியின் வைர நெக்லஸை இரவல் பெற்றுச்சென்று திரும்பி வரும் வழியில் தொலைத்து விடுகிறாள்.எங்கும் தேடிக்கிடைக்காமல், காவல் துறையில் மனுக்கொடுத்து விட்டு அழுகிறாள். அவளின் கணவனோ திட்டித்தீர்க்கிறான். கணவன் தன் வேலையை விருப்ப ஓய்வில் எழுதிக்கொடுத்து பணம் பெற்று அந்தப்பணத்தில் தோழிக்கு வைர நெக்லஸ் புதிதாக வாங்கிக்கொடுத்து பிரச்சினையை முடித்து, தோழியும் வேற்றிடம் போய்விடுகிறாள்.

இவர்களின் அன்றாட வாழ்வு மிகச்சிரமமாகிவிட, ராணி மாதிரி இருந்தவள் தானும் வேலைக்குச்செல்கிறாள். குடும்பத்தில் பால், பழம், குழந்தைகளின் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம், பண்டிகைகள் அனைத்தையும் தவிர்க்கிறார்கள். தினமும் கணவர், குழந்தைகளின் குத்தல் பேச்சு வேறு. அழகு பிம்பமாக இருந்தவளைக் குலைத்துப்போடுகிறது வறுமை.

ஒரு நாள் அலுவலகத்திலிருந்து சோர்ந்த நடையுடன் வீடு திரும்பும் இவளை எதேச்சையாகப்பார்க்கும் தோழி பிரமிக்கிறாள்."நீதானா இது? எப்படி இப்படி ஆளே மாறிப்போனாய்? என்ன நோய் உனக்கு" என்று பரிவுடன் கேட்கும் தோழியிடம் உண்மை சொல்ல, அவளோ "அது தானா அது இன்னும் அதே பளபளப்புடன் இருக்கிறது. அது என் கணவர் வாங்கி வந்த கவரிங் நகை. முதன்முதலில் அணிந்து வந்த போது நீங்கள் எல்லாம் புகழ்ந்ததும் நானும் ஒரு பெருமைக்காக ஆமாம் வைரம் என்றேன். நல்லவேளை இன்னும் அது என்னிடம் தான் இருக்கிறது" என்று சொல்லித் திரும்பத்தந்தாலும் திரும்பாதவை எத்தனை? என்று கதை முடிந்தது.

இன்னும் பெண்களுக்குள் இந்த இரவல் நகைப்பழக்கம் உள்ளது.ஒருவரின் உடமைகளா அவருக்குப்பெருமை சேர்க்கிறது?சிலர் பண உதவி கேட்கும் போது பணம் இல்லாவிடில் நகையைத்தர வேண்டி பெற்று, திருப்பித்தர முடியாது நட்பை இழக்கிறார்கள்.

எங்கள் கிராமங்களில் ஒரு இருபது வருடங்களுக்கு முன் வறுமை தன் கோரக்கரங்களால் எங்கள் மக்களின் வாழ்வாதாரங்களோடு விளையாண்டு கொண்டிருந்தது. கை ரேகைகள் அழிய உழைத்த போதிலும் அவர்களின் வறுமை ரேகைகள் அழிந்த பாடில்லை.

பிள்ளைகளின் படிப்பு, அதன் வழி முன்னேற்றம் பெரிதாகக் கருதப்படாது, நம் வீடு, மாடு, கன்று, வயல், தோட்டம் இப்படி குறுகிய கண்ணோட்டத்தில் வாழ்ந்து, விழிப்புணர்வற்று, உயரும் தந்திரமற்று, குறிக்கோளற்று, வாழ்க்கை ஆற்றின் நீரோட்டம் எங்கு கொண்டு செல்கிறதோ அந்த வழி சென்று காலம் கொண்டு சென்றபடி வாழ்ந்தவர்கள்.படிப்பு என்பதை அவசியமாய் உணராதவர்கள். அன்றாட வாழ்க்கை கூட சிலருக்கு மாமியார் வீட்டு சீதனப்பொருட்களை விற்று நடந்திருக்கிறது. இப்படியொரு நடப்பில் நகை சேமிப்பு என்பது பெரும்பாலும் வெளியூர்,வெளிநாடுகளில் தொழில் முனைந்தவர்களால் மட்டுமே சாத்தியமாயிருந்தது எனலாம்.

என் ஆயாவிடம் இரட்டை வடம் ஒரு சங்கிலியும், ஒற்றை வடம் ஒரு சங்கிலியும் இருந்தது. உறவினர் பெரும்பாலும் இறந்தவர் வீடுகள், கல்யாண வீடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டுமெனில், என் ஆயாவிடம் இரவல் வாங்கி அணிந்து செல்வார்கள்.அந்த இரட்டை வடம் சங்கிலியோ அந்த கால கட்டத்தில் அனைத்து மணமகளின் கழுத்தையும் அலங்கரித்தது எனலாம்.

ஒரு முறை எங்கள் உற்வுப்பெண்மணி ஒருவர் வேறு ஒருவரிடம் நகையை இரவல் வாங்கி வந்து, அணிந்து சென்று விட்டு, அந்த சங்கிலியில் இரண்டு கண்ணிகளைக் கழற்றி விட்டு பின் நகையை திருப்பித் தந்து, அதை சங்கிலி இரவல் கொடுத்தவர் கண்டுபிடித்து, பெரிய ரகளை. அது முதல் நாங்கள் எங்கள் ஆயாவிடம் இரவல் தருவதைத் தடுப்பதுண்டு. என் ஆயா படிக்காதவர். அதனால் அந்தச்சங்கிலியின் நீளத்தை தன் கைப்பிடியில் அளந்து சுவற்றில் கோடு போட்டு வைத்திருப்பார். சங்கிலி திரும்ப வந்ததும் பிடிகளை எண்ணி சரிபார்ப்பார். இத்தனைக்கும் என் ஆயா அந்தச்சங்கிலி தேய்ந்து விடுமென்று எங்கும் போனால் வந்தால் தான் அணிவார். கைம்பெண்ணுக்கு எதுக்கு வீட்டில் சங்கிலி என்பார். நல்ல வேளையாக இப்படி எந்த சம்பவங்களும் அவரது வாழ்வில் நடைபெறவில்லை.நகைகள் பெரும்பாலும் பெண்களின் மனதோடு சம்பந்தப்பட்டதாக இருக்கிறது.

இன்றும் கூட எங்கள் மக்கள் வங்கி சேமிப்பு, பணச்சேமிப்பு என்று இருப்பதில்லை. கொஞ்சம் பணம் சேர்ந்ததும், சொத்து சேர்ப்பதிலும், தங்கம் சேர்ப்பதிலும் குறியாய் இருப்பார்கள். தேவையென்றால் அவற்றை விற்று தேவைகளை சமாளிப்பார்கள். அவசிய செலவுகளுக்கென சேமிப்பு, காப்பீடுகளில், பங்குகளில் முதலீடு இப்படி எல்லாம் சேமிக்க இப்போது தான் ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

கூடுகள் தேடி....

2010-07-09T03:29:00.000-07:00

சாளரவெளியினில் தெரியும்
மரக்கிளையில் கூடு கட்டி
சிறகு சிலுப்பி
தலை கவிழ்த்துப் பார்க்கும்
தேன் சிட்டு ஜோடியொன்று.

அதிகாலை எழுப்பும் அலாரம் எனக்கு
அதன் கீசென்னும் குரல்
கதிர்கள் சீறும் காலையில்
திசைகள் கிழித்து
சின்னச்சிறகால் வானளந்து
உண்டி தேடி கூடு திரும்பி
சுபமானது அதன் வாழ்க்கை

மழைக்கும், வெயிலுக்கும்
காற்றுக்கும், புயலுக்கும் தாங்குமா கூடு?
கேள்விகளோடு தூக்கம் தொலைத்தாலும்
விடியலில்
விசனங்களற்ற அதன் குரல்.
எதற்கும் பொருந்திப்போகப் பாடம் சொல்லும்.

நகர்ந்தன நாட்கள்...
தந்திரங்களற்ற தேன்சிட்டுகள்
எங்கோ வேற்றிடம் தேடி.
புதிய மரம், புதிய கூடு
ஒரு நாளும் திரும்பவில்லை
பழைய கூட்டின் உரிமை தேடி
பழைய மரக்கிளைக்கு.

கட்டுகள் எதுவுமின்றி
சுதந்திர வெளியில்
திசைகளற்ற வானில் சிறகசைக்கும்
எங்கோ வனத்தில்
ஏதோ மரத்தில் அதெற்கென ஒரு கூடு.

கூடுகளும், உடைமைகளுமே
தேடலாகிப்போன எமக்கோ
விலக்க முடியா விலங்குகளுடன்
தேன் சிட்டாகும் கனவுகள் மட்டும்

மாற்றங்கள்

2010-07-08T07:04:00.000-07:00

மாற்றம் ஒன்று மட்டும் தான் மாற்றமே இல்லாதது என்றான் ஒரு புதுக்கவிஞன்.மாற்றங்கள் நல்லதாக இருக்கும் போது மகிழும் மனம், கெடுதல்களைக் கண்டு சலனப்படும்.ஒவ்வொரு இரு வருடத்திற்கு ஒரு முறை ஊருக்குப்போகும் போதும் ஊருக்குள் சில மாற்றங்களை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும். மனிதர்கள், வெற்றுநிலங்களில் புது வீடுகள், இளையோர் சிலரின் வயோதிகத்தோற்றம், குழந்தைகள் சிலரின் வியத்தகு வளர்ச்சி, போனமுறை போனபோது இருந்த சிலரின் மறைவு இப்படி நிறைய. சில ஆச்சர்யம், சில சந்தோசம், சில வருத்தம். இந்த முறை என்னை வளர்த்த என் ஆயா இல்லாத வெறுமை தவிர மற்ற படி எல்லாம் சுகமே! நலமே!

எங்களின் ராமநாதபுரம் மாவட்டம் வறட்சி மாவட்டம் என தமிழக அரசால் அறிவிக்கப்பட்ட மாவட்டம். ஆற்றுப்பாசனம், இயற்கை நீரோடைகள், கால்வாய்கள் எதுவுமே எங்கள் ஊர்களில் கிடையாது. ஊரணி, கண்மாய்கள் உண்டு. அவை மழைக்காலத்தில் மட்டும் நிரம்பிக்கிடக்கும்.இப்போது, அவைகள் மழைக்காலத்தில் கூட நிரம்பி வழிவதெல்லாம் கிடையாது. காரணம், வெற்று நிலங்களில் வீடுகள், சுற்றுச்சுவர்கள் என்று எழுப்பியபடியால், மழை நீர் வரத்து திசை மாறி, நீர் நிலைகளுக்கு, போதிய தண்ணீர் கிடைப்பதில்லை. ஆகவே எங்கும், கரிசல் பூமி போல், பாரதி ராஜாவின் "கருத்தம்மா" படத்தில் காட்டப்படும் பொட்டல் காடுகளாகக் கிடந்தன. இந்த வருட விடுமுறைக்குப் போன போது, ஊருக்குள் பசுமையை தரிசிக்க முடிந்தது. எல்லா வீடுகளிலும் ஒரு குளுமையை உணர முடிந்தது. மக்கள் மரம் நடுதலின் முக்கியத்துவத்தையும், பசுமையின் பயனையும் புரிந்து கொண்டுவிட்டார்கள் என்பது குறித்து சந்தோசம். பேருந்துப்பயணத்தின் போது, கவனித்த போதும் சாலைகள், வீடுகளின் வெற்றிடங்களை மரங்களும் செடிகொடிகளும் நிரப்பி இருந்தது. தமிழ்நாட்டின் மின் வெட்டில், மின்சார விசிறி இல்லாத போதும், கோடை தகிக்காமல் சமாளிக்க முடிந்தது.

ஒவ்வொரு வீடுகளிலும் உரக்குழிகள் உண்டாக்கி, இயற்கை உரத்தயாரிப்பில் பெரும்பாலான பெண்கள் ஈடுபட்டிருந்தது கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியாய் இருந்தது. வீட்டின் காய்கறிக்கழிவுகள், மாட்டுச்சாணம், ஆட்டுக்கழிவுகள், இலை, தழைகள் கொண்டு உரம் தயாரித்து, வீட்டுக்கும் உபயோகித்து, வேண்டுபவர்களுக்கும் விற்பனை செய்கிறார்கள்.ஆடு, மாடு, கோழி வளர்ப்பில் ஈடுபாடு அதிகரித்திருந்த போதிலும் பாக்கெட் பால் விற்பனை அமோகம் தான்.ஆனால் பாலித்தீன் பைகளின் உபயோகம் மட்டும் குறைந்தபாடில்லை.கிராமப்புற மக்களுக்கு அதன் தாக்கமும், சுற்றுச்சூழலைக் கெடுப்பதில் அதன் வீர்யமும், வீச்சும் புரியாதவர்களாய் இருக்கிறார்கள். தோட்டங்கள், வயல்வெளிகள், வீட்டின் சுற்றுப்புறம் அனைத்தையும் நீக்கமற நிறைத்திருந்தது.வேலிக்கருவை மரங்களில் கிழிந்த தோரணங்களாய் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது விகாரமாய். அந்தமானில் நெகிழும் பைகளுக்குத் தடை விதித்துள்ளது போல் தமிழக அரசும் தடை விதித்தால் குப்பைகள் குறையும். பைகளை உபயோகித்த பின் பறக்கவிடாமல், ஒரே இடத்தில் சேகரித்து வைக்கும் விழிப்புணர்வு கூட அற்றுப்போய் இருக்கின்றனர் நம்மவர்.
அந்தமானில் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளை சேகரித்து மீள் சுழற்சிக்காக முக்கிய பூமி அனுப்பும் வியாபாரிகளுக்கு கப்பல் சத்தம் (fright) கிடையாது.

ஊருக்குள் காங்கிரீட் வீடுகள் அதிகமாகி, குடிசைகள் அற்றுப்போயிருந்தது. சுபிட்சம் கூடியிருந்தது. மகளீர், சுய உதவிக்குழுக்கள் மூலமும், அவரவர் கல்வித் தகுதிக்கேற்றார் போல் ஏதோ ஒரு வேலையை செய்து கொண்டிருக்க, பெரும்பாலான ஆண்கள் வெளி நாடுகளில் அல்லது வெளி நகரங்களில் சம்பாதிப்பதின் நிமித்தம்.பெண்களும் கணவனின் அருகாமையை விட, வசதியான வாழ்விற்கு தம்மைத் தயார் படுத்திக்கொண்ட தைரியம், மன உறுதியைக் கண்டு, இது தியாகமா? அன்றி சுயநலமா? என்று கேள்வி மனதைக்குடைந்தது. இருக்கும் அவர்கள் மனதிலும் யாருமறியாத ஆசாபாசங்களும், கண்ணீரும். அவர்கள் எதார்த்தங்களை அனுசரித்து குடும்பம் நடத்தும் பொறுப்பு பிடித்திருந்தது.அடிப்படைத்தேவைகளை பூர்த்தி செய்து, செல்வம் சேர்த்து, "எங்க வீட்டுக்காரர் வெளிநாட்டுல சம்பாதிக்கிறார்" என்று பெருமை பொங்கக் கூறும் அவர்களின் அறியாமை பிடித்திருந்தது.குழந்தைகளை நன்றாகப் படிக்கவைக்க வேண்டுமென்ற அவர்களின் நியாயமான குறிக்கோள் பிடித்திருந்தது.மொத்தத்தில் எங்கள் ஊர்ப் பெண்களுக்கு விழிப்புணர்வு அதிகரித்திருக்கிறது சந்தோசம் தான். ஆனாலும் நம் நாட்டின் மனித வளம் மொத்தமாக வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியாவது நல்லதா? புரியவில்லை.

பேருந்துகளிலும், மக்கள் கூடுமிடங்களிலும் அதிகம் கேட்க நேர்ந்த வார்த்தைகள் - "அவன் நல்லா இருப்பானா? பெத்த வயிறு பத்தி எரியுது!" - தாயாராய் இருக்க வேண்டும். "எந்தம்பி நல்லவன் தான். வந்தவ சரியில்ல. மேல ஒருத்தன் எல்லாத்தையும் பாத்துக்கிட்டுத்தான் இருக்கான் - சகோதரி. இப்படியான வசனங்கள். நமது பெண்களின் பெருந்தன்மை குறைந்து அனைவரும் குறுகிய வட்டங்களுக்குள் தம்மைப் பூட்டிகொண்டார்களா? நமது ஆண்களின் நியாய உணர்வு அற்று விட்டதா? கேள்விக்கு விடை கிடைக்காமல் நாம். மொத்தத்தில் இன்று பெண்களில் பெரும்பாலானோருக்கு பேராசை அதிகரித்துள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளவேண்டியுள்ளது வருத்தந்தான். காலம் அனைவைரையும் வைக்க வேண்டிய இடத்தில் வைக்கும்.

விடுமுறை.

2010-05-02T00:48:00.001-07:00

நண்பர்களே! நாளை முதல் (03.05.2010) என் வலைப்பூக்களுக்கு விடுமுறை. ஜூன் மாதம் 16ம் தேதி வரை, பதிவுகள் எதுவும் வெளிவராது என்பதைப் பணிவுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். நன்றி!

என்றும் அன்புடன்
க.நா.சாந்தி லெட்சுமணன்.

தாலாட்டு - 3

2010-04-08T19:54:00.000-07:00

ஆராரோ, ஆராரோ ஆரிரரோ

கரும்போ சிறு தேனோ, கற்கண்டோ சர்க்கரையோ

தேனோ திரவியமோ, தெவிட்டாத தெள்ளமுதோ

மாசி வடுவோ, வைகாசி மாம்பழமோ

கோடைப் பலாச்சுளையோ, குலை சேர்ந்த வாழையோ

கொஞ்ச வந்த ரஞ்சிதமோ, குறையாத என் செல்வமோ

சங்கரா உன் காவல், சாத்தையா உன் அடிமை

வீரப்பா உன் காவல், வேறு வினை வாராமல்

சொக்கலிங்கம் உன் காவல், சொப்பனங்கள் தட்டாமல்

கருப்பையா உன் காவல் என்னையாவுக்குக் கண்ணேறு வாராமல்

கண்ணேறு வந்தால் வெண்ணீறு இடுங்கள்

விளக்கெடுங்கள் திட்டி (திருஷ்டி) சுத்த, வீரனார் பேரனுக்கே!

சுண்ணாம்பும் மஞ்சளுமாய் என்னைய்யாவுக்குச்சுற்றுங்கள் சூரியர்க்கே!

காலை ரயிலேறி கல்கத்தா போயிறங்கி

கடைக்குக்கடை பார்த்துக் கல்லிழைத்த சங்கெடுத்து,

சுற்றிச்சிவப்பு (மாணிக்கம்) இழைத்து, தூரில் ஒரு பச்சை (மரகதம்) வைத்து

வாய்க்கு வைரம் வைத்து வாங்கி வந்து காண்பார்கள்.

கொண்டுவந்து காண்பார்கள் கோலப்பசுங்கிளியை கொம்பனையர் (ஆண் யானைக்கொத்தவர்) ஐயாக்கள்

வாங்கிவந்து காண்பார்கள் வண்ணப்பசுங்கிளிக்கு மயிலனையாள் ஐயாக்கள்.

ஐயாக்கள் செய்களிலே, அவலுக்கொரு நெல்லெடுத்து

பள்ளிகளைக்கூட்டி விட்டு பவன் போல் அவல் இடித்து

பொன் போல் அவல் இடித்து பொரிப்பொரித்து பாகு ஊற்றி

அவல் வாசம் கண்டொடனே என் ஐயா நீ அழுகை அமர்ந்தாயோ!

தின்று ருசி பார்த்தொடனே நீ சிரித்து மகிழ்ந்தாயோ!

பூப்பூத்த கோயிலிலே பொன்னூஞ்சல் ஆடுதுன்னு

மாற்றுயர்ந்த பூ முடியான் மாலைக்கழுதாயோ

அச்சடிக்கப்பொன் விளைய ஆதிச்சார் (கடவுள்) உன் தேசம்

வைத்திருக்கத்தந்த மகன் நீ ஆளுவாய் நூறு குடி

ஆறாரும் அந்தணரும் அப்போ வருங்கிளையும்

தாயாரும் தன் சேனை என் ஐயா தழைக்கவென்று வந்தாயோ!

பெத்தாரும் சேனைகளும் என் ஐயா நீ பெருகவென்று வந்தாயோ!

மாதாவும் சேனைகளும் மகிரவென்று (நிறைந்து வழிதல்) வந்தாயோ!

செம்பொன் நல்ல தேரேறி சேர நல்ல பொன் கொண்டு

மாலை நல்ல நேரத்தில் வருவார் மருமகனோ!

ஆராரோ, ஆராரோ ஆரிரரோ

தாலாட்டு

2010-04-08T19:50:00.000-07:00

இன்று தமது மழலைச்செல்வங்களை தாலாட்டுப்பாடி தூங்க வைக்கும் தாய்மார்கள் இருக்கிறார்களா? தெரியவில்லை. அங்கொன்றும் இங்கொன்றும் கடந்த காலத்தின் மிச்சங்களாய் இருக்கும் பெரியவர்கள் தாலாட்டுப்பாடினால் உண்டு. அவர்கள் பாடிய தாலாட்டின் மிச்சங்களை திரைத்துறை பயன் படுத்திக்கொள்கிறது. அதைக்கேட்டதும் அடடா! என்ன மெலொடி என்று சிலிர்க்கும் நாம் அது நம் தாய் பாடிய தாலாட்டு என்பதை நமது நினைவடுக்கில் தேடி நினைவு கூர்வதற்குள் நேரமாகி விடுகிறது.

நாட்டுப்புறப் பாடல் ஆய்வு செய்பவர்களும், தமிழ்த்துறை ஆசிரியர், மாணவர் பெருமக்களும் தாலாட்டுப்பாடல்களை அறிந்து வைத்திருப்பதோடு, அழகாகப் பாடவும் செய்கிறார்கள்.புதுச்சேரி பாரதி தாசன் அரசுக்கல்லூரியின் பேராசிரியர் முனைவர் மு. இளங்கோவன் அவர்கள் தனது தமிழ்த்துறை மாணவர்களுக்கு தாலாட்டு மற்றும் நாட்டுப்புறப்பாடல்களை ஓய்வு நேரத்தில் பாடிக்காட்டுவார்களாம். இப்படி சிலரின் முயற்சியால் தான் நமது பழமை பொக்கிஷங்கள் காப்பாற்றப்படுகின்றன.

இன்று அம்மாக்கள் தங்கள் குழந்தைகளை இருக்கையில் அமரவைத்து அல்லது படுக்க வைத்து தொலைக்காட்சியையோ அல்லது குறுந்தகட்டில் பாடல்களையோ சுழல விட்டு தமது வேலைகளைத் தொடர்கிறார்கள்.தாலாட்டுப்பாடுவதால் குழந்தைகள் சீக்கிரம் வளரும் என்றொரு கருத்து எங்களின் செட்டிநாட்டு கிராம மக்களிடம் உண்டு.அவர்கள் பாடும் போது அந்தப்பாட்டின் இனிமை, அதில் கூறப்படும் தமது வம்சப்பெருமை, சொற்கட்டு, அன்பு, பாசம் இவையெல்லாம் நம்மை நெகிழ வைத்துவிடும்.இதோ அப்படி ஒரு தாலாட்டு.

ஆராரோ, ஆராரோ ஆரிரரோ
ஆராரோ, ஆராரோ ஆரிரரோ

கரும்போ சிறு தேனோ, கற்கண்டோ சர்க்கரையோ
தேனோ திரவியமோ, தெவிட்டாத தெள்ளமுதோ
மாசி வடுவோ, வைகாசி மாம்பழமோ
கோடைப் பலாச்சுளையோ, குலை சேர்ந்த வாழையோ
கொஞ்ச வந்த ரஞ்சிதமோ, குறையாத என் செல்வமோ
சங்கரா உன் காவல், சாத்தையா உன் அடிமை
வீரப்பா உன் காவல், வேறு வினை வாராமல்
சொக்கலிங்கம் உன் காவல், சொப்பனங்கள் தட்டாமல்
கருப்பையா உன் காவல் என்னையாவுக்குக் கண்ணேறு வாராமல்
கண்ணேறு வந்தால் வெண்ணீறு இடுங்கள்
விளக்கெடுங்கள் திட்டி (திருஷ்டி) சுத்த, வீரனார் பேரனுக்கே!
சுண்ணாம்பும் மஞ்சளுமாய் என்னைய்யாவுக்குச்சுற்றுங்கள் சூரியர்க்கே!

காலை ரயிலேறி கல்கத்தா போயிறங்கி
கடைக்குக்கடை பார்த்துக் கல்லிழைத்த சங்கெடுத்து,
சுற்றிச்சிவப்பு (மாணிக்கம்) இழைத்து, தூரில் ஒரு பச்சை (மரகதம்) வைத்து
வாய்க்கு வைரம் வைத்து வாங்கி வந்து காண்பார்கள்.
கொண்டுவந்து காண்பார்கள் கோலப்பசுங்கிளியை கொம்பனையர் (ஆண் யானைக்கொத்தவர்) ஐயாக்கள்
வாங்கிவந்து காண்பார்கள் வண்ணப்பசுங்கிளிக்கு மயிலனையாள் ஐயாக்கள்.
ஐயாக்கள் செய்களிலே, அவலுக்கொரு நெல்லெடுத்து
பள்ளிகளைக்கூட்டி விட்டு பவன் போல் அவல் இடித்து
பொன் போல் அவல் இடித்து பொரிப்பொரித்து பாகு ஊற்றி
அவல் வாசம் கண்டொடனே என் ஐயா நீ அழுகை அமர்ந்தாயோ!
தின்று ருசி பார்த்தொடனே நீ சிரித்து மகிழ்ந்தாயோ!

பூப்பூத்த கோயிலிலே பொன்னூஞ்சல் ஆடுதுன்னு
மாற்றுயர்ந்த பூ முடியான் மாலைக்கழுதாயோ
அச்சடிக்கப்பொன் விளைய ஆதிச்சார் (கடவுள்) உன் தேசம்
வைத்திருக்கத்தந்த மகன் நீ ஆளுவாய் நூறு குடி
ஆறாரும் அந்தணரும் அப்போ வருங்கிளையும்
தாயாரும் தன் சேனை என் ஐயா தழைக்கவென்று வந்தாயோ!
பெத்தாரும் சேனைகளும் என் ஐயா நீ பெருகவென்று வந்தாயோ!
மாதாவும் சேனைகளும் மகிரவென்று (நிறைந்து வழிதல்) வந்தாயோ!
செம்பொன் நல்ல தேரேறி சேர நல்ல பொன் கொண்டு
மாலை நல்ல நேரத்தில் வருவார் மருமகனோ!

ஆராரோ, ஆராரோ ஆரிரரோ
ஆராரோ, ஆராரோ ஆரிரரோ

விளந்தானை பாட்டு

2010-04-03T08:42:00.000-07:00

தானானே தானானே தானானே தானானே

பிள்ளையாரை நோக்கி பிடித்தோம் விளந்தானை

சூரியனை நொக்கி தொடுத்தோம் விளந்தானை

சூரியனே சந்திரனே சுவாமி பகவானே

இந்திரனை நோக்கி எடுத்தோம் விளந்தானை (தானானே )

அய்யனாரை நோக்கி அடித்தோம் விளந்தானை

வெண்கலத்தைக் கீறியே விளக்கெரம்ப நெய் வார்த்து

நானாட நீயாட நடுவே சிலம்பாட

வேப்பங்க் கொழுந்தாட வேடிக்கை பாக்குறா மாரியாத்தா (தானானே )

கண்குளிரப் பாக்குறாடா காரியக்கார மாரியாத்தா

மனங்குளிரப் பாக்குறாடா மகமாயி மாரியாத்தா

அஞ்சிலம்பு கொஞ்சிவர மணிச்சிலம்பு ஓசை கேட்க

காற்சிலம்பு கொஞ்சிவர காவல் காக்குறா மாரியாத்தா (தானானே)

ஆந்தையும் கூகையும் அலறும் அந்தக்காட்டிலே

ஆகாசத் தண்ணிப்பந்தல் வைக்கிறாராம் சோலைமலை

ஊசி நுழையாத உடைவேளங்காட்டுக்குள்ளே

ஒத்தக்குதிரை ஓட்டி வாராராம் கருப்பண்ணே (தானானே )

குடுகுடுப்பைத் தேங்காய் அடிமடியிலே கட்டிக்கிட்டு

கூத்தியா வீடு தேடிப் போராராம் பெரியண்ணே

கூத்தியாட்டக் குடுக்கிற பணத்தை குளத்த வெட்டுடா பெரியண்ணே

அள்ளிக் குடிக்கலாம் ஆவல் தெளியலாம் (தானானே )

நாவெடுத்து நான் பாட நல்ல மழை பெற

பூவெடுத்துச்சாத்துங்களே பூமலை நாயகி அம்மனுக்கு

திருமயத்து மெய்யனோட பாதம் மறையவே

திட்டக்கிண்றும் சிறு ஊரணியும் பெருகவே (தானானே )

வயல்நாச்சியம்மனோட பாதம் மறையவே

வட்டக்கிண்றும் வாய்க்காலும் பெருகவே

பட்டான் பட்டான் பன்னாங்கு படையலப் பட்டான் பன்னாங்கு

நெத்தியில துண்டப்போட்டு நேரே போட்டான் பன்னாங்கு (தானானே)

வாந்த மணலில ஊர்ந்து போகும் ஊமாச்சி

அதுவைப் பிடிப்பானேன் கூரைக்கடிப்பானேன்

கோட்டையப்பிடிக்கபோய் கோயில் மாட்டை மேய்க்கப்போய்

வீட்டுக்கு வந்தா விளக்கேத்தல சோத்தப் போடுடா சுப்பையா (தானானே)

ஆத்திக்குச்சியும் பொன்னாலே ஆவரங்குச்சியும் பொன்னாலே

காது வளர்த்த மாரியாத்தாளுக்கு காது ரெண்டும் பொன்னாலே

சித்தாடை கொஞ்சுடுத்தி சிறுக மடிகோலி

செம்பருத்திப் பூப்பறிக்கப் போறாளே மாரியாத்தா (தானானே)

ஆடை உடுத்தி அகல மடி கோலி

ஆவாரம் பூப்பறிக்க போறாளே மாரியாத்தா

போதுமாடி மாரியாத்தா பொறுமையுள்ள கொண்டைக்கு

போதாட்டி என் செய்வேன் பொலுப்பி முடியலாம் (தானானே)

பத்துமாடி மாரியாத்தா பத்தினியார் கொண்டைக்கு

பத்தாட்டி என் செய்வேன் பரப்பி முடிக்கலாம்

கதிரறுத்து சேறுகட்டி களஞ்சியத்தின் மேலேறி

வருஷக்கணக்கெழுத வாராளாம் மாரியாத்தா (தானானே)

சோமணத்தான் தாராயோ தோளில் போட்டு ஆடேனோ

கடுக்கனைத்தான் தாராயோ காதில் போட்டு ஆடேனோ

மகராசி பெரியவ வயல் வழியே வந்தாளே

சம்பா விளையுமே தரிசு பொறையேறுமே (தானானே)

மூலையில நின்னுக்கிட்டு மூக்கைச்சிந்தி அழுதாலும்

முத்து வர்ணக்கண்டாங்கி தந்தாவுல்ல நான் போவேன்

கதவு இடுக்குல நின்னுக்கிட்டு கண்ணப்பினைஞ்சு அழுதாலும்

காரைக்கால் துப்பட்டா தந்தாவுல்ல நான் போவேன் (தானானே)

காட்டுக்குச்சிய வெட்டிக்கிட்டு கறியுஞ்சோறு தின்னுப்புட்டு

வீலவயித்தக் காட்டிக்கிட்டு வீட்டுக்கொருத்தன் வந்தானா

மாரியாத்தா வந்தாளாம் ஒரு மாக்கொழுக்கட்டை தந்தாளாம்

பூமாத்தா வந்தாளாம் ஒரு பூக்கொழுக்கட்டை தந்தாளாம் (தானானே)

பெரியநாயகி வந்தாளாம் ஒரு மொக்கட்டை எழும்பு தந்தாளாம்

தானானே தானானே தானானே தானானே தானானே

கம்பே உளறுதே எம்பாட்டு ஏறல

ஆடத்தெரியாதவன் ஆட வந்து நிக்கிறான்

பாடத்தெரியாதவன் பாடவந்து நிக்கிறான்

தூங்கப்பயலே பாடுடா சவங்கப்பயலே ஆடுடா (தானானே)

மூணு முக்கூடு வீதியில மூணு கோழி அடவச்சேன்

கோழி போனா மயிறு போச்சு கூடைய எடுத்தவ தாங்கடி

நாலு முக்கூடு வீதியில நாலு கோழி அடவச்சேன்

கோழி போனா மயிறு போச்சு கூடைய எடுத்தவ தாங்கடி (தானானே)

அவிச்ச கறியத் தின்னுப்புட்டு ஆமக்கமாரையும் ஏச்சுப்புட்டு

திருவாரூர் தேர்போல சிரிச்சு நிக்குறா பாருங்களே

நாட்டமான கொத்தரிக்கு யார்யாரு அம்பலம்

கண்ணப்பன் சேருவை காளையப்பன் அம்பலம் (தானானே)

கொத்துக்கொத்து வீரப்பன் கோடாரி வீரப்பன்

நரியன் பிலியனும், நல்லதொரு மாமாலன்

வாழ்த்துறோம் வாழ்த்துறோம் மனம் மகிழ வாழ்த்துறோம்

அண்ணனும் தம்பியும் அதிபதியா வாழவே

மாமனும் மச்சினனும் மலைபோல வாழவே

கொண்ட இடம் கொடுத்த இடம் கோத்திரமா வாழவே

தென்னை வச்சு பயிரேத்துர சேருவாரர் வாழவே

அகத்திவச்சு பயிரேத்துர அம்பலகாரரும் வாழவே

முருங்கை வச்சு பயிரேத்துர முத்தஞ்சேர்வை வாழவே

கும்பஞ்சுமந்து வரும் குயவனாரும் வாழவே

குட்டி புடிச்சு வரும் கோனாரும் வாழவே

ஏத்தாப்பு போட்டுவரும் ஏகாளி வாழவே

சாஞ்ச பனையேறும் சாணானும் வாழவே

கொட்டி முழக்கி வரும் வெட்டியானும் வாழவே

எம்பாட்டுக் கேட்டவர்கள் எல்லோரும் வாழவே (தானானே)

ஆல்போல் தழைத்து அருகு போல் வேரூன்றி

மூங்கில் போல் தழைத்து முசியாமல் தான் வாழ்வாரே (தானானே)

மாரியம்மன் பொங்கலும், முளைப்பாரியும்

2010-04-03T08:37:00.000-07:00

எங்கள் பாலைய நாடு பதினாறு கிராமங்களிலும் பங்குனி மாதம் வந்துவிட்டால் மாரியம்மன் பொங்கல் விமரிசையாக நடக்கும்.ஏதாவது ஒரு திங்கட் கிழமையில் காப்புக்கட்டி, அடுத்து வரும் ஒன்பதாவது நாள் செவ்வாய்க்கிழமையில் பொங்கல் வைத்து திருவிழா முடியும். பெரும்பாலும் பங்குனி மாதத்தின் அனைத்து செவ்வாய்க்கிழமைகளுமே ஏதாவது ஒரு ஊரில் மாரியம்மன் பொங்கலாகத்தான் இருக்கும்.எட்டு நாள் காப்புக்கட்டி, ஒன்பதாம் நாளான செவ்வாய்க்கிழமைகளில் ஊர் ஒன்று கூடி மாரியம்மனுக்கு பொங்கல் வைத்து, கொழுக்கட்டை, கோழி,ஆடு வெட்டி பலியிட்டு சமைத்து,மாவிளக்கு,அரியரிசி,துள்ளுமாவு,இளநீர்,பானகம், நீர்மோர், வேப்பிலைக்கரகம் வைத்துப்படைப்பது வழக்கம்.கோடையின் வெக்கையில் அம்மை போன்ற நோய்கள் தாக்காமலிருக்க கொண்டாடப்படும் இந்த எட்டு நாட்களும் வீடுகளின் முகப்பில் வேப்பிலை செருகப்பட்டிருக்கும்.ஊர் கூடி முளைப்பாரி போட்டு ஊர்ப்பொது இடமான பிள்ளையார் கூடத்தில் கொண்டுவந்து வைத்து விடிய விடிய முளைக்கொட்டுவதும் (கும்மி கொட்டுவது) உண்டு.முளைப்பாரி போடும் வீடுகளில் மிகவும் சுத்தமாக இருப்பார்கள். வெளியார் யாரையும் வீடுகளின் உள்ளே விட மாட்டார்கள்.

முளைப்பாரி போடும் முறை.

பங்குனி மாதத்தில் ஒரு திங்கட்கிழமை காப்புக்கட்டி, அடுத்துவரும் வியாழனன்று முளைப்பாரி போடுவார்கள். முளைப்பாரி போடுவதற்கு ஓடுகள் மண்,பளிங்கு,மங்கு,எவர்சில்வர் என்று அவரவர் விருப்பப்படி தேர்வு செய்து,கழுவி,காய வைப்பார்கள்.அந்த ஓடுகள் ஒரு குடத்தை பாதியில் வெட்டிய வடிவில் இருக்கும். அதன் வாய்ப்பகுதி தரையில் படும்படி வைத்து முளைப்பாரி போடுவார்கள். முளைப்பாரி போடுவதற்கு காய்ந்த மாட்டுச்சாணம் சேகரிப்பார்கள்.முதலில் முளைப்பாரி ஓட்டில் பெரிய மாட்டுச்சாணக்கட்டிகளை பரப்பி,அதன் மேல் சிறிய கட்டிகளைப்பரப்பி, அதன் மேல் மாட்டுச்சாணத்தை உடைத்து, சல்லடை கொண்டு சலித்து, அந்த சலித்த மணல் போன்ற சாணத்தை பரப்பி அதன் மீது முளைப்பாரிக்கு போடவேண்டிய விதைகளைப்பரப்புவார்கள். பெரும்பாலும் முளைப்பாரிக்கு நடுவில் சோளம்,மொச்சை, தட்டைப்பயறு விதைகளும், ஓரத்தில் சுற்றிப்போட கேப்பை (கேழ்வரகு) போடுவார்கள்.சிலர் அழகுக்காக நெருஞ்சி,கொழுஞ்சி விதைகளைப்போடுவார்கள்.பிறகு அதன் மேல் மறுபடி சலித்த சாணத்தைப்போட்டு, சல்லடை வைத்து தண்ணீர் ஊற்றுவார்கள்.பிறகு கூடையைக் குப்புறப்போட்டு மூடி வைப்பார்கள். தினமும் இரு வேளையும் குளித்து, முளைப்பாரிக்கு தண்ணீர் காட்டுவார்கள். மாலை நேரம் விளக்கேற்றி சாமி கும்பிட்டு, முளைப்பாரிக்கும் தீப,தூபம் காட்டுவார்கள். பிறகு மாரியம்மன் பொங்கலன்று வீட்டில், கோவில் வாசலில் அவரவர் வழக்கப்படி பொங்கல் மற்றும் சம்பிரதாயங்கள் முடித்து பள்ளயம் போட்டு பூஜை செய்வார்கள். பிறகு, முளைப்பாரி ஓடுகளை சுற்றித்துடைத்து முளைப்பாரிக்கு பூ சுற்றி, எடுத்து வருவார்கள். முளைப்பாரி சரியாக வளராமல் இருந்தாலோ, அழுகிப்போயிருந்தாலோ அபசகுனமாகக் கருதுவார்கள்.

பாலைய நாட்டின் பள்ளத்தூர் என்ற ஊரில் மட்டும் முளைப்பாரி போட்டு முளைக்கொட்டாமல், (கும்மி) மாரியம்மன் பொங்கல் திருவிழாவின் போது, விளந்தானை அடிப்பார்கள்.ஆண்கள் மட்டுமே கலந்து கொள்ளும் இந்த விளையாட்டின் போது ஆண்கள் வேட்டி கட்டி இருகாலில் கண்ணகி சிலம்பு எனப்படும் சிலம்பு அணிந்து,இரு வரிசையாக நின்று கொண்டு,கோலாட்டக்குச்சிகள் வைத்து விளையாடுவார்கள்.ஒருவர் விளந்தானைப்பாட்டுப் பாட மற்றவர்கள் அதைத்திரும்பப் பாடி ஆடுவார்கள்.மற்ற ஊர்களில் இந்த விளந்தானை கிடையாது.

விளந்தானை பாட்டு

தானானே தானானே தானானே தானானே

பிள்ளையாரை நோக்கி பிடித்தோம் விளந்தானை

சூரியனை நொக்கி தொடுத்தோம் விளந்தானை

சூரியனே சந்திரனே சுவாமி பகவானே

இந்திரனை நோக்கி எடுத்தோம் விளந்தானை (தானானே )

அய்யனாரை நோக்கி அடித்தோம் விளந்தானை

வெண்கலத்தைக் கீறியே விளக்கெரம்ப நெய் வார்த்து

நானாட நீயாட நடுவே சிலம்பாட

வேப்பங்க் கொழுந்தாட வேடிக்கை பாக்குறா மாரியாத்தா (தானானே )

கண்குளிரப் பாக்குறாடா காரியக்கார மாரியாத்தா

மனங்குளிரப் பாக்குறாடா மகமாயி மாரியாத்தா

அஞ்சிலம்பு கொஞ்சிவர மணிச்சிலம்பு ஓசை கேட்க

காற்சிலம்பு கொஞ்சிவர காவல் காக்குறா மாரியாத்தா (தானானே)

ஆந்தையும் கூகையும் அலறும் அந்தக்காட்டிலே

ஆகாசத் தண்ணிப்பந்தல் வைக்கிறாராம் சோலைமலை

ஊசி நுழையாத உடைவேளங்காட்டுக்குள்ளே

ஒத்தக்குதிரை ஓட்டி வாராராம் கருப்பண்ணே (தானானே )

குடுகுடுப்பைத் தேங்காய் அடிமடியிலே கட்டிக்கிட்டு

கூத்தியா வீடு தேடிப் போராராம் பெரியண்ணே

கூத்தியாட்டக் குடுக்கிற பணத்தை குளத்த வெட்டுடா பெரியண்ணே

அள்ளிக் குடிக்கலாம் ஆவல் தெளியலாம் (தானானே )

நாவெடுத்து நான் பாட நல்ல மழை பெற

பூவெடுத்துச்சாத்துங்களே பூமலை நாயகி அம்மனுக்கு

திருமயத்து மெய்யனோட பாதம் மறையவே

திட்டக்கிண்றும் சிறு ஊரணியும் பெருகவே (தானானே )

வயல்நாச்சியம்மனோட பாதம் மறையவே

வட்டக்கிண்றும் வாய்க்காலும் பெருகவே

பட்டான் பட்டான் பன்னாங்கு படையலப் பட்டான் பன்னாங்கு

நெத்தியில துண்டப்போட்டு நேரே போட்டான் பன்னாங்கு (தானானே)

வாந்த மணலில ஊர்ந்து போகும் ஊமாச்சி

அதுவைப் பிடிப்பானேன் கூரைக்கடிப்பானேன்

கோட்டையப்பிடிக்கபோய் கோயில் மாட்டை மேய்க்கப்போய்

வீட்டுக்கு வந்தா விளக்கேத்தல சோத்தப் போடுடா சுப்பையா (தானானே)

ஆத்திக்குச்சியும் பொன்னாலே ஆவரங்குச்சியும் பொன்னாலே

காது வளர்த்த மாரியாத்தாளுக்கு காது ரெண்டும் பொன்னாலே

சித்தாடை கொஞ்சுடுத்தி சிறுக மடிகோலி

செம்பருத்திப் பூப்பறிக்கப் போறாளே மாரியாத்தா (தானானே)

ஆடை உடுத்தி அகல மடி கோலி

ஆவாரம் பூப்பறிக்க போறாளே மாரியாத்தா

போதுமாடி மாரியாத்தா பொறுமையுள்ள கொண்டைக்கு

போதாட்டி என் செய்வேன் பொலுப்பி முடியலாம் (தானானே)

பத்துமாடி மாரியாத்தா பத்தினியார் கொண்டைக்கு

பத்தாட்டி என் செய்வேன் பரப்பி முடிக்கலாம்

கதிரறுத்து சேறுகட்டி களஞ்சியத்தின் மேலேறி

வருஷக்கணக்கெழுத வாராளாம் மாரியாத்தா (தானானே)

சோமணத்தான் தாராயோ தோளில் போட்டு ஆடேனோ

கடுக்கனைத்தான் தாராயோ காதில் போட்டு ஆடேனோ

மகராசி பெரியவ வயல் வழியே வந்தாளே

சம்பா விளையுமே தரிசு பொறையேறுமே (தானானே)

மூலையில நின்னுக்கிட்டு மூக்கைச்சிந்தி அழுதாலும்

முத்து வர்ணக்கண்டாங்கி தந்தாவுல்ல நான் போவேன்

கதவு இடுக்குல நின்னுக்கிட்டு கண்ணப்பினைஞ்சு அழுதாலும்

காரைக்கால் துப்பட்டா தந்தாவுல்ல நான் போவேன் (தானானே)

காட்டுக்குச்சிய வெட்டிக்கிட்டு கறியுஞ்சோறு தின்னுப்புட்டு

வீலவயித்தக் காட்டிக்கிட்டு வீட்டுக்கொருத்தன் வந்தானா

மாரியாத்தா வந்தாளாம் ஒரு மாக்கொழுக்கட்டை தந்தாளாம்

பூமாத்தா வந்தாளாம் ஒரு பூக்கொழுக்கட்டை தந்தாளாம் (தானானே)

பெரியநாயகி வந்தாளாம் ஒரு மொக்கட்டை எழும்பு தந்தாளாம்

தானானே தானானே தானானே தானானே தானானே

கம்பே உளறுதே எம்பாட்டு ஏறல

ஆடத்தெரியாதவன் ஆட வந்து நிக்கிறான்

பாடத்தெரியாதவன் பாடவந்து நிக்கிறான்

தூங்கப்பயலே பாடுடா சவங்கப்பயலே ஆடுடா (தானானே)

மூணு முக்கூடு வீதியில மூணு கோழி அடவச்சேன்

கோழி போனா மயிறு போச்சு கூடைய எடுத்தவ தாங்கடி

நாலு முக்கூடு வீதியில நாலு கோழி அடவச்சேன்

கோழி போனா மயிறு போச்சு கூடைய எடுத்தவ தாங்கடி (தானானே)

அவிச்ச கறியத் தின்னுப்புட்டு ஆமக்கமாரையும் ஏச்சுப்புட்டு

திருவாரூர் தேர்போல சிரிச்சு நிக்குறா பாருங்களே

நாட்டமான கொத்தரிக்கு யார்யாரு அம்பலம்

கண்ணப்பன் சேருவை காளையப்பன் அம்பலம் (தானானே)

கொத்துக்கொத்து வீரப்பன் கோடாரி வீரப்பன்

நரியன் பிலியனும், நல்லதொரு மாமாலன்

வாழ்த்துறோம் வாழ்த்துறோம் மனம் மகிழ வாழ்த்துறோம்

அண்ணனும் தம்பியும் அதிபதியா வாழவே

மாமனும் மச்சினனும் மலைபோல வாழவே

கொண்ட இடம் கொடுத்த இடம் கோத்திரமா வாழவே

தென்னை வச்சு பயிரேத்துர சேருவாரர் வாழவே

அகத்திவச்சு பயிரேத்துர அம்பலகாரரும் வாழவே

முருங்கை வச்சு பயிரேத்துர முத்தஞ்சேர்வை வாழவே

கும்பஞ்சுமந்து வரும் குயவனாரும் வாழவே

குட்டி புடிச்சு வரும் கோனாரும் வாழவே

ஏத்தாப்பு போட்டுவரும் ஏகாளி வாழவே

சாஞ்ச பனையேறும் சாணானும் வாழவே

கொட்டி முழக்கி வரும் வெட்டியானும் வாழவே

எம்பாட்டுக் கேட்டவர்கள் எல்லோரும் வாழவே (தானானே)

ஆல்போல் தழைத்து அருகு போல் வேரூன்றி

மூங்கில் போல் தழைத்து முசியாமல் தான் வாழ்வாரே (தானானே)

எல்லா மக்களும் எல்லா வளங்களும் நலங்களும் பெற்று, நோயின்றி ஆரோக்கியமாக நீடுழி வாழ எங்க ஊர் மாரியாத்தாவை வேண்டுகிறேன். எங்க ஊர் (பாலையூர் - கண்டனூர்) மாரியம்மன் பொங்கல் வரும் செவ்வாய்க்கிழமை (06.04.10) அன்று நடை பெற உள்ளது.புதன் கிழமை காலை பால்குடம்,காவடி,தேர்க்காவடி,பழக்காவடி எடுப்பதும் நடைபெறும்.

கிராமங்கள் ஒளிர்கிறது

2010-03-24T05:57:00.000-07:00

பிரம்மாண்டமாய் முன்மொழிந்து
பிதற்றி,பிதற்றி வழிமொழிந்து
ஊருக்குள் வராமலே வழக்கொழிந்து போகும்
மக்கள் நலத்திட்டங்கள்.
திட்டங்கள் வழி நிதிகளைப்பதுக்கி
சட்டமும்,சமத்துவமும் பேசும் ஆட்சியாளர்கள்.
எல்லாத்திட்டமும்
எங்களூர் கோவில் பிரதிமைகளின்
உள்ளீடற்ற உருவக்கவசங்களாய், வெற்றுருவாய்...

கண்மாய்க்கரைகளின் இலையுதிர்த்த
மொட்டை மரங்களின் நிழல்களில்
சூரிய வெம்மை.
தோல் சுருங்கி
நாவின் ஈரம் காய்ந்து
மடைகளின் குழிகளில்
தண்ணீர் தேடும் கால்நடைகள்.

நீண்ட கண்மாயின் நீர்பரப்பு வற்றி
வறண்டு வெடித்துக்கிடக்கும் வெடிப்புகளுக்குக்கீழ்
உயிரை ஒளித்துக்கிடக்கும் மீன் சினைகள்
முப்போகம் விளைத்து
பொன்நெல் கொழித்த வயல் வெளிகள்
வெட்ட வெளிப்பொட்டல்களாய் மேய்ச்சலுக்கும் தகுதியற்று.

காணிக்கை விதைப்பு நெல்லில்
நிறைந்து கிடக்கும்
அய்யனார் கோவில் குதிர்களும்
மாரியம்மன் கோவில் மடப்பள்ளிகளும்
வெறுமையாய்க்கிடக்க,
சம்பிரதாயச்சடங்குகளாய்
தேரோட்டமும்,திருவிழாவும்.

வள்ளிதிருமணமும்,பவளக்கொடியும்
அரிச்சந்திரனும்,அல்லி தர்பாரும்
அரசாண்ட கூத்து மேடைகளில்
முளைப்பாரி மிச்சங்கள்.
தாரிசு வீடுகளும், கேபிள் டிஷ்களும்
சுடிதார்,ஜீன்ஸ்கள் உலரும் கொடிகளும்...
அம்மிகளும்,ஆட்டுரல்களும்
கொல்லையில் குப்பையாய்...
அடுப்படிகள் நிறைந்து கிடக்கிறது நவீனங்களால்...

அந்நியச்செலாவணியை அள்ளி இறைத்து
சந்தோச வெளிச்சத்தைக் கடன் வாங்கிய
சந்திரபிம்பங்களாய் முகங்கள்
அயல்நாட்டு பிரதாபங்கள் ஒலிக்கும் திண்ணைகள்
வெள்ளந்தித்தனம் விடைபெற்றது போக
எல்லாமும் இருக்கிறது!
ஆனாலும்,ஏதோ ஒன்று இல்லையென
சதா அழும் மனதை
சமாதானப்படுத்தும் அறிவு!
அட! எங்கள் கிராமங்கள் ஒளிர்கிறது!.

எனக்குப்பிடித்த பத்துப் பெண்கள்

2010-03-12T04:59:00.000-08:00

அன்பு நிறை சகோதரி தேனம்மை லக்ஷ்மணன் அவர்களின் அழைப்புக்கிணங்க இந்த இடுகை ..அழைப்பிற்கு நன்றி!

நிபந்தனைகள் :-

உங்களின் சொந்தகாரர்களாக இருக்க கூடாது.,வரிசை முக்கியம் இல்லை.,ஒரே துறையில் பல பெண்மணிகள் நமக்குபிடித்தவர்களாக இருக்கும்,இந்த பதிவுக்கு வெவ்வேறு துறையில் பத்துநபர்கள்...சரியா..? சரிங்க!

எகிப்தியப்பேரழகி கிளியோபாட் ரா (அழகு,வீரம்,தைரியம்,சாமர்த்தியம்)
மேனாள் பிரதமர் திருமதி இந்திரா காந்தி அம்மையார் (தெளிவு)
விடுதலைப்போராட்ட வீராங்கனை ஜான்சி ராணி லக்குமி பாய் (வீரம்)
பி.சுசீலா அம்மா (இசை)
அன்னை தெரசா (பொறுமை,தியாகம்,சேவை)
பாண்டிச்சேரி அன்னை (தெய்வீகம்)
அன்னை சாரதா (தூய்மை)
கிரண் பேடி (துணிவு)
மேனாள் முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா (தன்னம்பிக்கை)
விண்வெளி வீராங்கனை கல்பனா சாவ்லா(விடா முயற்சி)

நமக்கு உறவா இருக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனையால் இவர்கள் இடம் பெற்றனர்.

ஒப்பாரிப்பாடல்

2010-03-10T17:14:00.001-08:00

(ஒரு ஆண் இறந்தால் வைக்கப்படும் ஒப்பாரி)

யாரைச்சரியிடலாம்,யார்யாரை ஒப்பிடலாம்
வெள்ளி சரியிடலாம் விடிமீனை ஒப்பிடலாம்
தங்கம் சரியிடலாம் சர்ச்சிமாரை ஒப்பிடலாம்
பொன்னைச்சரியிடலாம் பிள்ளையாரை ஒப்பிடலாம்
அலைகடலில் பள்ளிகொள்ளும் அச்சுதரை ஒப்பிடலாம்
நிலைகடலில் பள்ளிகொள்ளும் நீலவண்ணரை ஒப்பிடலாம்
பாற்கடலில் பள்ளிகொள்ளும் பச்சைவண்ணரை ஒப்பிடலாம்

அக்கம் கதவும் எங்கள் அரண்மனைக்குக் காவல்
பூட்டுங்கதவும் புதுமனைக்குக்காவல்
ஆனைப்பலம் போச்சே அதிகாரச்சொல் போச்சே
குதிரைப்பலம் போச்சே கூசாத சொல் போச்சே
ஆனையான் வந்தாலும் அஞ்சுவான் வாய் திறக்க
ஆனைவிட்டுக்கீழிறங்கி ஐயா சரணமென்பார்
குதிரையான் வந்தாலும் கூசுவான் வாய் திறக்க
குதிரை விட்டுக்கீழிறங்கி ஐயா கோடி சரண்மென்பார்
வீரர் சமத்து வெல்ல முடியாது
கர்ணர் சமத்து காண முடியாது

கடையாம்,கடைத்தெருவாம் காணவருவோமின்னா
கைலாசப் பூநாடு காணவர ஏலாது
தேராம்,திருவிழாவாம் தேடிவருவோமின்னா
சிவலோகப் பூநாடு தேடி வர ஏலாது
கப்பல் விட்டுக்கீழிறங்கி கடைக் கணக்கப் பாக்கலையே
தோணிவிட்டுக் கீழிறங்கி தொலைக்கணக்கப் பாக்கலையே
பூமி வந்து சேரையில பெரிய கிடை வந்ததே
வளவு வந்து சேரையில மிகுந்த கிடை வந்ததே

மகுந்த கிடை பாக்க மச்சமில்லா நேரமின்னு
மனசோ திகைச்சழுதா வாங்க வந்தான் கேக்கலையே
வார்த்த சொல்லப்போகலையே
பெரிய கிடை பாக்க பொன்னில்லா நேரமின்னு
புத்தி திகைச்சழுதா புடிக்க வந்தான் கேக்கலையே
கொடுக்கா முறையின்னு கூவினால் கூற்றுவனும் போகலையே
தேற வழியுமில்ல,தேற்றுவார் யாருமில்ல.

(ஒரு பெண் இறந்தால் வைக்கப்படும் ஒப்பாரி)

எக்கோடி சேனை தளம் இறந்த இடம் கண்டாயா!
மட்டற்ற கோடி சனம் மடிந்த இடம் கண்டாயா!
சேர மடிந்த தீ வெளிச்சம் கண்டாயா!
ஐவர் மடிந்த அனல் வெளிச்சம் கண்டாயா!
மக்களை அழுவைத்து,மன்னரையும் சோம்ப வைத்து
வாவரசி ஆனாயோ,வளவு வரக் காண்போமோ!
புள்ளைய அழுகவைத்து,பெருமாளச்சோம்ப வைத்து
பேரழகி ஆனாயோ,பொழுது வரக் காண்போமோ!

கஞ்சிக்கு மஞ்சன் களைக்க வைத்துப்போனாயா
சோத்துக்கு மஞ்சன் சோம்ப விட்டுப்போனாயா
அமுதுக்கு மஞ்சன் அழுக வைத்துப்போனாயா
பாலுக்கு மஞ்சன் பறக்க வைத்துப்போனாயா
காடு மண மணங்க கண்டாங்கி தீப்பறக்க
மஞ்ச,மணமணங்க மங்கிலியந்தீப்பறக்க

மையோட பொட்டோட கயிலாயம் போன செல்வி
பொட்டோட பூவோட பரலோகம் போன செல்வி
வைகையில நீர் மோந்து வாசலிலே நீராடி
மரவையில பொன் கழட்டி மட்ட மன்னர் கை கொடுத்து
மலரோட தீக்கலக்க மாதவத்தைச்செய்தாயோ
பொய்கையில நீர் மோந்து பூமியில நீராடி
பொட்டியில பொன் கழட்டி பிஞ்சு மன்னர் கைகொடுக்க
பூவோடு தீக்கலக்க புண்ணியத்தச்செய்தாயோ

மச்சம் வெட்டி மாத்துரைக்கும் மந்திரிக்கி வாழ்ந்திருந்தாள்
தங்கம் வெட்டி தரமுரைக்கும் சமர்த்தருக்கு வாழ்ந்திருந்தாள்
சானகியும் ராமருமா நெடுங்காலம் வாழ்ந்திருந்தாள்
பார்வதியும்,பரமனுமா பலகாலம் வாழ்ந்திருந்தாள்
பெருமாளும் தேவியுமா பிரியாமல் வாழ்ந்திருந்தாள்
கூடாத நேரம் வந்து கூட்டி போன துயரமென்ன?
போதாத நேரம் வந்து பிரிச்சு போன துயரமென்ன?

ஒப்பாரி

2010-03-09T18:42:00.001-08:00

மரணம் பூமியில் பிறந்த அத்தனை உயிருக்கும் உண்டு.ஏன் பூமிக்கே கூட உண்டு.என்றாலும் அறிவிற்குத் தெரிந்த இந்த உண்மையை மனம் ஏற்றுக்கொள்ளாது.சிலரின் மரணம் சிலரின் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போட்டுவிடுகிறது.அதிலும் அகால மரணங்கள் தருகிற வலி,அந்த இழப்பு சொல்லில் வடிக்கக்கூடியதன்று. எங்கள் ஊர்களில் இறந்தவர்களின் வீடுகளில்,இறந்தவரின் உறவுகளைக் கட்டியழும் சம்பிரதாயம் உண்டு.இறந்தவர்கள் மிகவும் வயதானவர்களாக இருந்தாலும்,எப்பப்போவார் இடமொழியும் என்ற நிலையில் இருந்து விடைபெற்றுப்போனவராக இருந்தாலும் கூட கட்டியழும் சம்பிரதாயம் உண்டு.முறைப்பாடு,சண்டை என்று இருப்பவர்கள் இறப்புக்கு வருவார்கள்.ஆனால் கட்டியழ மாட்டார்கள்.சம்பந்தப்பட்டவர்கள் இதை ஒரு குறையாகச்சொல்லி வருந்துவதும் உண்டு.இப்போதெல்லாம் ஒப்பாரிப்பாடல்கள் அருகிவருவதோடு இளையோர் கட்டியழ சங்கடப்பட்டு,ஏதோ சம்பிரதாயத்திற்கு தொட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பதுண்டு.முன் நாட்களில் இறந்தவரின் உறவுகள் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து ஒப்பாரியுடன் அழுதபடி வருவார்கள்.

திருமணம் ஆகும் வரை அம்மாவின் அப்பா,அப்பாவின் அப்பா,அத்தையின் கணவர் இறந்த அந்த மூன்று இறப்பு வீடுகளின் அனுபவம் மட்டுமே.திருமணம் ஆகிவிட்டால் ஒரே நாளில் பெரியோராகிவிடும் நம் சமுதாய சம்பிரதாயத்தில் திருமணமாகி முப்பதாம் நாளுக்குள் என் கணவரின் மூத்த பெரியப்பாக்கள் இருவர் அடுத்தடுத்த நாளில் இறந்து விட,நான் யாரையும் கட்டியழாது இருக்க பெரிய குற்றச்சாட்டு,விசாரணைகள்.எனக்கு ஒரே வியப்பு.காரணம் அவர்கள் இருவரும் 90 வயதிற்கு மேற்பட்டு,போனால் போதும் என்று இருந்தவர்கள்.சோறு ஊட்டிவிட்டு,நீராட்டி,துணி மாற்றி,மல,ஜலமெடுத்து அத்தனையும் செய்ய வேண்டி இருந்ததால் "நீ பாரு,நா பாரு,நா ஒரு மாசம் பாத்தேன்,நீ எத்தன நா பாத்தே!" இப்படியான சர்ச்சைகள் மகள்கள்,மருமக்களிடையே! ஜீவன் போனதும் அவர்கள் அழுத அழுகையிலும்,வைத்த ஒப்பாரியிலும்,"ஆத்தா! அவுகள யாராச்சும் அமத்துங்க! (அமத்துங்க என்றால் தீவிரமாக,வெகுநேரமாக ஒப்பாரியுடன் அழும் உறவுகளின் தாவாங்கொட்டை(chin)யைப்பிடித்து விடுங்க,விடுங்க என்று தேற்றுவது,இதுவும் ஒரு முறையாம்)" என்ற சப்தங்களும் எனது சப்த நாடியையும் ஒடுக்க நான் எங்கே கட்டியழ!

அதன் பிறகு ஒரு நாத்தனாரின் மாமனார் இறந்துவிட துக்கம் விசாரிக்கப் போனபோது அவரின் உடலருகே அந்த மூதாட்டி அழுது கொண்டிருக்கிறார்.கட்டியழப் போய் உட்கார்ந்ததும் அவரின் ஒப்பாரி,"ஐயா நா வாழ்ந்த ராசா! நீங்க நண்டு புடுச்சாருவீகளே! அப்புடி வப்ப,வப்பையா! இன்னி யாரு புடிச்சாருவா? நீங்க தோட்டத்துல பறங்கி வெதச்சி பறிச்சாருவீகளே,அப்புடி தொப்ப,தொப்பையா! இன்னி யாரு பறிச்சாருவா?கம்மாயழிச்சு கனக்கெண்டை புடிச்சாருவீகளே! அப்புடி புள்ள,புள்ளையா! இன்னி யாருய்யா! புடிச்சாருவாக? நா வாழ்ந்த ராசா!" இப்படியாக இன்னும் நீள நான் வாயில் சேலையை வைத்து அடைத்தாலும் சிரிப்பு சப்தம் வெளியில் வந்துவிட என் அம்மா ,"எந்திரிடீ,அடி,எந்திரிச்சு அங்கிட்டுப்போ" என்று அதட்ட,"ஐயோ! மாட்டிக்கிட்டோமா?" என்று நிமிர்ந்தால் என் அம்மா,மற்றும் என் உறவினர் கண்கள் சிரிக்க,சிரிப்பு சப்தம் வெளியில் வராமலிருக்க முந்தானையை வாயில் வைத்து இருகப் பொத்தி அமர்ந்திருந்தார்கள்.இப்படி சில நேரங்களில் மரணங்களில் வைக்கப்படும் ஒப்பாரி கூட நகைச்சுவையாகிவிடும் போலும்.இப்படி அடுத்தவரின் மரணங்கள் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தாத அந்த நாட்களில் என்னை பாதித்த,இன்றும் எங்களை உருக்கும் திடீர் மரணம் என் தந்தையின் மரணம்.அப்போது என் தாயின் தாய் வைத்த ஒப்பாரி,இன்னும் என் ஞாபக அடுக்கில் சுழல்கிறது.

மண்ணில் பொறந்தவுக மாளுறது நிச்சயந்தான்

என் மஞ்சன் மக சானகையா மையழிய சம்மதமா?

பூமிப்பொறந்தவுக போகுறது நிச்சயந்தான்

என் பொன்னான சின்ன மக பொட்டழிய சம்மதமா?

தங்கத்த உருக்கி தரையில் வார்த்து தரித்தரராப் போனோமே!

வெள்ளிய உருக்கி வீதியில வார்த்து நாங்க வீணராப்போனோமே!

மஞ்சனப்பொட்டி நா மாளுமட்டும் வேணுமின்னேன்.

சந்தனப்பொட்டி நா சாகுமட்டும் வேணுமின்னேன்.

கும்பிட்ட தெய்வமெல்லாம் கூட்டிக்கொடுத்திருச்சே!

கையெடுத்த தெய்வமெல்லாம் காட்டிக்கொடுத்திருச்சே!

சம்மதமா,சம்மதமா,சாமிக்கெல்லாம் சம்மதமா!

அசராமக் கும்பிட்ட அம்மனுக்கும் சம்மதமா!

என் சின்ன மக கொஞ்சுடுத்த சீரான கண்டாங்கி

என் கட்டி மக கொஞ்சுடுத்த காஞ்சிபுரக் கண்டாங்கி

வீட்டுக்குடுத்த விதவிதமா கண்டாங்கி

வெளிய உடுத்த விலை உசந்த கண்டாங்கி

நித்தியமும் சத்தியமா நிறைவாக வாழ்ந்த மகன்

வரன் பொரும் சத்தியமும் வழியாக பிழைச்ச மகன்

இன்னொருவர் சொத்துக்கு இச்சையும் வச்சதில்ல!

மற்றொருவர் சொத்துக்கு மனசும் வச்சதில்ல!

காணுவமா,காணுவமா இன்னிக்கண்ணாரக் காணுவமா!

அணைய சனத்தோட அருக வரக்காணுவமா!

மக்க,சனத்தோட மன்றம் வரக்காணுவமா!

ராஜாக்களோடு நடுவிருக்கக்காணுவமா!

போதும்.இதற்கு மேல் எழுத முடியாமல் கண்ணீர் திரையிடுகிறது.துக்கம் விசாரிக்க வந்த அத்தனை ஆட்களும் இந்த ஒப்பாரிகளைக்கேட்டு குலுங்கிக்குலுங்கி அழுதனர்.ஒரு படிக்காத பெண்ணிற்கு இப்படிப்பாடும் திறமை எப்படி வந்தது என்பது பெரும் வியப்பு.ஒவ்வொரு நாளும் துக்கம் கேட்டு வரும் ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு நாள் பாடிய ஒப்பாரியை என் ஆயா பாடமாட்டார்.இன்றும் எந்த இறந்த வீடு போனாலும் இந்த ஒப்பாரிகள் நினைவில் வந்து, அழுகை வந்துவிடும்.என் தந்தை இறந்து 19 வருடங்கள் ஆகிறது.இருந்தாலும் அந்த இறப்பின் வலி இன்னும் அப்படியே தான் இருக்கிறது.அதனால் என் தாய் வைத்த ஒப்பாரியை எழுத இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகவேண்டும்.

விகடனின் "சக்தி,2010",சர்வ தேச மகளீர் தின ஸ்பெஷலில் வெளிவந்த கட்டுரை. வெளியிட்டுச்சிறப்பித்த விகடனுக்கு நன்றி!

2010-03-06T08:30:00.000-08:00

எது அர்ப்பணிப்பு? : அனுபவம்

- கே.என். சாந்தி லக்ஷமணன்

பெண்மை வாழ்கவென்று கூத்திடுவோமடா! என்றான் மகாக்கவி. ஒரு பெண்ணின் உழைப்பால்,தியாகத்தால்,பொறுப்புணர்வால்,சிறந்த அறிவால் சிறக்கிறது அவளின் குடும்பம்,பரம்பரை,சமூகம்.இதை வழி வழியாகக்கண்டும்,அனுபவித்தும் வந்திருக்கிறது நம்நாடு. சிந்தனை,எண்ணங்கள்,அறிவுவளர்ச்சி,பெண் சுதந்திரம்,சுயம் உணர்த்தும் - இருப்பை உணர்த்தும் ஆங்காரமற்ற,கேள்விகள் அற்ற,குடும்பம் ஒன்றையே தன் அடையாளமாக,கணவரைத் தன் உயிராக,குழந்தைகளைத் தன் அங்கமாக,அதுவே தனது நிலைப்பாடாக,பெருமையாக,தன்னைத் தனியே அடையாளமாக்கிக்கொள்ள விழையாத, பாரம்பர்ய பண்பாடாகக் கொள்ளும் பெண்களால்,தியாகத்தின் பிம்பங்களால் ஒளிர்கிறது நமது குடும்பங்கள்.அறியாமையால் கிடந்தவர்களென பெண்ணுரிமை வாதிகள் இவர்களை விமர்சித்தாலும் பொறுப்புகளை ஏற்று,கடமைகளைச்செய்து, அளவுகடந்த குடும்பப்பற்றுடன் நம்மிடையே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்தத் தெய்வத்தாய்களுக்கு நாம் பெரிதாக என்ன கைம்மாறு செய்துவிடமுடியும்.ஒவ்வொருவருக்கும் தாய் என்பவள் உறவுகளில் முதல்வி. அவளை எண்ணிய மாத்திரத்தில் மனக்கண் கசியும். இதயத்தில் ஈரம் சுரந்து,கர்வம் வடியும்.அப்படி ஒரு ஈரம் கசிய வைக்கும் பெண் என் தாய்.

போராட்டங்களே வாழ்க்கையாய்க்கொண்ட என் தாய் போர்களைக்கண்டு அஞ்சியதுமில்லை.தன்னை நொந்துகொண்டதுமில்லை.அலுப்பு,சலிப்பு எதுவும் இருந்ததில்லை.என்ன அனுபவித்தோம் என்று கடந்த கசப்புகளை நினையாது,இனிப்புகளை மட்டுமே பரிமாறத்தெரிந்த பெண்.தன் வீட்டுப்பெண்களை மறந்து விட்டு கற்புக்கரசிகளின் பட்டியல் போடும் பண்டிதர்கள் நிறைந்த நம் நாட்டில் சர்வதேச மகளீர் தினத்தில் என் தாயைப்பற்றி எழுதுவதில் பெருமை எனக்கு.அதிகம் படிக்காத,ஆனால் வாழ்க்கையைப் படித்த அனுபவசாலி.ஐந்து பெண்குழந்தைகள்,ஒரு ஆணைப்பெற்றும் சற்றும் தாழ்வு மனப்பான்மையோ, குறுகிய எண்ணங்களோ அற்று எங்களுக்கு வாழ்க்கையில் போராடி வெல்லும் வாழ்க்கையே சிறப்பு என்று கற்றுக்கொடுத்தவர்.கல்வியோடு,வீட்டு வேலை,கைவேலை,எந்த வேலையையும் பார்த்து மலைக்காது,'செஞ்சுட்டாப்போச்சு' என்ற மனப்பான்மை என்ற அனைத்தையும் கற்றுக்கொடுத்து இன்று கழனி வேலையானாலும்,கணிப்பொறி வேலையானாலும் நாங்கள் பிழைத்துக்கொள்வது மட்டுமல்ல,அதில் முத்திரை பதிக்கும் அளவு எங்களை வளர்த்து விட்டதும் எங்கள் தாய்.செட்டிநாட்டுப்பகுதியில் பெண்குழந்தைகளுக்கு அதிகமான சீர் வரிசை செய்வது வழக்கம்.பால் விற்ற காசு,மற்ற உபரி வருமானங்களால் வரும் வரவுகளை பாத்திரச்சீட்டுக்கட்டுவது,சில்லறைகளை உண்டியலில் சேர்த்து,நிறைந்ததும் உண்டியலை அதிக சேதமில்லாது உடைத்து (பிறகு ஃபெவிக்கால் வைத்து ஒட்டி பின் அதில் மறுபடி சேமிப்பது) அந்தப்பணத்தில் பாத்திரங்கள் வாங்கி சேர்ப்பது என்று எங்கள் அம்மா மிகவும் சமர்த்து.சினிமா முதல் பூ வாங்குவது வரை திட்டம் போட்டுத்தான் செய்வார்கள்.தங்க நகைகளை வெளியில் செல்லும் போது அணிந்து சென்று வீடு வந்ததும் கழட்டி வைத்து,இன்று வரை மெருகு மாறாது வைத்திருக்கும் அவர்களின் கட்டுப்பாடு,ஆசைகளை சீரமைத்து, போதுமென்ற மனதோடு நிறைவாய் வாழவும்,பழிகளுக்கு அஞ்சி கௌரவம் பேணவும்,சிக்கனம்,சோம்பலற்று இல்லம் பேணவும் கற்றுக்கொடுத்து,யதார்த்தங்களை ஏற்று அதற்குத்தகுந்தார் போல் வாழச்சொல்லிக்கொடுத்து,விரும்பியது கிடைக்காவிட்டால்,கிடைத்ததை விரும்பி வாழவும்,புகுந்தவீடு போற்ற எங்களை வாழ்விப்பதும் எங்கள் தாய் என்ற ஆலமரம்தான்.

ஒருமுறை எழுத்துச்சித்தர் பாலகுமாரன் அவர்கள் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்.அவரைப்பார்க்க ஒரு நண்பர் வந்திருந்தாராம்.அவருக்கு மூன்று பெண்குழந்தைகளாம்.இரு பெண்களை நல்லமுறையில் திருமணம் செய்வித்து மூன்றாவது பெண்ணுக்கும் வரன் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதாகவும்,போதியளவு சேமிப்பு இருப்பதாகவும் சொன்னாராம்.உடனே எழுத்துச்சித்தர் அவர்கள் எழுந்து அவரை வணங்கினாராம்.ஒரு மனிதனுக்கு இதைவிட என்ன வேண்டும்.இரு பெண்களைக்கரை சேர்த்து மூன்றாவது பெண்ணுக்கு வழி தேடிக்கொண்டிருக்கும் இவர் தான் வணங்கப்பட வேண்டியவர் என்று முடித்திருந்தார்.அப்படியானால் இரு பெண்களுக்கு மணம் செய்வித்து என் தந்தை இறந்ததும்,என் தந்தை விட்டுச்சென்ற சொத்தை அழிக்காது வளர்த்து,மற்ற மூன்று பெண்களைப்படிக்கவைத்து,திருமணம் முடித்து,மகனைப்படிக்கவைத்து,மணமுடித்து,இன்றும் உறுதுணையாக இருக்கும் எங்கள் தாய் என்றும் எங்கள் வணக்கத்திற்கும்,வாழ்த்துக்களுக்கும் உரியவர்.ஒளிரும் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் முன்னேற்றத்திற்குப் பின்னும், உருகும் மெழுவர்த்தியாய் ஒரு பெண் இருக்கிறாள்.பெண் என்னும் பிறவியின் தியாகங்களால் நிரப்பப்பட்டது நம் புண்ணிய பூமி."அவளின் தியாகங்களும்,அர்ப்பணிப்புகளும் தேவையில்லை.அவள் அவளுக்காக வாழவேண்டும்" என்று பெண்ணீயவாதிகள் போர்க்கொடி தூக்கினாலும் குடும்பம் என்ற கோவில் உருவாக அவளின் அர்ப்பணிப்புகள் தேவையாயிருக்கிறது.நம் சமூகத்தில் பெண் என்பவளின் பரிமாணங்கள் பன்முகம் கொண்டது.குடும்பங்கள் என்னும் கோவிலில் ஒளி தீபமேற்றும் பெண்கள் வாழ்க! வளர்க!

கிராமத்து மணம்

2010-03-03T07:39:00.001-08:00

எங்கள் கிராமங்களில் அவல், பனங்கிழங்கு, நவாப்பழம் (நாவல் பழம்) நெல்லிக்காய்,மா வத்தல்,புளியங்காய்,ஈச்சங்காய் - பழம்,கொட்டிக்கிழங்கு,பாலப்பழம்,வீரப்பழம் இவையெல்லாம் எங்கள் பால்ய பருவத்தின் ஈர்ப்புகள்.

ஆடி மாதம் நாற்றுப்பாவுவதற்கு விதை நெல் கொண்டு போய்,நாற்றங்காலில் பாவியது போக மீந்த மீத நெல்லில் அவல் இடிப்பார்கள்.நெல்லை ஒரு இரவு முழுவதும் தண்ணீரில் ஊறவைத்து,மறுநாள் காலை தண்ணீரை வடித்து,ஒரு சணல் சாக்கில் கொட்டி இறுகக் கட்டி,அந்த மூட்டையின் மீது ஒரு பாரத்தை வைத்து ஒரு ஓரமாக வைத்து விடுவார்கள்.மூன்று நாள் கழித்துப்பார்த்தால் அந்த நெல் முளை விட்டு வந்திருக்கும்.முளைவிட்ட நெல்லை நன்றாகக் கொதிக்கும் நீரில் கொட்டி,தட்டுப்போட்டு மூடி ஒரு இரவு வைத்து மறுநாள் காலை வடி கூடையில் கொட்டி,தண்ணீர் வடிந்ததும்,பழைய மண்சட்டியில் சிறிது,சிறிதாகப் போட்டு படபடவென,பொரியும் வரை,வறுத்து நேரடியாக உரலில் கொட்டி,தாமதிக்காமல் உலக்கையால் இடிப்பார்கள்.நன்றாக வறுபட்டு விட்டால் அது அவலாக மாறாது.நெற் பொரியாகிவிடும்.வறுபடாவிட்டாலும் அவல் சரியான பக்குவமாக இராது.வறுத்தது ஆறிவிட்டாலும்,உரலில் இடிக்கும் போது நுணுங்கிவிடும்.சரியான பக்குவத்தில் வறுத்து,அடுப்புக்கு அருகிலேயே உரல் வைத்து இடித்து,சொளகிலிட்டு (முறம்) புடைத்து உமி நீக்கி அவலைத் தனியாகப் பிரிப்பார்கள்.இப்படித் தயாரிக்கப்படும் அவல் உடலுக்கு சத்து.ருசியும் கூட.குறுவை நெல்லில் தயாரிக்கப்படும் அவல் சிவப்பு நிறமாக இருக்கும்.

பனம்பழம் கிடைக்கும் காலத்தில் பனம்பழம் சாப்பிட்டு கொட்டைகளை தூர எறியாமல்,மண்,மாட்டுச்சாணம் காய்ந்து உதிர்த்தது கலந்து பாத்திபோல் செய்து அதில் பனங்கொட்டைகளைப்பதித்து மூன்று நாட்களுக்கு ஒரு முறை தண்ணீரைத்தெளித்து விடுவார்கள்.சித்திரை,வைகாசியில் பதிக்கப்படும் பனங்கொட்டைகள் மார்கழி மாதவாக்கில் கிழங்கு இறங்கியிருக்கும்.பாத்திகளை பொறுமையாகத் தோண்டி எடுத்து கிழங்குகளைப்பிரித்து எடுப்பார்கள்.

நாவல்பழம் பறிக்கப்போய் வந்தால் என்ன காரணமோ காய்ச்சல் வந்துவிடும்.நவ மரத்தில் பேய் இருக்கும் அதான்! என்று பயமுறுத்துவார்கள்.பாலப்பழம் சாப்பிட்டால் சூயிங்கம் போன்று இருக்கும்.நுங்கு,பதனீர்,சீம்பால்,கண்மாய் அழித்து கடைசியாய்ப் பிடித்து வரப்படும் கெண்டைக்குஞ்சு,கெழுத்தி மீன்,கண்மாய் விராமீன்,உரம் போடாமல் பயிரிடப்படும் சோளக்கருது (கதிர்),கீரைத்தண்டு,தோட்டத்துக்கத்திரிக்காய் இப்படி கிராமத்து ஸ்பெஷல் ஐட்டங்கள் ம்.ம்.. இப்போது நினைத்தாலும் மனமும்,நாவும் இனிக்கிறது.ஆனால் இவையெல்லாம் இப்போதும் கிடைக்கிறது.ருசிதான் மாறிவிட்டது.இதற்குக்காரணம்,மண்ணின் மணம் மாறிவிட்டதா?,காலம் மாறியதன் விளைவா? நமக்கு வயதானதன் காரணமா? எதுவாக இருந்தாலும் அந்தக்காலம் மீண்டு வருமா? ஏக்கத்துடன்...

தாய்

2010-02-28T22:16:00.000-08:00

நீ தந்த
நேசத்தின் மிச்சத்தை
அடைகாத்ததில்
உயிர் பெற்று நிற்கிறது என் இல்லம்.

பேருந்துப் பயணங்களில்
சன்னல் இருக்கையில் அமர்ந்து
ஓடும் மரங்களை
சாலை கடக்கும் மயில்களை
வானில் இறக்கை அசைக்காது மிதக்கும் ஒற்றை கருடனை
விரல் நீட்டி குதூகலிக்கையில்
முந்தானைப்போர்வையில் மூடி
மூக்குச்சிந்தி
நீயும் குதூகலிப்பதாய் போக்குக்காட்டி...
என்னை உன்னோடு அணைத்துக்கொண்டு,
உன் உடல் சூட்டின் வெம்மையில் குளிர் காய்ந்து
உறக்கம் தழுவ மடியில் கிடத்தி
என் நாசியுணரும் உனது மஞ்சள் மணம்.
பயண அனுபவத்தை நினைவடுக்கில் சேமித்தாய்.
பயணிக்கும் போதுகளில் மலர வைத்தாய்

எந்த வயதில் எந்த உடை
என் முகத்திற்கு ஏற்ற அலங்காரம்
எனக்குப்பிடித்த பலகாரம்
எனக்குத்தெரியாத என் தேவைகள்
மயக்கங்கள்,தயக்கங்கள் உடைத்து
மனதின் வக்கிரங்கள் இயல்பெனத் தேற்றி
அறியாமை துடைத்து
ஆளுமை வளர்த்து
திட்டி,குட்டி,தட்டிக்கொடுத்து,
சன்னல்கள் திறந்து
கதவுகள் திறந்து
வெளிச்சம் புகுந்ததும்
அதன் வழி இன்னும்
பல அடைத்த கதவுகள் புலப்பட
திறக்கும் முயற்சி தொடர.....
என்னை மனிதனாக்கும் முயற்சியில் இன்னும் நீ

எனது கேள்வி இது தான் தாயே உன்னிடம்.
என்னைச்செதுக்க இத்தனை நாள் உனக்கு!
இன்னும் நான் முழுமை பெறாமல்...
உனக்குள்
இத்தனை வித்தைகளை விதைத்து
எங்களுக்காய் அனுப்பிய இறை யார்?

பெண்ணின் பெருமை

2010-02-28T21:30:00.000-08:00

பெண்கள் நாட்டின் கண்கள்!,மங்கையராய்ப் பிறப்பதற்கே நல்ல மாதவம் செய்திட வேண்டுமம்மா!,பட்டங்கள் ஆள்வதும்,சட்டங்கள் செய்வதும் பாரினில் பெண்கள் நடத்தவந்தோம்! இப்படி எத்தனை கவிஞர்கள் எப்படிப் பாடி என்ன?பெண் குழந்தைகள் என்றால் இன்னும் நம் சமூகத்தில் ஒரு கசப்பு இருக்கத்தான் இருக்கிறது.என் தாயும்,தந்தையும் ஒரு ஆண் மகவிற்கென ஐந்து பெண் குழந்தைகளை பெற்றுக்கொண்ட போது உறவுகளின் மத்தியில் ஏளனப் புன்னகை,நட்பு வட்டாரத்திலோ பரிதாப நோக்கு,கேள்விப்படுபவர்களோ ஐந்து பெண்ணா அரசனே ஆண்டி,நீங்கள் எம்மாத்திரம் இப்படியான மொழிகளைக்கேட்டுக்கேட்டு என் பெற்றோர் பயந்து,பின் துணிந்து தெளிவு பெற்றது தனிக்கதை.எங்கள் வீட்டில் தான் ஐந்து பெண்கள் என்றால் அந்த காலகட்டத்தில் நாங்கள் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நண்பர்கள் வீட்டிலும் குறைந்தது மூன்றிலிருந்து ஐந்து பெண்குழந்தைகள்.பெண்குழந்தைகள் வீட்டில் இருக்கும் போது வீட்டில் எப்போதும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் கொலுசுச்சத்தம்,சலங்கைச்சிரிப்பொலி,வாசலில் விரியும் வண்ணக்கோலங்கள்,கைவேலைகள்,பின்னல்கள்,சித்திர வேலைகள்,புதுப்புது சமையல் மணக்கும் அடுப்படி இப்படி வீடே நிறைந்து கிடக்கும்.இதை அனுபவித்தவர்களுக்குத் தான் அதன் அருமை புரியும்.எங்கள் ஊரில் ஒரு பொன் மொழி கூறுவார்கள்."பெண் கிளைதான் பெரும் கிளை" அதாவது பென் குழந்தையால் வரும் சொந்தம்,சுற்றம் பெரிது.பெண்களுக்குள்ள பாசமும்,பரிவும்,அன்பும்,நேசமும் அலாதியானது.ஆனால் சீருக்கும்,வரதட்சணைக்கும் பயந்து பெண்குழந்தைக்கு கள்ளிப்பால் கொடுத்ததும் இந்த பூமியில் தான்.

நாங்கள் சிறுவயதில் விளையாடப்போகும் இடங்களில் சிறுசண்டைகள் வந்துவிட்டால் வந்து விழும் முதல் வார்த்தை,"சீ போ! அது தான் உங்க அம்மா வெறும் பொட்டக்குட்டியா போட்டுவச்சிருக்கா" எனக்குள் ஆத்திரம் பொங்க என் அம்மாவிடம் கூறினால் என் அம்மாவும் அப்பாவும் சாதரணமாக,"போகுதுக விடு! பெரியவுக அப்புடிப்பேசிக்குவாக போலருக்கு.அதக்கேட்டு இதுகளும் பேசுதுக" என்பார்கள்.ஒரு குழந்தை பெற்றவர்கள் சந்தடிச்சாக்கில் ,"ம். நா சிங்கம் குட்டிப்போட்ட மாதிரி ஒண்ணு பெத்து வச்சிருக்கேன்.பன்னி குட்டிபோட்ட மாதிரியா பெத்துப் போட்டிருக்கேன்" என்று சம்பந்தமின்றி சாடை பேசுவார்கள்.ஒரு பெண் குழந்தை வைத்திருப்பவர்களோ," நா என்ன ஒண்ணு வச்சிருக்கேன்.உங்கள மாதிரியா அஞ்சு வச்சிருக்கேன். அதுனால நீங்க கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேருங்க.அப்பத்தான் இதுகள கரை சேக்க முடியும்" போகிற போக்கில் வெடியை வீசிவிட்டுப்போவார்கள்.என் அத்தைக்கு ஒரு பெண்,என் சித்தப்பாவிற்கு ஒரு பெண்,என் அம்மா,என் பாட்டி ஒரு பெண் இப்படியான பரம்பரையில் ஐந்து பெண்களாய் நாங்கள்.ஆனால் இதே என் தந்தைக்கும்,தாய்க்கும் உழைக்கும்,சேமிக்கும் தன்முனைப்பையும்,எங்களை அருமையாக உருவாக்குவதிலும் முனைந்தார்கள்.இன்று எங்கள் வீடுகளில் ஒரு விழா,பண்டிகை என்றால் மகள்கள்,மருமகன் கள்,பேரக்குழந்தைகள் என்று வீடும் மனதும் நிறைந்து போகிறது.பெண்குழந்தைகள் ஒருவருடன் ஒருவர் ஒற்றுமையாக அம்மா,அப்பா,தம்பிகுடும்பம் என்று கொண்டாடி இருக்க,நான்கு ஆண்குழந்தைகள் உள்ள வீட்டில் மருமக்கள் தனித்தனியே உலை வைக்க ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒரு வாரமாக பங்கில் கழிகிறது ஆண்பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களின் பாடு.இன்று என் அம்மாவிற்கு ஒரு நோய்,ஒரு நலிவு என்றாலோ,வீட்டில் அதிக வேலை என்றாலோ ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் கவனித்துக்கொள்கிறோம்.சிங்கங்களும்,ஒண்ணு வச்சிருந்தவுகளும் அனாதைகளைப்போல.ஒண்ணு வச்சிருந்த மிதப்பில் இருந்தவர்கள் ஒரு குழந்தையைக்கரை ஏற்ற வீட்டின் நாதாங்கியைக் கூட விற்றாக வேண்டிய நிலை.இன்னும் சொன்னால் சோகக்கதை இன்னும் நீளும்.

இன்று ஒரு தோழிக்கு ஏற்கனவே இரு பெண்கள்.மூன்றாவதாய் கர்ப்பம் தரித்ததும் அவரின் கணவர் அவரை கருக்கலைப்பு செய்யும் படி வற்புறுத்த அவரோ இது கண்டிப்பாக ஆண்குழந்தை தான் அதனால் கருக்கலைப்பு செய்ய மாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்க,உடனே கணவர் அப்படி இது ஆண்குழந்தையாக இல்லாத பட்சத்தில் அந்தக்குழந்தையோடு நீயும் போய்விட வேண்டும் என்று மிரட்ட,அவர் தினம்தினம் கவலையோடும்,கண்ணீரோடும் காலம் கடத்தி அவரது பிரசவ நாளனறு இதே நினைவில் ரத்த அழுத்தம் எக்குத்தப்பாக எகிற மருத்துவர்களோ செய்வதறியாது திகைக்க,நாங்களனைவரும் வேண்டாத தெய்வமெல்லாம் வேண்டி கடைசியாய் அவருக்குப்பிறந்தது,"ஆண் குழந்தை" அவரது கணவர் விசயமறிந்து இனிப்போடு வர நாங்கள் ஒருவரும் இனிப்பு எடுத்துக்கொள்ளவுமில்லை,அவரோடு இன்று வரை முகம் கொடுத்துப்பேசுவதுமில்லை.நாம் தான் இப்படியென்றால் வங்காளத்தவரும் அப்படியே! இரு வங்காளத்தோழியருக்கு இரண்டாவது பெண்குழந்தை பிறந்து இருவரும் வேலைக்கு வந்த அன்று வாழ்த்துச்சொன்ன போது இருவரும் தலைகுனிந்து வடித்த கண்ணீரில் ஒலிபரப்புக்கூடமே ஈரமாகிப்போனது.அவர்களின் மாமியார் ஏதாவது வாக்குவாதம் வந்தால்,"ஒரு ஆண்பிள்ளை பெற்றுக்கொடுக்க வழியில்லை,பேசுகிறாயா" என்பார்களாம்.இவர்களுக்கெல்லாம் நான் எங்கள் வீட்டுக்கதையைச்சொல்லித்தான் தேற்றுவது.வேறென்ன செய்வது? நான் சந்திக்கும் நபர்கள்,என் நட்பு வட்டம் எல்லோரும் அனைவரிடமும் சந்தோசத்தை மட்டும் பகிர்ந்து,என்னிடம் மட்டும் சந்தோசம்,துக்கம் இரண்டையும் பகிரும் போது இப்படியெல்லாம் சொல்லித்தான் தேற்ற வேண்டியிருக்கிறது.

குடும்ப நண்பர் ஒருவரின் மகனுக்கு மூன்று வருடமாகப் பெண் பார்க்கிறார்கள். நினைத்தமாதிரி பெண் அமையவில்லை.இன்று எல்லா சமூகத்திலும் பெண் குழந்தைகள் குறைந்து விட்டதால் மாப்பிள்ளைகள் நிறைந்து பெண் பற்றாக்குறை.இந்த நிலை நீடித்தால் வரும் நாட்களில் ஆண்,பெண் விகிதாச்சாரம் மாறுபட்டு,சமூகக்குற்றங்கள் பெருகும் அபாயம் உண்டு.இப்போதே எங்கள் சமூகத்தில் மாப்பிள்ளை வீட்டார் பெண்ணுக்கு நகை போடுவதும்,நல்ல பெண்ணாக இருந்தால் போதும்,"போடுறதப்போடுங்க" என்ற நிலைக்கு இறங்கிவந்துவிட்டார்கள்.பெண்குழந்தைகள் பிறக்கும் போது வெறும் கையோடா பிறக்கிறார்கள்.கையில் பத்துவிரலோடு பிறக்கிறார்கள்.அவர்களை வளர்த்து ஆளாக்கிவிட்டுவிட்டால் போதும்.அவர்களும் சம்பாதிப்பார்கள்.அவர்கள் வழியை அவர்கள் பார்த்துக்கொள்வதோடு நம்மையும் பொறுமையோடு பராமரிக்கும் அன்பும் நேசமும் அவர்களுக்குண்டு.பெண் குழந்தைகள் வீட்டிற்கு அழகு.ஆகவே பெண்களே ஆணென்ன?,பெண்ணென்ன? நாமிருவர்,நமக்கிருவர்! ஆரோக்கியமான,அறிவான,அழகான குழந்தைகளாய் இருந்தால் போதும். "பொண்ணைப்பெத்த அப்பா வந்தார் ஓட்ட வண்டியிலே" இது பழைய பாட்டு.பெண்ணுக்கும் கல்வியையும்,தைரியத்தையும்,தன்னம்பிக்கையும் கொடுத்து வளர்த்தால் கண்டிப்பாக சாதிப்பார்கள்.ஆன்ம பலமும்,புத்திசாலித்தனமும்,சிறந்த உள்ளுணர்வும் இயற்கையிலேயே கொண்டவர்கள் பெண்கள்.கொஞ்சம் தூண்டினால் போதும் துலங்குவார்கள்.நல்ல மக்களாக வெற்றிக்கொடி நாட்டி விளங்குவார்கள்.

உப்புக்கொழுக்கட்டை.

2010-02-20T02:52:00.000-08:00

தேவையான பொருட்கள்

புழுங்கல் அரிசி அல்லது குருணை - 2 உழக்கு
பாசிப்பருப்பு - ஒரு கைப்பிடி
தேங்காய் - ஒரு மூடி
சின்ன வெங்காயம் - சிறிது
தாளிக்க - எண்ணெய்,கடுகு,உளுந்து,வர மிளகாய் -4

அரிசி அல்லது குருணையை ஊற வைத்து ரவையை விட சற்று பெரிதாக அரைத்து எடுத்து,அதோடு பாசிப்பருப்பை ஊறவைத்துக்கலந்து,தேவையான உப்பும் சேர்த்து வைத்துக்கொள்ளவும்.தேங்காயைத்துருவி வைத்துக்கொண்டு,சின்ன வெங்காயத்தை உரித்து,சன்னமாக நறுக்கிக்கொள்ளவும். அடி கனமான பாத்திரத்தை அடுப்பில் வைத்து,காய்ந்ததும் எண்ணெய் விட்டு,கடுகு,உளுந்து,மிளகாயைக்கிள்ளிப் போடவும்.கடுகு வெடித்ததும் வெங்காயத்தைப்போட்டு,வாசம் வரும் வரை வதக்கி,பின் தேங்காய்த்துருவல் போட்டு வதக்கி,மாவையும் சேர்த்து,பின் கொழுக்கட்டைகளாய் பிடிக்கும் பதம் வரும் வரை கிளறி இறக்கவும்.தேவைப்பட்டால்,சிறிது சீனி சேர்க்கலாம்.பிறகு,இட்லிச்சட்டியின் குழித்தட்டில் எண்ணெய் தடவி,கிளறிய மாவை விருப்பமான வடிவில் பிடித்து வேக வைக்கவும்.இந்தக்கொழுக்கட்டை சூடாக,தக்காளிச்சட்டினியுடன் சாப்பிட சுவையாக இருக்கும்.

இப்படித்தான் சிலரின் பால்ய காலம்

2010-02-18T00:01:00.000-08:00

சொப்புவைத்து விளையாடும்
சின்னஞ்சிறு வயதிலும்
இடுப்பில் பாப்பாவோடு
வீதிக்குழந்தைகளின்
விளையாடல்களின் பார்வையாளராய் நான்

கிச்சுக்கிச்சுத்தாம்பாளத்தில்
மண் பாத்தியில்
ஒளிக்கப்படும் ஈர்க்குச்சி தேடி எடுப்பதற்குள்
அடுப்படி உதவிக்கு
ஆயிரம் முறை அழைக்கும் அம்மா!

நொண்டி,காசிக்குப்போறேன் - நானும் வாரேன்
ஐஸ் பாய்,பூப்பறிக்க வருகிறோம்,
ஒரு குடம் தண்ணி ஊத்தி ஒரு பூ பூத்துச்சாம்
இப்படி
எத்தனை விளையாட்டு என் பால்யத்தில்.
எதுவும் வாய்க்கவில்லை எனக்கு முழுதாய்.
தவணை முறையில் விளையாடும் என்னால்
தப்பிப் போகிறது அவர்களின் விளையாட்டு என்று
பார்வையாளனாய் மட்டும் அங்கீகரித்த பால்ய சினேகிதர்கள்.

மூத்தபிள்ளையாய்ப்பிறந்து
இளையோரைச்சுமந்து என்
இடுப்பே வளைந்ததாய்
என் தாயைப்புறம் பேசும் சொந்தங்கள்.
எதுவும் புரியாத வயதில்
என் தாயின் கண்ணீரும் புரியாது போனது.
புரிந்த போது
காலம் என்னை வேறிடத்தில் நட்டுப்போக,
உடன்பிறப்பை சுமப்பதற்கும்
உதவியாய் இருப்பதற்கும்
இன்னொரு பால்யம் வேண்டும் மனது

இன்று
எனக்காய் என் உடன்பிறப்புகள்
என் பாரங்களைப்பகிர்ந்து கொள்கையில்
வெட்கமாய் இருக்கிறது.
நான் அடித்தது வலிக்கிறதா?
அன்பு நிறை உடன்பிறப்புகளே!

நிலாவாண்டைப்பாடல்.(நிலவினை வாழ்த்திப்பாடும் பாடல்)

2010-02-17T09:55:00.001-08:00

மாசிப்பிறையிலயும் வட்டங்கொண்ட லாவிலயும்

போட்டாப்பொழியுமின்னு பெரியோர்க சம்மதிச்சு

இட்டாப்பெருமையின்னு இளவட்டங்க சம்மதிச்சு

சின்னங்க கூடி சேர்ந்து மணக்கொண்டுவந்து

மட்டங்க கூடி வரிக்கல்லு கொண்டு வந்து

கொத்தனழைச்சு குறிப்பான இடம் பாத்து

தச்சனழைச்சு சரியான இடம் பாத்து

சித்திரமா வீடு கட்டி சிறுமச்சு ஒண்ணு போட்டு

எட்டடிக்குள்ளாக எதவா மனை போட்டு

கூட்டி மொழுகியவர்க்கு கோலங்கள் இட்டார்க்கு

குழந்த வரம் கொடுப்பா கோப்பான லாவாத்தா!

மாவரைச்சுக்கோலமிட்டு,மகிழ்ந்து விளையாண்டவர்க்கு

மஞ்சன் வரம் கொடுப்பா மகிமையுள்ள லாவாத்தா!

போடுங்க பொண்டுகளா,பொன்னாதிருக்குலவை.

லாவாத்தா, லாவாத்த எங்க எங்க நீ போன

கல்லாதிருக்குடிக்கு கல்யாணம் சொல்லப்போனேன்

கல்லத்துளைச்சு கடற்கரையில் முட்டையிட்டு

இட்டது மூனு முட்டை பொறிச்சது ரெண்டு குஞ்சு

இளைய குஞ்சுக்கிரை தேடி இரு காதம் போய்விழுந்து

மூத்த குஞ்சுக்கிரை தேடி முக்காதம் போய் விழுந்து

மாயக்குறத்தி மகன் வழிமறிச்சான் கண்ணி கட்டி

காலு ரெண்டும் கண்ணியில இறகு ரெண்டும் பந்தடிக்க

அன்னழுத கண்ணீரு ஆறு பெருகி ஆனை குளிப்பாட்டி

குண்டு பெருகி குதிர குளிப்பாடி

ஏரி பெருகி எருது குளிப்பாட்டி

இஞ்சிக்குப்பாய்ஞ்சு எழுமிச்சைக்கு வேரோடி

நஞ்சைக்கு பாய்ஞ்சு நார்த்தைக்கு வேரோடி

மஞ்சளுக்குப்பாய்ஞ்சு மாதுளைக்கு வேரோடி

இஞ்சிக்குக்கீழே இருக்கிறா லாவாத்தா

மஞ்சளுக்குக் கீழே மறையுறா லாவாத்தா

நஞ்சைக்குக் கீழே நடக்குறா லாவாத்தா

சேங்கை பெருகி செம்பன் விளையாண்டு

வாய்க்கா பெருகி மஞ்சன் விளையாண்டு

பள்லம் பெருகி பாலர் விளையாண்டு

ஐந்நூறு பாப்பசுவ அவுத்து விட்டே நீராடி

தொண்ணூறு பாப்பசுவ தொறந்து விட்டே நீராடி

அஞ்சு விரளி மஞ்ச அரைச்ச உருண்டை சேர்த்து

மூனு விரளி மஞ்ச முணுக்கி உருண்டை சேர்த்து

பூசிக்குளிப்பாளாம் பூப்படர்ந்த பொய்கையில

முழுகிக்குளிப்பாளாம் முத்துக்கரைகளில

அல்லியும் தாமரையும் அழகழகா பூத்திருக்க

வெங்காயத் தாமரையும் விதவிதமா பூத்திருக்க

கொட்டியும் தாமரையும் கொடிக்கொடியாய் பூத்திருக்க

அள்ளி ஒதுக்கி அழகாத் தலை முழுகி

பாசி ஒதுக்கி பாங்காத் தலை முழுகி

நாக்காலி மேலிருந்து நல்ல மயிருணத்தி (கூந்தலைக் காய வைப்பது)

கோக்காலி மேலிருந்து கோரை மயிருணத்தி

முக்காலி மேலிருந்து முத்து மயிருணத்தி

நாக்காலிக்காலொடிஞ்சு நல்ல மயிர் அறுந்ததென்ன?

அறந்தாங்கி நந்தவனம் அரும்பா சொரிந்தாலும்

அருமையுள்ள லாவுக்கு அரும்பெடுப்பார் எத்தனையோ

புதுக்கோட்டை நந்தவனம் பூவா சொரிந்தாலும்

பொறுமையுள்ள லாவுக்கு பூவெடுப்பார் எத்தனையோ

மதுரை நந்தவனம் மலராஸ் சொரிந்தாலும்

மகிழ்ச்சியுள்ள லாவுக்கு மலரெடுப்பார் எத்தனையோ

போதுமாடி லாவாத்தா பொறுமையுள்ள கொண்டைக்கி

போதாடி என் செய்வேன் பொலுப்பி முடிக்கலாம்

பத்துமாடி லாவாத்தா பத்தினியார் கொண்டைக்கி

பத்தாட்டி என் செய்வேன் பரப்பி முடிக்கலாம்

காணுமாடி லாவாத்தா கணிசமுள்ள கொண்டைக்கி

காணாட்டி என் செய்வேன் கலந்து முடிக்கலாம்

பாசித்துறைகளிலே பதுங்குறா லாவாத்தா

பவளமல்லிப் பூவெடுத்து முடிக்கிறா லாவாத்தா

முத்துத் துறைகளிலே முகம் பாக்குறா லாவாத்தா

முத்தரளிப் பூவெடுத்து முடிக்கிறா லாவாத்தா

தண்ணீர்த் துறைகளிலே தவக்கிறா லாவாத்தா

தங்கரளிப் பூவெடுத்து முடிக்கிறா லாவாத்தா

வாங்கருவா போல வட்டஞ்சேர்ந்த லாவாத்தா

கருக்கருவா போல கண் துறந்த லாவாத்தா

வெட்டருவா போல வெளிச்சரிச்ச லாவாத்தா

சித்தருவா போல சிரிக்கிறா லாவாத்தா

ஆலஞ்சருகினிலே அன்னங்க மேய்ஞ்சாப்போல்

ஆராய்ந்தெளிஞ்சுருச்சு வாராளே லாவாத்தா

வாழை இலைகளிலே வனத்துளிய மேய்ஞ்சாபோல்

வாலுருவி அம்பு கொண்டு வாராளே லாவாத்தா

புங்கஞ்சருகினிலே பொய்க்கோழி மேஞ்சாப்போல்

பூரிச்செழுந்திருச்சு வாராளே லாவாத்தா

தென்ன இலைகளிலே சிறுதுளிய மேய்ஞ்சாப்போல்

சிங்காரக் கொட்டோட வாராளே லாவாத்தா

போடுங்கடி பொண்டுகளா பொன்னாதிருக்குலவை

பாலையநாட்டு கிராமங்களின் நிலாவாண்டை (நிலா விழா)

2010-02-17T09:53:00.000-08:00

விழா எடுப்பதிலும்,மரபுகளை மாறாமல் வழிமொழிவதிலும் தமிழனுக்கு,அதிலும் நம் கிராம மக்களுக்கு இணை யாருமில்லை என்றே தோன்றுகிறது.எங்களது பாலைய நாட்டுகிராமங்கள் (காரைக்குடி மற்றும் அதனைச்சுற்றியுள்ள 16 கிராமங்கள்) பதினாறு ஊர்களிலும் அறுவடை முடிந்து,மாசி மாதம் வளர்பிறை நாளில் ஆரம்பித்து பௌர்னமி வரை நிலவை வணங்கிக் கொண்டாடும் பொருட்டு நிலாவாண்டை என்னும் ஒரு கலாச்சார வழிபாட்டு மரபு தொன்று தொட்டு இருந்து வருகிறது.மாசி மாதம் வளர்பிறையில் ஊருக்குப் பொதுவான,மையாமான இடத்தில் ஊர்மக்கள் ஒன்று சேர்ந்து,செங்கற்களும்,செம்மண்ணும் கொண்டு வந்து சதுரமாய் கட்டி,நடுவில் மனை போட்டு,தினமும் இரவு ஊர்மக்கள் ஒன்று கூடி வழிபடுவார்கள்.அப்போது ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வீட்டில் இருந்து விதவிதமான பலகாரங்கள் கொண்டு வந்து,செங்கல்லால் கட்டப்பட்ட சதுரத்துக்குள் வைப்பார்கள் நிவேதனமாய்.அதோடு வாவரச மரத்தின் இலைகளையும்,பூக்களையும் கொண்டு வந்து வைப்பார்கள்.பிறகு அனைத்துப் பெண்களும்,பெண் குழந்தைகளும் இரு வரிசையாக நின்று நிலவை வாழ்த்துவார்கள்.இதற்கென தனியாக ஒரு நீண்ட பாடல் உள்ளது.அந்தப்பாடலை ஒரு பெண் பாட,மற்றவர்கள் தங்களின் வலது கரத்தில் வாவரச இலையை வைத்துக்கொண்டு நீட்டி மடக்கி,அந்தப்பாடலை திரும்பச்சொல்லி வாழ்த்துவார்கள்.வாழ்த்தி முடிந்ததும்,தீபம் காட்டி,நிவேதனப் பலகாரங்கள் அனைத்தயும் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் கொட்டி,கலக்கி அதை எல்லோருக்கும் தொன்னையில் (வாழை இலைக் கப்) வைத்துத் தருவார்கள்.இப்படி பௌர்ணமி வரை கொண்டாடி,பௌர்ணமியன்று அங்கு ஊரே ஒன்று கூடி பொங்கல்,மாவிளக்கு வைத்து நிலவை வணங்கிப்படைத்து,வாழ்த்தி,ஊர் கூடி முளைக்கொட்டி (கும்மி கொட்டுதல்),போட்டு வைத்திருக்கும் மனையில் சிறு குழந்தைகள் இருவரை மாப்பிள்ளை,மணப்பெண்ணாக அமரவைத்து அவர்களுக்கு மாலையிட்டு பின்,கட்டிய அந்த செங்கல் சதுரத்தைப்பெயர்த்து ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு செங்கல்லை சுமந்து சென்று நீர் நிலைகளில் விட்டு வருவார்கள்.எங்கள் ஊர்களில் அந்த இடம் நிலாவாண்டைப்பொட்டல் என்று அழைக்கப்படுகிறது.எத்தனையோ பண்டிகைகளைக் கொண்டாடினாலும்,ஊர் ஒன்று கூடி கொண்டாடும் இது போன்ற விழாக்கள் தரும் நினைவுகள் நினைத்தாலே சுகம் தான்.அந்தப்பத்துப் பன்னிரண்டு நாட்களும் ஊரின் இர்வு நேரம் கலகலப்பாய் இருக்கும்.இரவு ஏழு மணிக்கே பாய் விரித்துவிடும் சிறார்களுக்கு நள்ளிரவு வரை விழித்திருப்பதே பெரிய சந்தோசம்.எங்கள் ஊரில் இன்று நிலாவாண்டை போடுகிறார்கள்.எங்கள் ஊர் பாலையூர் - கண்டனூர் (நடுவண் அமைச்சர் உயர்திரு ப.சிதம்பரம் அவர்களின் ஊர்)

நிலாவாண்டைப்பாடல்.(நிலவினை வாழ்த்திப்பாடும் பாடல்)

மாசிப்பிறையிலயும் வட்டங்கொண்ட லாவிலயும்
போட்டாப்பொழியுமின்னு பெரியோர்க சம்மதிச்சு
இட்டாப்பெருமையின்னு இளவட்டங்க சம்மதிச்சு
சின்னங்க கூடி சேர்ந்து மணக்கொண்டுவந்து
மட்டங்க கூடி வரிக்கல்லு கொண்டு வந்து
கொத்தனழைச்சு குறிப்பான இடம் பாத்து
தச்சனழைச்சு சரியான இடம் பாத்து
சித்திரமா வீடு கட்டி சிறுமச்சு ஒண்ணு போட்டு
எட்டடிக்குள்ளாக எதவா மனை போட்டு
கூட்டி மொழுகியவர்க்கு கோலங்கள் இட்டார்க்கு
குழந்த வரம் கொடுப்பா கோப்பான லாவாத்தா!
மாவரைச்சுக்கோலமிட்டு,மகிழ்ந்து விளையாண்டவர்க்கு
மஞ்சன் வரம் கொடுப்பா மகிமையுள்ள லாவாத்தா!
போடுங்க பொண்டுகளா,பொன்னாதிருக்குலவை.

லாவாத்தா, லாவாத்த எங்க எங்க நீ போன
கல்லாதிருக்குடிக்கு கல்யாணம் சொல்லப்போனேன்
கல்லத்துளைச்சு கடற்கரையில் முட்டையிட்டு
இட்டது மூனு முட்டை பொறிச்சது ரெண்டு குஞ்சு
இளைய குஞ்சுக்கிரை தேடி இரு காதம் போய்விழுந்து
மூத்த குஞ்சுக்கிரை தேடி முக்காதம் போய் விழுந்து
மாயக்குறத்தி மகன் வழிமறிச்சான் கண்ணி கட்டி
காலு ரெண்டும் கண்ணியில இறகு ரெண்டும் பந்தடிக்க
அன்னழுத கண்ணீரு ஆறு பெருகி ஆனை குளிப்பாட்டி
குண்டு பெருகி குதிர குளிப்பாடி
ஏரி பெருகி எருது குளிப்பாட்டி

இஞ்சிக்குப்பாய்ஞ்சு எழுமிச்சைக்கு வேரோடி
நஞ்சைக்கு பாய்ஞ்சு நார்த்தைக்கு வேரோடி
மஞ்சளுக்குப்பாய்ஞ்சு மாதுளைக்கு வேரோடி
இஞ்சிக்குக்கீழே இருக்கிறா லாவாத்தா
மஞ்சளுக்குக் கீழே மறையுறா லாவாத்தா
நஞ்சைக்குக் கீழே நடக்குறா லாவாத்தா
சேங்கை பெருகி செம்பன் விளையாண்டு
வாய்க்கா பெருகி மஞ்சன் விளையாண்டு
பள்லம் பெருகி பாலர் விளையாண்டு
ஐந்நூறு பாப்பசுவ அவுத்து விட்டே நீராடி
தொண்ணூறு பாப்பசுவ தொறந்து விட்டே நீராடி
அஞ்சு விரளி மஞ்ச அரைச்ச உருண்டை சேர்த்து
மூனு விரளி மஞ்ச முணுக்கி உருண்டை சேர்த்து
பூசிக்குளிப்பாளாம் பூப்படர்ந்த பொய்கையில
முழுகிக்குளிப்பாளாம் முத்துக்கரைகளில

அல்லியும் தாமரையும் அழகழகா பூத்திருக்க
வெங்காயத் தாமரையும் விதவிதமா பூத்திருக்க
கொட்டியும் தாமரையும் கொடிக்கொடியாய் பூத்திருக்க
அள்ளி ஒதுக்கி அழகாத் தலை முழுகி
பாசி ஒதுக்கி பாங்காத் தலை முழுகி
நாக்காலி மேலிருந்து நல்ல மயிருணத்தி (கூந்தலைக் காய வைப்பது)
கோக்காலி மேலிருந்து கோரை மயிருணத்தி
முக்காலி மேலிருந்து முத்து மயிருணத்தி
நாக்காலிக்காலொடிஞ்சு நல்ல மயிர் அறுந்ததென்ன?

அறந்தாங்கி நந்தவனம் அரும்பா சொரிந்தாலும்
அருமையுள்ள லாவுக்கு அரும்பெடுப்பார் எத்தனையோ
புதுக்கோட்டை நந்தவனம் பூவா சொரிந்தாலும்
பொறுமையுள்ள லாவுக்கு பூவெடுப்பார் எத்தனையோ
மதுரை நந்தவனம் மலராஸ் சொரிந்தாலும்
மகிழ்ச்சியுள்ள லாவுக்கு மலரெடுப்பார் எத்தனையோ
போதுமாடி லாவாத்தா பொறுமையுள்ள கொண்டைக்கி
போதாடி என் செய்வேன் பொலுப்பி முடிக்கலாம்
பத்துமாடி லாவாத்தா பத்தினியார் கொண்டைக்கி
பத்தாட்டி என் செய்வேன் பரப்பி முடிக்கலாம்
காணுமாடி லாவாத்தா கணிசமுள்ள கொண்டைக்கி
காணாட்டி என் செய்வேன் கலந்து முடிக்கலாம்

பாசித்துறைகளிலே பதுங்குறா லாவாத்தா
பவளமல்லிப் பூவெடுத்து முடிக்கிறா லாவாத்தா
முத்துத் துறைகளிலே முகம் பாக்குறா லாவாத்தா
முத்தரளிப் பூவெடுத்து முடிக்கிறா லாவாத்தா
தண்ணீர்த் துறைகளிலே தவக்கிறா லாவாத்தா
தங்கரளிப் பூவெடுத்து முடிக்கிறா லாவாத்தா

வாங்கருவா போல வட்டஞ்சேர்ந்த லாவாத்தா
கருக்கருவா போல கண் தொறந்த லாவாத்தா
வெட்டருவா போல வெளிச்சரிச்ச லாவாத்தா
சித்தருவா போல சிரிக்கிறா லாவாத்தா

ஆலஞ்சருகினிலே அன்னங்க மேய்ஞ்சாப்போல்
ஆராய்ந்தெளிஞ்சுருச்சு வாராளே லாவாத்தா
வாழை இலைகளிலே வனத்துளிய மேய்ஞ்சாபோல்
வாலுருவி அம்பு கொண்டு வாராளே லாவாத்தா
புங்கஞ்சருகினிலே பொய்க்கோழி மேஞ்சாப்போல்
பூரிச்செழுந்திருச்சு வாராளே லாவாத்தா
தென்ன இலைகளிலே சிறுதுளிய மேய்ஞ்சாப்போல்
சிங்காரக் கொட்டோட வாராளே லாவாத்தா
போடுங்கடி பொண்டுகளா பொன்னாதிருக்குலவை

கல்வியின் நிமித்தம் பிரிந்த மகளை நினைத்து

2010-02-17T07:33:00.000-08:00

உனக்கான
பிரியத்தைப்பொத்தி வைத்ததில்
அவை
மனக்கிளையில்
மொக்குகளாய் முகிழ்த்திருக்கிறது
மலரும் நாட்களுக்காய் காத்திருக்கிறது
உன் சூரிய முகம் பார்க்க.

எனக்கான உலகம் நீ!
உன் கொலுசின் சத்தமும்
செல்லச்சிணுங்கலும் பிரமையாய் ஒலிக்க
ஓடி,ஓடித்தேடுகிறேன்.
நீ
விட்டுச்சென்ற உன் பழம் துணியும்
வெளுத்துப்போன உன் பிளாஸ்டிக் பூக்களும்
எனக்கான நினைவுச்சின்னங்கள்

தொலைபேசுகையில்
உனக்கான
உலகை நீ உருவாக்க
ஊக்க உரைகளை அள்ளிவிடுகிறேன்.
உறக்கம் தொலைக்கிறேன்
ஏக்கம் மறைத்து
ரகசியமாய் அழுது
என் உலகம் இப்போது கறுப்பு வெள்ளையாய்.

உனக்கு
சிறகுகள் முளைத்ததற்காய் துள்ளும் மனது
நீ
பறக்க,பிரிவிற்கு வருந்தி அழுகிறது.
உன் உயர்வு வேண்டி பிரார்த்தித்த உதடுகள் தாம்
உன் பிரிவை நினைத்தும் துடிக்கிறது.
உன் எச்சிலில் நனைந்த முதல் ஈர முத்தம் முதல்
உன் மழலை மிழற்றல்களை அசை போட்டு
ஏக்கம் மறக்கிறது
தூக்கம் பிடிக்கிறது மனது.

மகளே!
உன் பிரிவுத்துயரில்
பனிக்கும் விழிகளின் ஈரத்தில்
மினுங்குகிறது என் தாயின் பிரிவுத்துயர்.

கனவுகளின் தொடர்ச்சி

2010-02-13T07:51:00.001-08:00

சில நாட்கள்
நிலவில் பசியாறி
நீலவானில் நட்சத்திரம் பொறுக்கி
சூரியனின் ரதத்தில் பயணித்து
கதிர்களின் வழி பூமிக்கு வந்த
புனைவுகளில்
மூழ்கும் குழந்தைமையின் மிச்சம்

சில நாட்கள்
அடர் கானகத்தில்
இரவின் இருளில்
மூழ்கிக்கிடக்கும்
பாழடைந்த அரண்மனை மிச்சத்தில்
பயத்தில் ஒளிந்து கிடக்க
புரவிகளின் அரவத்தில் பரவும் ஒளியில்
இருள் விலக,மீட்டுவரும் ராஜகுமாரன்
இது இளமையின் மிச்சம்

உறக்கத்திற்கும்
விழிப்பிற்குமிடையிலான நேரங்களில்
கனவுகளிலிருந்து விடுபடாது
நனவு வெளியில் பிரவேசிக்கும் கணங்களில்
நெற்றி தேய்த்து
மீட்டெடுக்க நினைக்கிறேன்
மீண்டும் அந்தக்கனவுகளை

திருவிழாத்திடலில் காட்டப்படும்
திரைப்படத்தின் அறுந்த படச்சுருளாய்
இணைய மறுக்கிறது கனவுகளின் தொடர்.
இனியேனும் என்னை எழுப்புபவர்கள்
கொஞ்சம் காத்திருங்கள்
கனவுகள் முடியும் வரை.

பிராயச்சித்தம்

2010-02-13T06:10:00.000-08:00

பூக்களில் தேனருந்தும்
வண்ணத்துப்பூச்சிகளை
தும்பைச்செடி பறித்து
ஓங்கியடித்து அழுத்திப்பிடித்து
சிறகுகள் திருகி
வெற்றியின் விகசிப்பு முகத்தில் பரவ
அதன் வண்ணங்கள் கைகளில் ஒட்ட
வாலில் நூல் கட்டி
தும்பி பிடித்து
சிறகுகளைப்பிய்த்தெறிந்து
அதன் வாலிலும் நூல்கட்டி
விளையாடிய வயதில்
விளங்கவில்லை அதன் வலிகள்.

கூட்டுப்புழுக்களாய்
கழிந்த காலம் போய்
வளர்சிதை மாற்றங்களில்
வண்ணத்துப்பூச்சியாய்
பரிணமித்த கதை அறிந்த நாள் முதலாய்
வலிகளைச்சிந்தித்து
வருத்தங்கள் மேலிடும் வயதில் வரும்
கனவுகளில் வலம் வருகிறது
சிறகு இழந்து துடித்த சதைக்கோளங்கள்

கொடுத்தது கிடைக்குமென்றால்
நான் வண்ணத்துப்பூச்சியாய்...
நீ
என் சிறகுகள் பிய்க்கும் சிறுபிள்ளையாய்...

முதுமை - ஒரு பருவம்

2010-02-06T21:43:00.001-08:00

முதுமை - பூமியில் படைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு உயிரும் சந்திக்கவேண்டிய ஒரு பருவம்.பாவத்தின் சம்பளம் மரணமென்றால்,முதுமை சம்பளம் பெற வேண்டியதற்கான ஒரு உழைப்பு,இலக்கையடைய வேண்டியதற்கான ஒரு பயணம்.குழந்தைப்பருவம்,பெற்றொரின் கரங்களிலும்,அவர்களின் வழிகாட்டலிலும்,இளமைப்பருவம் சமூகத்தின் வழிகாட்டலிலும்,நண்பர்களின் தாக்கத்தாலும்,நடுத்தரவயது வாழ்க்கைத்துணையின் ஆளுமையிலும்,குடும்பத்தின் பாரம் சுமப்பதிலும் கழிய,முதுமையில் ஓய்ந்து மீண்டும் யாருடைய கரங்களிலாவது தஞ்சம் அடையவேண்டிய ஒரு கட்டாயம்.நாடி நரம்புகள் தளர்ந்து,தமது கரங்களில் இருந்த அதிகாரத்தையும்,பொறுப்பையும், நமக்கு அடுத்து பதவிக்கு வரும் யாராவது கவர்ந்து கொள்ள குடும்பம் என்ற அரசாங்கத்தில் அரசன்,அரசி- தலைவன்,தலைவி பட்டம் பறிபோக மனதளவில் முதல் வருத்தம்.அரசாண்ட இடத்தில் தமது அதிகாரங்கள் பறிபோக,அவர்களை ஒரு பொருட்டாக மதியாத மக்களும்,வேகமான வாழ்க்கையினாலும்,முதியவர்கள் இன்று நமது சமுதாயத்தில் ஒரு பெரும் சுமையாக மாறி வருவதுடன்,முதியோர் இல்லங்களும் வெகு வேகமாக அதிகமான

எண்ணிக்கையில் பெருகி வருகின்றன.இது காலத்தின் கட்டாயம்.இரு பாலரும் பணிக்குச்செல்லத் தொடங்கியதுமே,நமது குடும்பங்கள் புதிய பாதையில் நடையிடத் தொடங்கியுள்ளது.பொறுமையற்ற மனங்கள் யாரையும் குறை நிறையோடு ஏற்றுப் பழக இயலாது, சகிப்புத்தன்மையற்று குடும்பங்களுக்குள் யுத்தம் பெருகத் தலைப்பட சுயமரியாதையை இழக்க விரும்பாதவர்கள் வீட்டை விட்டு வெளியேறத்தீமானிக்கின்றனர்.அவர்கள் இளைய தலைமுறையினராக இருந்தாலும் சரி, முதுமையின் பிடியிலிருப்பவர்களாயிருந்தாலும் சரி! இளைய தலைமுறை வெளியில் சென்றால் அது தனிக்குடித்தனம்.முதியோர் சென்றால் "இல்லங்கள்". எப்படியானாலும் ஆதரவற்றவர்களாவது,அனாதையாக்கப்ப்டுவது முதியவர்கள் தான்.அமெரிக்கா அழைத்துச்செல்வதாய்ச்சொல்லி விமான நிலையத்தில் தாயை விட்டுச்சென்ற மகன்,சாலையில் தந்தையை அனாதரவாக விட்டுச்சென்ற மக்களும் பெருகிவரும் காரணம்,இந்த இளமையும்,வசதிகளும் நிரந்தரம் என்று நினைக்கும் குணங்களால்.வாழ்க்கையின் தாத்பரியங்களை விதைத்து வளர்த்தாலும் கூட சமூகத்தின் பாதிப்பால்,சொந்த குணம் மறந்து,எப்படியோ விட்டு விடுதலையாகிவிடும் மனோபாவம் இன்று இளையோரிடம் வளர்வது தான் காரணம்.எது எப்படியோ,கொஞ்சம் முந்தி,பிந்தி என்றாலும் அந்தி எல்லோருக்கும் நிச்சயம்.யார் எதை விதைக்கிறோமோ,அதைத்தான் அறுவடை செய்வோம்.காலம் எப்படி மாறினாலும் அடிப்படை வாழ்க்கை உண்மைகள்,பிரபஞ்சக் கோட்பாடுகள் மாறுவதில்லை.

ஆனால் முதியோரும் மாறிவரும் காலகட்டங்களுக்கேற்பத் தங்களை மாற்றிக்கொள்வது நலம்.பணிக்காலத்திலேயே தங்களுக்கென ஒரு தொகையை சேமிப்பது முதுமையில் கைகொடுக்கும்.பணமென்பது இன்றைய உலகில் பெரும் பலம்.அது போல் வீடுகளில் நமக்கு கவனிப்பு இல்லையெனில்,மனக்கசப்புகளை வளர்ப்பதைவிட்டு இல்லங்களுக்குச்செல்வது என்வரை சரி.வீட்டுக்குள் மகன்,மருமகள்,பேரக்குழந்தைகள் தங்களுக்கெனத் தனியுலகை சிருஷ்டித்துக் கொண்டு வாழத்தலைப்பட்ட பின்,அவர்களது அன்பிற்கு ஏங்குவதை விட,நமக்கு பேச்சுத்துணைக்குக் கூட யாருமற்ற சூழலில் இருப்பதைவிட,நமக்கான உலகை நாம் சமைத்துக்கொள்வதுதான் சரி.நமக்குப்பிடித்த மாதிரி,நமது கொள்கைகளை யாருடனும் சமரசம் செய்யாது முதுமையில் வாழவேண்டுமெனில்,இல்லங்களோ அல்லது முதியோர் தனியே பணத்திற்கு சேவை செய்வோர் துணையுடன் வாழ்வதிலோ ஒரு தவறுமில்லை.மனிதனைத் தவிர வேறெந்த உயிரும் தமது சந்ததியரை நம்பி இல்லை.மனிதனுக்கு எத்தனை அறிவு வளர்ச்சி இருந்தாலும் இந்த ஒரே காரணத்துக்காக அவன் பலவீனமான இறைப்படைப்பே!.ஆகவே,சிறகுகள் முளைத்ததும் பறக்கத் துடிக்கும் இளையோரை,சுதந்திரமாகப் பறக்கவிடுங்கள்.அவர்களை சுயமாக வாழ விடுங்கள்.நான் சமீபத்தில் ஒரு இல்லத்திற்குச்சென்றிருந்தேன்.அங்கு முதியோர் அவரவர் வயதிற்கேற்றபடி சின்னச்சின்ன வேலைகள்,பஜனைகள்,தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள்,தமது மலரும் நினைவுகளைப்பகிர்ந்து கொள்ளுதல் என்று சுதந்திரமாக இருக்க,அவர்களுக்கு உணவும் எளிமையாகத் தரப்படுகிறது.அன்பு என்பது விசாலமானது.அதைத்தம் குடும்பத்துக்குள் சிறைப்படுத்தி விடாது எல்லோரோடும் பகிர்ந்து கொள்ளும் போது எங்கும் சுபிட்சமாகிறது.காலத்தின் மாறுதல்களை மனதளவில் ஏற்றுக்கொள்பவர்களுக்கும், எதிர்பார்ப்புகளை வளர்த்துக்கொள்ளாது,கால ஓட்டத்திற்கேற்ப ஓடத் தலைப்படுபவர்களுக்கும் வாழ்க்கை என்றுமே சுமையில்லை.சில முதியோர்- தங்கள் கடமை முடிந்த பின்னும் தமது சந்ததியர் கடமைகளைச்சுமந்து கொண்டு வாழ்க்கை முழுதும் சுமைதாங்கிகளாகவே இருப்பார்கள்.அந்த மாதிரியானவர்கள் தான் பெரும் வலிகளை அனுபவிக்க நேர்கிறது.முதுமையிலாவது தனக்காக வாழப்பழகுவோம்.யாருக்கும் சுமையாக இல்லாது நம்மால் முடிந்த உதவிகளைப்பிறர்க்கு செய்தால்,நமக்கென உதவிக்கரங்கள் தானே நீளும்.அடுத்தவர் உதவி தேவைப்படாத ஒருவரை இறைவன் இன்னும் படைக்கவில்லை.முன் கை நீண்டால்தான் முழங்கை நீளூம்.நமது கடமைகளை முடித்துவிட்டால், நமக்கு சந்தோசம் தரும் வாழ்வில் ஈடுபட்டு,புதிய பாதையில் நடையிடப்பழகுவோம்.நமது உடலில் கடைசி பலம் உள்ளவரை நம்மால் காரியமாற்ற இயலும்.ஆன்மீகம்,எழுத்து,சமூகசேவை இப்படிப்பயனுள்ள முறையில் முதுமையைக்கழிப்பது சிறப்பு.

அன்பு என்பது எப்போதும் இறங்கு முகத்தில் தான் இருக்குமாம். குழந்தைகள் மீது நாம் செலுத்தும் அந்த அன்பை,அவர்கள் சேமித்துத் தன் குழந்தைகளுக்குத் தருவார்களாம்.எங்கள் செட்டிநாட்டு கிராமங்களில், இளையோர் அனைவரும் பிழைப்பிற்காக வேற்று ஊர்களில்,நாடுகளில் வாழ,பிரம்மாண்ட வீடுகளில் முதியோர் மட்டுமே.அவர்கள் தங்களுக்குள் பேச்சு,உணவுகளைப்பரிமாறிக்கொள்ளல்,ஊடகம்,அதுகுறித்த விவாதம்,மலரும் நினைவுகள்,கோவில்,பக்தி என்று பொழுது கழிய,திருவிழா,திருமணங்கள் என்றால் வீடு நிறையும் போது,அவர்களின் மனமும் நிறைகிறது.அது கடந்ததும் அடுத்த நிகழ்வுகளுக்கும்,சந்திப்புகளுக்கும் காத்திருக்க...காத்திருப்புகள் தொடர்கிறது.வாழ்க்கை வளமாகத் தேடல் அவசியமாகிறது.தேடல்களைத்தொடர இப்படியான சூழ்நிலைகள் தவிர்க்கமுடியாததாகிவிடுகிறது.இந்தப்பிரிவுகளை அறிவு ஏற்றுக்கொள்ளுமளவு,மனம் ஏற்க மறுப்பதுதான் முதுமையின் துன்பங்களுக்குக் காரணம்.இளையோர் அவர்களது குடும்பம்,நட்பு,வேலை என்று வாழத்தலைப்படும் போது நாமும் நமது வழியில் போக முயல்வது புத்திசாலித்தனம்.நடப்பை ஏற்று அதற்கேற்ப சரிசெய்து வாழ்வது ஒன்றே சரியானது.வாழ்க்கையின் அத்தனை பருவங்களையும் எப்படிக்கடந்து வந்தோமோ,அப்படி முதுமையைக்கடந்து முக்தியடைவோம்.முதுமையில் உடல் தளரும்.உள்ளம் தளர வேண்டியதன் அவசியமென்ன?.யோசிப்போம்.

சுமைதாங்கிக்கல்லும்,திண்ணைகளும் - ஒரு ஃபாலோ அப்

2010-01-29T23:21:00.000-08:00

மீன் துள்ளியான் அவர்களின் வலைப்பூவில் சுமைதாங்கிக்கற்களும் திண்ணைகளும் என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை பார்த்தேன்.( அதானே! அடுத்தவுக சொன்னப்புறந்தான் ஞாபகம் வரும்.) எங்கள் செட்டிநாட்டு கிராமங்களிலும் சுமைதாங்கிக்கற்களும்,வீட்டுக்கு வீடு திண்ணைகளும் உண்டு.ஒரு குடும்பத்தில் கர்ப்பிணிப் பெண்கள் இறந்துவிட்டால் அந்தப் பெண்ணின் ஞாபகமாக சுமைதாங்கிக்கல் நடும் பழக்கம் இன்றும் உள்ளது.சுமையோடு சொர்க்கம் போன பெண்ணின் ஆன்மசாந்திக்காக நடப்படுகிறது. ஊரணிக்கரைகளில் சுற்றிலும் இந்தக்கல் நடப்பட்டு,இன்றும் தண்ணீர் எடுக்க வரும் பெண்களால் உபயோகப்படுத்தப்படுகிறது.கண்மாய்க்கரைகளில் கதிர்க்கட்டு சுமந்து வரும் மக்கள் உபயோகத்திற்கும் உள்ளது இன்றும்.

அந்தக்காலத்தில் அன்னக்காவடிகள்,ஒரு ஊரிலிருந்து மற்றொரு ஊருக்கு மாட்டு வண்டிகளில் பயணம் செய்பவர்களுக்கென உணவு கொள்ளவும்,மாலை நேரங்களில் அக்கம்,பக்கம் குடும்பத்துடன் அளவளாவவும் முகப்புத் திண்ணைகளும்,பின்பக்கம் கொல்லைத் திண்ணைகள் அம்மி,ஆட்டுக்கல் போட்டு மசாலா மாவு அரைக்க,துலக்கிய பாத்திரங்களைக் கழுவிகவிழ்த்து வைக்கவென உபயோகத்தில் இருந்து வந்தது.முகப்புத் திண்ணைகளின் மூலையில் பானை வைத்து தினமும் தண்ணீர் மாற்றி,ஒரு குவளையும் வைக்கப்படும்.இப்போது பொறியாளர் கொண்டு நவீனமாக வீடு கட்ட ஆரம்பித்து திண்ணைகளை மறந்து,சிங்க்,வாஷ் பேசின் என்று நமது பயணம் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.திண்ணைகளில் அமர்ந்து நம் மக்களும் வம்பளக்கவே,நமது தலைமுறை திண்ணைகளைத் தவிர்க்கிறது.அதோடு காலம் இருக்கிற இருப்பில், இருக்கிற திண்ணைகளில் வெளியாட்களை அனுமதிப்பதும் உசிதமில்லை.

அன்னசத்திரங்கள்,தண்ணீர்ப்பந்தல்கள் ஒருகாலத்தில் நித்தமும் இருந்திருக்கிறது.இன்றும் எங்கள் கிராமங்களில் ஊர்ப்பொது இடத்தில் தண்ணீர்ப்பந்தல் வீடு ஒன்றும் உள்ளது. திருவிழாக்காலங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.அன்னசத்திரங்கள் கல்யாண மண்டபங்களாக மாறிவிட்டது.குன்றக்குடி,பழனி,ராமேஸ்வரம்,காசி போன்ற ஊர்களில் மொத்த ஊரும் சேர்ந்து நாட்டார் மடங்களை நிறுவி,நிர்வகித்துவருகிறார்கள்.எங்கள் ஊரிலிருந்து யார் போனாலும், எப்போது போனாலும் முன்னறிவிப்பு செய்துவிட்டு போய்த் தங்கிக்கொள்ளலாம்.வேக உலகில் அன்னசத்திரம்,தண்ணீர்ப்பந்தல் இவையெல்லாம் நிர்வகிக்க நேரமின்றியும்,பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளாலும் பழையனக்கழிதலாய் கடந்து போய்விட்டது.இப்போதெல்லாம் திருவிழாக்காணவென அக்கம் பக்கம் ஊர்களில் இருந்துவரும் கூட்டமே குறைந்துவிட்டது.இரவு தெய்வத்திருவுருக்களை எழுந்தருளச்செய்து,ஊர் சுற்றி வரும்போது ஒவ்வொரு வீட்டிலும் காபி,பானகம்,சுண்டல் தருவது வழக்கம்.இப்போதும் தருகிறார்கள்.வாங்கி அருந்துவதற்கு சங்கடப்பட்டு, வெட்கப்பட்டு தவிர்த்துவிடுகிறார்கள்.அதனாலேயே என்னவோ எல்லோரிடமும் ஒரு இணக்கம்,சுமுகம் இல்லாது சுவர் எழுப்பிக்கொண்டு,உன்னைவிட நான் மட்டமா? என்ற ஒரு கேள்வி அனைத்துக்கண்களிலும் பிரதிபலிக்கிறது.முன்நாட்களில் திருமணம்,கல்யாணம் போன்றவை சொந்தபந்தங்களுக்கு ஊர்,ஊராய்ப் போய்ச்சொல்லப்போனால் அம்மாவுக்கு அம்மாவோட அண்ணன் மனைவியோட என்று நீளும் சொந்தம்.இப்போதெல்லாம் நெருங்கிய சொந்தங்கள்,நட்பு என்று சுருக்கமாகி விட்டதோடு,கல்யாணவீடு மாலையே வெறுமையாகிவிடுகிறது.எனது குழந்தைப்பருவத்தில் இதையெல்லாம் பார்த்ததால் இப்போது மனம் மருகுகிறது.ஆனால் நம்குழந்தைகள் இதையெல்லாம் அறியாததால் இவையெல்லாம் சரிதான் என்கின்றனர்.ஒரு கல்யாண வீட்டில் நான்கு நாட்கள் உட்கார்ந்திருப்பதாவது?முன் எப்போதும் இல்லாத காலமாற்றம் வெகு வேகமாக நமது தலைமுறையில் நடந்திருப்பதால் மனதளவில் ஏற்றுக்கொள்ள சற்று சிரமமாக இருக்கிறது.காலத்தின் போக்கில் போகிறவர்கள் தான் வாழத்தகுதியுள்ளவர்கள்.இந்த மாற்றங்களை மனதளவில் ஏற்று நாமும் வாழ்ந்து தானே ஆகவேண்டும்.உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகுதல் தானே நம் மரபு.

பால்ய நம்பிக்கைகள்

2010-01-29T00:32:00.000-08:00

பிள்ளைப்பிராயத்தில்
ஓட்டப்பந்தயத்தின் இலக்குகள் எப்போதும்
ஒற்றைப்பனைமரமும்,தூரத்துத் தொடுவானும்.
ஒருநாளும் ஓடிக்கடந்ததில்லை
ஒற்றைப்பனையை.
கடந்த தூரம் திரும்பி வருவது,
காலில் தைக்கும் கருவேலமுள்ளோடு

கண்மாய்க்கரை அய்யனார் கோவில்
மண்குதிரைகளில் ரகசிய சவாரி
ராணி லட்சுமிக்கனவுகளில்.

கிராமத்து தேவதைகளின்
பூர்வீகக்கதைகள் சொல்லும்
அமானுஷ்யங்களை
விழிகள் விரியக்கேட்டு
விடிய விடிய தூங்காத திகிலிரவுகள்.

முட்டுச்சந்தில் முனியோட்டம்
ஆவிகள் உலவும் சலங்கைச்சத்தம்
கிழக்குச்சுவற்றில் பல்லியின் திருவுளம்
வாசலில் காக்கை கரைந்தால்
விருந்தாளிகள் வருகை
இன்னும் இன்னும் எத்தனை நம்பிக்கை.

தொடுவானத்தின் தூரம் வளர்வதை அறியா வயதில்
ஓட்டப்பந்தய இலக்காய் இருந்த
ஓற்றைப்பனையையும்
தூரத்துத்தொடுவானையும்
ஒருநாள் தொட்டே தீருவது,
அந்த நம்பிக்கை விருட்சத்தின் நிழலில் இன்று நாங்கள்.

இன்றும்
அந்த நம்பிக்கைகளின்
ஞாபகம் தரும் ஒற்றைப்புன்னகையை
தரவேமுடியவில்லை நான் கற்ற அறிவியலால்...

தமிழ் இணையப் பயிலரங்கம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்

2010-01-28T18:36:00.000-08:00

தமிழ் இணையப் பயிலரங்கம், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்,சனவரி,30,2010

சிதம்பரம்,அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம் தமிழ் வளர்த்த அறிவுத் திருக்கோயிலாகும்.அரசர் அண்ணாமலையார் இதனைத் தொடங்கிவைக்க வாழையடி வாழையென இதனை அரசர் குடும்பத்தினர் வளர்த்து வருகின்றனர்.தமிழ் உணர்வு மிக்க மாணவர்களை உருவாக்கிய இந்த நிறுவனத்தின் தமிழியல் துறை சார்பில் தமிழ் இணையப் பயிலரங்கம் நடத்துவதற்குரிய வாய்ப்புகளைத் தமிழியல் துறைத்தலைவரும், புகழ்பெற்ற பேராசிரியருமாகிய முனைவர் பழ.முத்து வீரப்பன் அவர்கள் உருவாக்கினார்.அவர்களின் திட்டமிடலுக்கு ஏற்ப எதிர்வரும் சனவரி30,காரி(சனிக்)கிழமையன்று காலை 10 மணி முதல் மாலை 4.30 மணி வரை பயிலரங்கம் நடைபெறுகிறது

அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தின் மாண்பமை துணைவேந்தர் டாக்டர் ம.இராமநாதன் அவர்கள் பயிலரங்கத்தினைத் தொடங்கி வைத்து வாழ்த்துரைக்க உள்ளார். பேராசிரியர் பா.பழனியப்பன்(முதன்மையர்,பொறியியல்புலம்,அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம்),பேராசிரியர் வ.செயதேவன்,(சிறப்புநிலைப் பேராசிரியர்,தமிழ் இலக்கியத்துறை,சென்னைப் பல்கலைக்கழகம்) ஆகியோர் வாழ்த்துரைக்க உள்ளனர்.

முனைவர் மு.இளங்கோவன்(பாரதிதாசன் அரசினர் மகளிர் கல்லூரி,புதுச்சேரி),தமிழ்நிலவன்(கணிப்பொறி வல்லுநர், பெங்களூர்)விசயகுமார்(ஆசிரியர்,சங்கமம் லைவ்,நாமக்கல்),செல்வமுரளி(ஆசிரியர்,தமிழ் வணிகம், சேலம்)கடலாய்வு வல்லுநர் ஒரிசா பாலு ஆகியோர் மாணவர்கள்,ஆய்வாளர்களுக்குத் தமிழ் இணையப் பயிற்சி அளிக்க உள்ளனர்.பல்கலைக் கழகம் ஒன்று தாமே முன்வந்து தமிழ் இணையத்தில் பயிற்சி வழங்குவது தமிழ் இணைய வரலாற்றில் இதுவே முதல் முயற்சியாகும்.

செய்தி : மு.இளங்கோவன் muelangovan@gmail.com

வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம்.

2010-01-25T07:20:00.000-08:00

வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் என்ற அரசாங்கத்தின் வேண்டுகோளை,புதுக்கவிதை முதல் புதுப்புது நகைச்சுவையாக்கி நாம் கப்பல் விட்ட கதைகளை எல்லாம் தள்ளிவைத்துவிட்டு,உண்மையான அக்கறையோடு அணுகலாம்.ஒரு புல் கூட கரியமில வாயுவை உட்கொண்டு பிராண வாயுவை வெளியிடுகிறது என்பது அனைவரும் அறிந்த அறிவியல் உண்மை.அப்படி இருக்க ஒரு மரம் எந்த அளவு பலன் கொடுக்கும் என்பது சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை.அதோடு மரம் வளர்ப்பது மன இறுக்கத்தைத் தவிர்க்கும் என்பது சமீபக்கண்டுபிடிப்பு.ஆக மரம் வளர்ப்பதில் நிறைய அனுகூலம் நமக்குத்தான்.மரம்,செடி,கொடிகள் வளர்த்து,அதனுடன் உரையாடிப்பாருங்கள்.செல்லப்பிராணிகளிடம் அன்பு காட்டி தடவிக் கொஞ்சுவோமே அப்படி கொஞ்சிப்பாருங்கள்.அவை பசுமையாய்,செழிப்பாய் வளர்வதோடு இயல்பான ஆயுள் தாண்டி வளர்கிறது என்பது அனுபவத்தில் கண்ட உண்மை.

நாங்கள் இருக்கும் வீடு வாடகை வீடு.வீட்டைச்சுற்றிலும் இருக்கும் இடத்தில் எழுமிச்சை,சுண்டைக்காய்,கறிவேப்பிலை,கொய்யா,பலா,செம்பரத்தை,மஞ்சள்,இஞ்சி,பூச்செடிகள்,கீரை வளர்க்கிறோம். சிறிய இடம் தான்.ஆனால் அதை சரியாக உபயோகப்படுத்தினால் நிறைவான பலன் கிடைக்கும்.அது போக அத்திமரம் ஒன்று உள்ளது.அத்தி பூத்தாற்போல என்பார்களே அதற்கு அர்த்தம் அந்த மரத்தைப்பார்த்துத் தான் தெரிந்து கொண்டேன்.இலைகளைக்கூட மொட்டையாக உதிர்த்துவிட்டு நிற்கும்."என்னடா! இப்படி ஆயிட்ட?" என்று அதன் சருக்குகளைக்கூட்டி அதன் வேரில் தள்ளிவிட்டு வந்து பத்து நாள் கழித்துப்பார்த்தால் பச்சைப்பசேல் என்று துளிரடித்து சிரிக்கும்.நமக்கே சந்தோசமாக இருக்கும்.இரண்டு நாள் கழித்துப்பார்த்தால் கிளைகளில் கொத்து கொத்தாக பச்சை நிறத்தில் காய்கள்.அப்புறம் பழுத்து ஆப்பிள் நிறத்தில் பழங்கள்.அந்தப்பழங்களை எ ப்படிப் பதப்படுத்துவது என்று தெரியாது.ஒரு பழம் முக்கிய பூமியில் ஆறு ரூபாயாம்.இங்கே அத்தனை பழங்களும் ஜலதாரையில் வீணாகிறது.அதன் சருகுகள் கொட்டுவதைப்பார்த்து வீட்டு உரிமையாளர் கிளைகளை வெட்டிவிடுவோம்.உங்களுக்கு சிரமமில்லை என்றார்கள்.நாங்கள் வேண்டாம் என்று தடுத்து விட்டோம். முக்கிய காரணம் அதன் கிளைகள் தகரம் வேயப்பட்ட கூரையில் தவழ்ந்து கிடப்பதால் கோடை வெயிலின் உக்கிரம் வீட்டுக்குள் சற்றும் இருக்காது.கோடையில் எங்கள் வீடு மட்டும் சொர்க்கம்.செம்பரத்தை மலர்கள் பூசைக்கு,இலைகள் நம் கேசத்திற்கு.இலைகளைப்பறித்து மிக்சியில் ஒரு சுற்று சுற்றி தலையில் தடவிக்கொண்டு நமது வேலைகளைக்கவனித்துவிட்டுக் குளிக்க ஷாம்பூ போட்டது போல் முடி பளபளப்பாய் இருக்கும்.பூச்செடிகள் வளர்த்துப்பாருங்கள்.அதன் மலர்கள் நம் மனதை உற்சாகப்படுத்தும் ஊக்கமருந்து.அந்த மகிழ்ச்சி ஊற்றுக்கு எதுவும் ஈடு கிடையாது

ஒரு முறை பொங்கலுக்கு வாங்கிவந்த மஞ்சள் கொத்தில் ஒரு மஞ்சள் உதிர்ந்து விட்டது. அதை எடுத்து வைத்து மறந்து போய் பத்து நாள் கழித்துப்பார்த்ததில் அது முளைவிட்டிருந்தது.பதித்து வைத்து,மாட்டுச்சாணம் கொண்டு வந்து காய வைத்து,உதிர்த்து உரமிட அப்படியே தொடர்ந்து ஆறு வருடமாக மஞ்சள் கொத்து வாங்குவதில்லை என்பதோடு நண்பர்களுக்கும் பொங்கல் பரிசு.வருடத்திற்கு பத்துகிலோ மஞ்சள் எடுக்கிறோம்.ஆனால் அதை எப்படிப்பக்குவப்படுத்துவது என்பது தெரியாமல் விழிக்கிறோம்.மாவடு இஞ்சி,ரோஜா,கனகாம்பரம்,சம்பங்கி போன்ற ஆரஞ்சு வண்ணப்பூ வகை ஒன்று இப்படி சின்ன இடத்தில் நெருக்கியடித்து வளர்க்கிறோம்.கப்பல் போக்குவரத்துத் துறை பனிமனையில் பணிபுரியும் நண்பர் ஒருவர் சிறிய மண்வெட்டி ஒன்று செய்து தர தோட்ட வேலை இனிமையாய்ப்போகிறது.சுண்டைக்காயின் மகத்துவம் இங்குள்ளவர்களுக்குப்புரியாததால் சுண்ட மரம் இங்கு சில இடங்களில் வேலியாகப் பயன்படுகிறது.பாக்குமரம்,தென்னை மரம் இல்லாத வீடுகள் இல்லை.பாக்கு மரம் பூத்தால் மருதாணிப்பூவின் வாசனையாக இருக்கும்.பாக்குப்பழங்களைப் பொறுக்கி காயவைத்து சுத்திவைத்து உடைத்து உருண்டையான பாக்கை விற்பது வழக்கம்.சராசரியாக மாதம் ஒன்றுக்கு இரண்டு முதல் மூன்று கிலோ வரை பாக்கு கிடைக்கும்.பெரிய வருமானம் ஒன்றுமில்லை தான்.ஆனால் வீணாகவில்லை என்பது மனதுக்கு நிறைவு. இங்குள்ள லோக்கல் மக்கள் முருங்கை,மாங்காய் இவற்றைப்பறிக்க மாட்டார்கள்.வீணாய்ப்போகும்.ஆனாலும் தோட்டமிடுவது,செடிகள் வளர்த்து வீடுகளை அழகுறப்பேணுவதில் வல்லவர்கள்.ஆனால் தற்போது வீட்டு வாடகைக்கு ஆசைகொண்டு மரங்களை வெட்டி வீடுகளைப் பெருக்குகிறார்கள்.ஆனாலும் தொட்டியில் விதவிதமான செடிகள் வளர்க்கிறார்கள்.

செடிகள் வளர்ப்பதற்கு பெரிய இடம் தேவையில்லை.உபயோகமற்ற சின்னச்சின்ன பாத்திரங்களில் செடி வளர்க்க மன அழுத்தம் மறையும்.நம் மனது எப்போதும் ஈரமாக,கோபமற்று குளுமையாக இருக்கும்.அதோடு நம்மால் ஒரு காட்டை உருவாக்க முடியாது.குறைந்தது ஒரு மரம் கண்டிப்பாக வளர்க்க முடியும்.அப்படி வளர்ப்பதால் நம் வீட்டிற்குத்தேவையான நிழல்,குளுமை கிடைப்பதோடு,ஆரோக்கியத்திற்கும் நல்லது.கொஞ்சம் நேசம்,கொஞ்சம் மெனக்கெடல்,கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்கினால் போதும், எல்லோரும் பசுமையைப் பயிரிடலாம்.உடலுக்கும் பயிற்சி.அழகுக்கு அழகு.குழந்தைகளுக்கும் தொலைக்காட்சியிலிருந்து விடுதலை.(நமக்கும் தான்)மனமிருந்தால் மார்க்கமுண்டு.உபயோகித்துத் தூக்கி எறியும் பெரிய அளவு கோப்பைகளில்,குளிர்பானப்பாட்டில்களில்,எண்ணெய்க் கொள்கலன் களில் தற்போது செடி வளர்க்கிறார்கள்.உங்களின் சாளரங்களும் பசுமையால் நிறைய செடி வளருங்கள்.குருவிகள்,காக்கைகளையும் நண்பர்களாக்க வேண்டுமா? மரம் வளருங்கள்.

1990ம் வருடம் கிட்டத்தட்ட 80 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலப்பகுதி, 20 வருடத்தில் 130 மில்லியன் ஹெக்டேர் நிலப்பகுதியாகிவிட்டது.காடுகளை அழித்து வெற்று நிலங்களை அதிகமாக்கி விட்டோம்.காடுகளை அழித்தலாலும்,தங்கம்,கனிமம்,நிலக்கரிச்சுரங்கம் தோண்டுவதாலும்,மற்றும் முறையற்ற வேளாண்மையாலும் தான் வெற்று நிலம் பெருகிவிட்டது என்கிறார்கள்.நண்பர்களே! பூமியை அகழ்பவர்கள் அகழ்ந்து காயப்படுத்தட்டும். அவர்களைத் திருத்த நாம் யார்? ஆனால் நாம் மரம் வளர்ப்போம்.நமது ஆரோக்கியம் காப்போம்.

போன்சாய் மரங்கள்.

2010-01-22T08:57:00.000-08:00

வீதியின் அகன்ற முச்சந்தி நாற்சந்திகளில்
உழுதுகிடக்கும் புழுதியின் படிமங்கள்
முழங்கால் வரையிலும்.

காயங்கள்,சிராய்ப்புகள்
காட்டாது மறைக்கப்பட்டு
வீதிச்சண்டையை வீதியில் தொலைத்து
காயும்,பழமும் நூறு முறை.

விருந்துகள் வரவறிந்தால்
கைவிரித்தோடி எதிர்கொண்டு
கைச்சுமை பகிர்ந்து
கண்களில் சிரிக்கும் பிரியமும் பாசமும்.

வறுமையும்,வெறுமையும் அறியா எனது
குழந்தைமையின் காலங்கள்
கடுகு போட்டிசைக்கும் ஒற்றை பலூனில்
எனக்கான உலகம்

ஒற்றை மகளுக்காய்
உலகின் நவீனங்கள்
ஒரு மொத்தமாய் வீட்டிற்குள்.

வாராத விருந்து வலிய வந்தாலும்
சாளரத் திரையகற்றி சின்னதாய்
உதடு விரிப்பாள்.

அல்ஜீப்ராவும்,அளவியலும்
அனிமேஷனும், ஜாவாவும்
வானவியலும்,வடிவியலும்
வசமான அளவு
வசமாகவில்லை வீதி விளையாட்டு

தனித்தனி தீவுகளாய்
சமுதாய சமுத்திரத்தில் குழந்தைகள்
அடித்து,அடிவாங்கி,
சண்டையிட்டு சமரசம் செய்து
இப்படி எதுவுமே இல்லாத பால்ய காலம்.

சூரிய ஒளியும்,சத்தான உணவும் அளந்து
கிளைகள் குறுக்கி,முடக்கி
போன்சாய்ச்செடியாய் மகள்
தொட்டிலில் இருந்து தொட்டியில் வளர்கிறாள்.

எனது கவலை எல்லாம்
இவளின் குழந்தை எப்படி வளரும்?

வீட்டு மனைகளாகும் விளைநிலங்கள்

2010-01-21T01:09:00.000-08:00

பூமியின் மொத்த பரப்பில் மூன்றில் ஒரு பங்கு நிலம். இதில் விளைநிலமாகப் பயன்படக்கூடிய மண் - பூமி - நிலம் என்று கணக்கில் கொண்டால் மூன்றில் ஒரு பங்கில் இரண்டு சதவிகிதம் தான்.அந்த இரண்டு சதவிகிதமும் வீட்டு மனைகளாக மாறி வருவதைப்பார்க்கும் போது, எப்படி ஒரு அழிவை நோக்கி நாம் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று யோசிக்க வேண்டிய கட்டாய காலத்தில், கட்டாய நிமிடங்களில், நாமிருக்கிறோம்.கிராமங்கள் அதிகம் கொண்ட நாடு நமது நாடு.விவசாயம் தான் நமது அடிப்படையான,ஆதித்தொழில்.நம் மக்கள் ஏரை மறந்த அன்றே சீர் கெட்டுப் போனோம்.

விவசாய நண்பர்களைச்சொல்லிக் குற்றமில்லை.எங்கள் கிராமங்களில், சேற்றில் கால் வைத்தவன் பாடு கற்காலத்தை விட்டு நகராமல் இருக்கும் போது,கல்வி கற்று,"ஒயிட் காலர் ஜாப்" கலாச்சாரத்திற்கு மாறியவர்கள் பொற்காலத்தின் வசதி வாய்ப்புகளை அனுபவிப்பதைப்பார்த்து விவசாயத்தை கைவிட்டவர்கள் அதிகம்.விவசாயத்திலிருந்து, மாடுகள்,ஆடுகள்,கோழி வளர்ப்பு என்றிருந்தவர்கள் வெளிநாடுகளுக்குச்சென்று சுபிட்சம் கண்டதும் தன் குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி கொடுத்தால் நம் பரம்பரையையே விவசாயத்திலிருந்து விட்டு விடுதலையாகிவிடலாம் என்று நம்ப ஆரம்பித்து,மனைவி,குழந்தைகளை வேற்று ஊர்களில் குடியமர்த்தி குழந்தைகளுக்குத் தரமான கல்வி கிடைக்க ஏற்பாடு செய்து,இன்று கிராமங்களே வெறுமையாகிக் கிடக்கும் சூழ்நிலை. ஆக ஒரு பரம்பரை விவசாயி,விவசாயம் நம் கிராமங்களின் அடிமைத்தளை,அதிலிருந்து நம் பரம்பரையை மீட்டு விட்டோம் என்று ஆசுவாசப்படும் அளவு அவனை சிந்திக்கத் தள்ளியது நம் சமூகம். விவசாயக்குடும்பத்தைச்சேர்ந்தவர்களின் வாரிசுகள் பட்டம் பெற்று நல்ல வருவாயில் இருந்து கொண்டு, நாமும் மற்றவர்களைப் போல் வாங்கி சாப்பிடுவோம்,உடலை வருத்தி விவசாயம் வேண்டாம்,யாருக்காவது விற்று விடுங்கள் என்ற நிலைக்கு வந்து,விற்ற சாலையோர விளைநிலங்கள்,வீடுகளாயும்,கல்வி நிலையங்களாயும் மாறிப்போனது என்பது தான் இன்றைய நிலை.ஒரு விவசாயக்குடும்பம், தன் வாழ்நாளில் நல்ல அரிசியை குடும்பத்தேவைகளுக்கு விற்று விட்டு சூட்டடி நெல் என்ற இரண்டாம் தர நெல்லில் இருந்து பெறப்படும் அரிசியையும்,குருணை அரிசியில் சமைக்கப்பட்ட உணவையும் தான் உண்டு தன் வாழ்நாளைக் கழிக்கும். இன்று இந்த நிலை மாறியிருக்கிறது என்பதில் இன்றையப் பெண்களுக்கு ஒரு மகிழ்ச்சி.(என்னையும் சேர்த்து) எங்கள் கிராமங்களில் சாலையோர கண்மாய்கள் கூடத் தூர்க்கப்பட்டு,மொத்த ஊரும் சேர்ந்து கண்மாயைப் பட்டாப்போட்டுக்கொண்ட கதைகள் உண்டு.

விவசாயம் இன்று ஒரு லாபமற்ற,நிச்சயமற்ற ஒரு தொழில்.நாட்டின் மற்ற தொழில் வளர்ச்சியடைந்து விட்டதால் விவசாய வேலைக்கு கூலியாட்கள் கிடைப்பதும் குதிரைக்கொம்பு.அரசாங்கம் கொள்முதல் விலையை அதிகரிக்கவும்,விவசாயிகளுக்கு சலுகைகளை அதிகரிக்கவும்,விவசாய நிலங்களை வீட்டு மனைகளாய் அங்கீகரிக்க மறுக்கவும் வேண்டும்.அந்தமானில் விளைநிலங்களை வீட்டு மனைகளாய் அங்கீகரிக்க நிறையக்காலம் பிடிக்கும்.அதோடு "High value agriculture" என்ற திட்டத்தின் கீழ் ஒரு ஹெக்டேர் அளவில் தென்னந்தோப்பு வைத்திருப்பவர்களுக்கு வருடத்திற்கு 5600/ ரூபாய் மானியமும் 200 வாழை மரங்களுக்கு அதுவும் பச்சைநாடா ரகத்திற்கு மட்டும் 2600/ரூபாயும், தோட்டங்களுக்குத் தேவையான உரம்,விதை,கன்றுகள்,பூச்சிமருந்துகள்,விவசாய அதிகாரிகளின் தொடர்ந்த ஆலோசனைகள் முற்றிலும் இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது. நெல் பயிரிடும் விவசாயிகளுக்கு விதை நெல்,உரங்கள்,பூச்சிமருந்துகள் இலவசம். ஆனால் அரசு கொள்முதல் செய்யுமளவு நெல் உற்பத்தி இல்லை.காய்கறித்தோட்டங்கள்,பூந்தோட்டம் ஆகியவற்றிற்கும் சலுகைகள் வழங்கப்படுகிறது.தேங்காயில் இருந்து தயரிக்கப்படும் கொப்பரை வெளிச்சந்தையில் 25 - 30 ரூபாய்க்குள் கொள்முதல் செய்யப்படும் நிலையில் இங்கு தீவுகளின் "விவசாயக்கூட்டமைப்பு" தீவின் தென்னை விவசாயிகளிடமிருந்து 44 ரூபாய்க்கு நேரடிக்கொள்முதல் செய்கிறது.இடைத்தரகரிடமோ,வியாபாரிகளிடமோ கொள்முதல் செய்வதில்லை.இதனால் தேங்காய்களைப்பறிக்காமல் வீணாவது தடுக்கப்பட்டதோடு,தென்னை விவசாயிகள் கொப்பரைத்தயாரிப்பில் ஈடுபட்டு லாபம் ஈட்டுகிறார்கள். Integrated Dairy Development Scheme என்ற திட்டத்தின் கீழ் பால் மாடுகள் வாங்குவதற்கும் ஐம்பது சதவிகித மானியத்தில் வங்கிக்கடனுதவி,கால்நடைகளுக்குத்தேவையான மருத்துவம்,மருந்துகள்,இனவிருத்திக்குத்தேவையான ஊசிகள், உயர் ரக ஆடுகள் கால ஒப்பந்த அடிப்படையில் இலவசமாகத்தருவது,இப்படி வசதிகளை தீவு நிர்வாகம் தருகிறது.தமிழ் நாட்டில் என்ன நிலை என்று எனக்குத் தெரியாது.ஆனால் முக்கிய பூமியில் விளைச்சல் அதிகமானால் தான்,

உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு அற்ற ஒன்றியப்பகுதியில் வசிக்கும் நாங்கள் பயமின்றி,பட்டினியின்றி உணவு கொள்ளமுடியும்.

விழுப்புரம் மாவட்டம்,ஆகாசம்பட்டு விவசாயி சேஷாசலம் அவர்கள் தனது வெண்பாவில் வெளிப்படுத்துகிறார் தன் வலியை.

"உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார்மற் றெல்லாம்

தொழுதுண்டு பின்செல் பவரா?- அழுதுண்டே

ஏக்கருக்கு நூத்தியஞ்சை எண்ணிப்பார்த் தாதெரியும்

ட்ராக்டருக்கு வள்ளுவனா ரே"

"நெத்து வெடிக்கையிலே பத்துகிலோ, தேன்தடவி

அத்தை உடைச்சாக்க ஆறுகிலோ - குத்தி

எடுத்துப் பொடைச்சாக்க அஞ்சுகிலோ ஆச்சே

அடச்சாமி இந்த உளுந்து"

இப்படித்தான் உழுதவன் கணக்குப்பார்த்து உழக்கு கூட மிஞ்சாது விவசாயத்தைக் கைவிட்டது விவசாயக்குடும்பங்கள்.எங்கள் கிராமங்களில் தோட்டம் போடவேண்டிய கட்டாயமின்றி,கால்நடைகள் வளர்க்க வேண்டிய கட்டாயமின்றி , பெண்களும்,ஆண்களும் நகர வாழ்க்கைக்குப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டனர்.நிலத்தையும்,மண்ணையும் நேசிப்பவர்கள் (என்னைய மாதிரி!) இப்படிக் கவிதையும் கட்டுரையும் எழுதிக்கொண்டு.இந்தத்தலைமுறையின் புத்தகங்களில் கூட இல்லை விவசாயத்தின் பெருமை சொல்லும் பழமொழிகள்.விதைக்கிற அன்னிக்கு ஊருக்குப்போயிட்டு அறுக்கிற அன்னிக்கு வந்து அழுதா முடியுமா?,ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை,அகல உழுவதை விட ஆழ உழு,காற்றுள்ள போதே தூற்றிக்கொள் (எனக்கும் மறந்துவிட்டது) இந்தப்பழமொழிகளுக்கும், வயல்,வரப்பு,நாற்று,நடவு,களையெடுப்பு,களம்,கதிர்,போரடித்தல்,நெற்பொலி இந்த வார்த்தைகளுக்கும் இன்றையத்தலைமுறைக்கு அர்த்தம் தெரியாது.அமெரிக்க நாட்டின் வேளாண் துறை விஞ்ஞானி ஒருவர்,"இந்தியாவின் நீர்ப்பாசன நிலப்பரப்பு கிட்டத்தட்ட அமெரிக்காவிற்கு இணையாக இருக்கிறது.ஆனால் உணவு உற்பத்தியில் இந்தியா அமெரிக்காவைவிட கிட்டத்தட்ட நான்கு மடங்கு பின் தங்கியிருக்கிறது.இதற்குக் காரணம் விவசாய உற்பத்தியைப் பெருக்கும் தொழில்நுட்பத்தில் இந்தியா பின் தங்கியிருப்பதுவே. ஆனால்,இந்தியாவிலேயே தமிழகத்தில் மட்டும் தான் மற்ற பகுதிகளைவிட நான்கு மடங்கு உற்பத்தி பெருக்குகின்ற விஞ்ஞானம் இருக்கிறது" என்று தெரிவித்துள்ளார் இது நமக்கெல்லாம் பெருமை.

பிரிவினைக்கோடுகள்

2010-01-20T01:46:00.000-08:00

இன்று
ஒரே தாயிடம் சூல் கொள்கிறார்கள்
பாண்டவரும்,கௌரவரும்.

பாஞ்சாலிகள் வரும் வரை
பாண்டவர்கள் தான்.
பாசத்தையும்,பிரியத்தையும் மட்டுமே
பகிர்ந்து கொண்டவர்கள்
பாஞ்சாலிகளின் வருகைக்குப்பின்
பங்கீட்டை மட்டும் விவாதிக்கிறார்கள்.

தூது வரும் கண்ணபிரான்கள்
ஒரு வீட்டு நெருப்பெடுத்து
ஒரு வீட்டில் பற்ற வைத்து- அவர்களின்
ஒற்றுமைக்கு உலைவைத்து.

முகப்பு, வளவிலிருந்து அடுப்படி வரை
பாகம் பிரித்து கோடு போட்டு
அண்ணனும் தம்பியும் பங்காளிகளாய்..
ஒரு தலைமுறையில் விதைக்கப்பட்ட
வேற்றுமை விதைகளின் விஷம்
வேர்வழி ஊடோடி விழுதுகளுக்கும்.

குருஷேத்திர சீற்றம்
பிடரி சிலிர்த்த சிங்கமென மனங்களில் புரண்டு
சந்தர்ப்பங்களுக்காய் காத்திருக்க.

கோடுகள் அழியும்
நாட்களுக்காய்
நம்பிக்கையற்றுக்காத்துக்கிடக்கும்
நவீன குந்திகள் எங்கள் கிராமமெங்கும்...

பெண் பார்க்கும் படலம்

2010-01-18T23:11:00.000-08:00

புன்னகையும் பொன்னகையும்
கடன் வாங்க வேண்டியில்லாதிருந்ததால்
பொலிவாய்த்தான் இருந்தேன் நான்.

பெற்றோருக்கும்,உற்றோருக்கும்
மாப்பிள்ளைக்கு
என்னை பிடிக்க வேண்டுமே என்ற கவலை தான்
மாப்பிள்ளையை
எனக்குப்பிடிக்க வேண்டி
கவலை இல்லை யாருக்கும்

வந்தவர்கள் அளந்தார்கள்
உச்சி முதல் பாதம் வரை.
"கறுப்புதான் ஆனாலும் படிச்சிருக்கு"
"அஞ்சு பொண்ணாம் ஆனாலும் நல்லா செய்வாகளாம்"
குறைகளை நிறைகளோடு
சமரசம் செய்தார்கள்.

நாற்றங்காலில் நாற்றுப்பறிக்க வந்த விரல்கள்
நாற்றின்
உணர்வு வேர்களை வலிக்கப்பறித்ததில்
வெறுப்பு தனியாய் வேர் கொண்டது.
நாற்று , நடவு வயலில் தன்னை நட்டுக்கொண்டு
வேர் பிடித்து,கதிர் விரித்து
செழித்த போது
விரல்கள் மீதான வெறுப்பு
தனியாய் விருட்சமாகி விட்டிருந்தது

இப்படித்தான்

சம்பிரதாயச்சடங்குகள்

உறவுகளின் அன்னியோன்யத்தை

அன்னியமாக்கி விடுகிறது.

இன்றும்.

இப்படித்தான்

கிராமங்களில்

மாமியாரும் நாத்தனாரும் பூச்சாண்டிகளாகின்றனர்

ஆண் மகனின் குழந்தைகளுக்கு.

உள்ளே உறங்கும் குழந்தை

2010-01-18T10:43:00.001-08:00

திருவிழா முடிந்து
வெறுமையாகிக் கிடக்கும்
கிராமத்து வீதிகள் கண்டு
கண்கலங்கியழுத அறியாமை

உயர உயரப் பறந்த பட்டம்
நூலறுந்து
மின்சாரக்கம்பிகளில் குலைந்த வருத்தம்

மண் குடத்தில்
ஊரணி தண்ணீர் எடுத்து வந்து
தலையோடு குடமுடைந்து
தண்ணீர் வழிந்து நனைந்து நின்றது

கண்மாயில்
நீச்சலறியாது
கரையிலமர்ந்து நீச்சலில் திளைப்பவர்களை
பொறாமையில் வெறித்தது.

புதுப்பாவாடை,தாவணி
பிடித்த மாதிரி அமைந்துவிட்டால்
புதுபுதுக்கனவுகளில் தூக்கம் தொலைத்தது

பூ,நகை,புடவை
புதிதாய் கிடைத்துவிட்டால்
உலகமே கிடைத்ததாய்
உருகிக்கிடந்தது.

புதுப்புது சமையல்
முயன்று பார்த்து
அப்பா,அம்மா,உறவுகள் தட்டிக்கொடுக்க
ஒற்றைப்புன்னகையில் கர்வம் கொண்டது

கல்லூரி முடித்து
கனவுகள் கலைத்து
சிந்திக்கக் கற்றது.

இப்படி மலரும் நினைவுகளை
மனதில் அசைபோட
பெரிய மனுஷி உறங்கிப்போனாள்.
உள்ளே உறங்கும் குழந்தை விழித்துக்கொண்டது

நெல் குதிர்,கதிர்க்களம், பத்தாயம்

2010-01-17T09:55:00.001-08:00

விளைச்சலின்றி
வெறுமையாகிப்போன வயல்களால்
கதிர்க்களமும்
நெற்குதிரும் அர்த்தமற்று...
கேள்வியில் துளைத்து
பதிலுக்குத் திணறும் நான்.
குட்டிக்குழந்தைகளுக்கு எக்காளம்.
எப்படிச்சொல்வது?

திண்ணைகளற்றுப்போனதால்
சிரிப்பும் பேச்சுமற்ற தெருக்கள்
சுவர்களில் வேலி எழுப்பி
பக்கத்து வீடு
பாகிஸ்தானைப்போல
நெற்குதிர்,
பத்தாயம் விடை தேடி
பாட்டி வீடு போனால்
பாட்டியோ
வெற்றிலை குதப்பி ஊடகத்தில் விழிகள் நாட்டி
"நெல்லுக்கொட்டறதுன்னு சொல்லு"

நெல் விளையும் மரம் எது?
எப்படிச்சொல்ல பதிலை?
எப்படிச்சொல்ல
எக்காளம் மறைய!
யோசித்துக்கடக்கையில்
கண்களில் பட்டது
சிட்டுக்குருவி அலகிலிருந்து
தவறிவிழுந்த நெல்மணி

ஒரு சமூகத்தின் எழுச்சி

2010-01-16T08:11:00.000-08:00

அந்த நாட்களில் எங்களின் பாலைய நாட்டு கிராமங்களில் ஒருவர் இறந்து போனால் அதை மற்ற பதினைந்து கிராமங்களுக்கும் தெரியப்படுத்த ஒரு சமூக சகோதரர்களை அனுப்பி வைப்பார்கள்.அவர்களை ஊருக்குள் பார்த்ததுமே அறிமுகம் தேவையின்றி முகமே காட்டிக்கொடுக்க எதிர்ப்படுபவர்கள் விசாரித்து உரியவர்களிடம் சொல்லிவிடுவார்கள்.பேருந்து நிறுத்ததில் இறங்கி வீடு வரை ஒப்பாரி வைத்து அழுதுவரும் உறவுகளை கொட்டு கொட்டும் சகோதரர்கள் கொட்டு முழக்கி கூட்டிவருவார்கள்.

பிறகு கோட்டை கொண்டு வருபவர்களை அழைத்து வர,பிணம் குளிப்பாட்ட கண்மாயில் தண்ணீர் எடுத்து வர,இறுதி ஊர்வலத்தில் கொம்பு முழங்க,தாரை,தப்பட்டை முழங்க ஆடியபடி செல்வார்கள்.பிணத்தை புதைக்க வேண்டுமானால் குழிதோண்டுவதும், எரிக்க வேண்டுமாயின் அதற்குத்தக ஏற்பாடுகளைச்செய்வதும் அந்தச்சகோதரர்கள் தான்.அவர்கள் வீட்டுப்பெண்கள் நாற்றுப்பறிக்க,நடவு நட,களையெடுக்க,கதிர் அறுக்க, தோட்ட வேலை,வீட்டின் கட்டுத்தறி சுத்தம் செய்ய என்று வீடுகளுக்கு வருவார்கள்.இவர்களில் ஒரு வீட்டுக்கு ஒரு குடும்பம் என்று பேசிக்கொண்டு வேலை செய்வார்கள்.'எங்க ஐயா வீடு' என்ற உரிமையோடு தலைத்துண்டை இடுப்பில் கட்டி,காலணிகழற்றி,கைகட்டி படு மரியாதையாய் நிற்பார்கள்.பெண்களும் அப்படித்தான்.இது காலம் காலமாய் தொடர்ந்து வரும் ஒரு பழக்கம்.அடிமைத்தனமென்று அறியாமலே அடிமையாய்க்கிடந்த இந்தச்சமூகம் ஒரு நாள் விழித்துக்கொண்டது.

புலம் பெயர்ந்த மக்கள் வெளியுலகம் அறிந்து,விழிப்புணர்வு பெற்றதும்,அந்த விழிப்புணர்வை தம் இனம் எங்கும் பரப்பியதும், வெளிநாடுகளுக்கு பணிபுரியச்சென்று பொருளாதார மேம்பாடு பெற்றதும்,கல்வியின் அருமை உணர்ந்து தம் வழித்தோன்றல்களுக்கு கல்வியறிவு தந்ததும் அவர்களின் சுய மரியாதையும்,வாழ்க்கைத் தரமும் உயர்ந்தது.எந்த இனம் ஊரின் தள்ளுப்பட்ட,கடைநிலை இனமாக இருந்ததோ இன்று அவர்களும் தன்னம்பிக்கையுடன் சுதந்திரமாக வாழ்கிறார்கள். இப்போது அவர்கள் யாரும் பிணம் எரிக்க,புதைக்க,கொட்டு கொட்ட,கொம்பூத வருவதில்லை.பெண்கள் வயல் வேலைக்கு வருவதில்லை.இளையதலைமுறை ஒன்று கூடி தம் இனத்திற்கு விழிப்புணர்வு ஊட்டி நல்வாழ்க்கை வாழ வழி செய்துள்ளனர்.இன்று அவர்கள் வாழும் பகுதிகள் குடிசைகளின்றி, தாரிசு வீடுகளும்,அடிப்படை வசதிகளுடனும் வாழ்கிறார்கள்.கோவில் திருவிழாக்களில், ஊர் மக்களுடன் ஒன்று கலந்து கொண்டாடிமகிழ்கிறார்கள்.

ஒற்றுமையும், உழைப்பும்,விடாமுயற்சியும் இருந்தால் ஒரு இனம் தன் நிலையை உயர்த்தி பெருமையுடன் வாழமுடியும் என்று நிரூபித்த அவர்கள் இனத்தின் பெயரால் முடங்கிக்கிடக்கும் மக்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரி.நான் குறிப்பிடும் அந்த இனத்தின் உயர்வைக்காண வேண்டுமாயின் எங்கள் ஊருக்கு வாருங்கள்.காலகாலமாய் ஊருக்குள் காலணி அணிந்து நடக்கக் கூட தடை விதிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு இனம், தொட்டால் தீட்டு என்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஓர் இனம் எழுந்து நிற்பதில் பெருமையும்,நெகிழ்ச்சியும் தான்.உயரவேண்டுமென்று உறுதி கொண்டுவிட்டால் தடைக்கற்களும் படிக்கற்கள் தான்.இதை வாழும் உதாரணமாக வாழ்ந்து காட்டியவர்கள் இவர்கள்.

எந்தப்போராட்டங்களும் இல்லாமல்,மனச்சங்கடங்களும் இல்லாமல் அந்தச்சமூகம் சாதித்ததன் அடிப்படை கல்வி,பொருளாதார மேம்பாடு,ஒற்றுமை,இளைய சக்தியை முழுமொத்தமாக எந்த விமர்சனமும் இன்றி பயன்படுத்திக்கொண்ட அந்த சமூகத்தின் மூத்த தலை முறை.ஆக ஒரு சமூகத்தின் விடியல் அவர்கள் கையில் தான் இருக்கிறது.மொத்த சமூகமும் தனது முன்னேற்றத்தை ஒருவழியாக எண்ணம் குவித்து சிந்திக்கத் தொடங்கிவிட்டால் அவர்களை வழிமறிக்கும் சக்தியும் இந்த உலகில் உள்ளதா என்ன?

தேவை ஒரு வழிகாட்டி

2010-01-16T01:34:00.000-08:00

தமிழக கிராமங்களின் இயற்கையோடு கூடிய வாழ்க்கை- பனிநேரத்தில் சூரியக் கதிர்கள் பூமியைத் தொடும் ஆரம்பக்காலையின் அமைதியை ரசித்தபடி பருகும் சூடான தேநீரை சொட்டுசொட்டாக அருந்தி சுவைக்குமொரு உணர்வினைப்போல் வாழ்க்கையின் அத்தனை கோணங்களையும் வாழ்ந்து,சமூக மதிப்பீடுகளின் வகையறிந்து,நியாய,அநியாயங்கள் உணர்ந்து ஊருக்கு சொல்லும் உபதேசங்கள் தான் இல்லத்திலும் என்று இலக்கோடு வாழ்ந்து, இன்பதுன்பம் வாழ்வின் இயல்பென்று எதார்த்தங்களை ஏற்று வாழும் மனிதர்களை நகர் இயல்பு பயமுறுத்துகிறது.வாகன இரைச்சலும்,பேராசை மனிதர்களும்,யாரையும் வீழ்த்தி தான் மட்டும் மேலேறும் நண்டின் கூறுகளும் விதைக்கப்பட்ட பெரும்பான்மை மனிதர்களின் உலகமாக நகரங்கள் இருக்க அதன் ஆடம்பர சரிகை மின்னல்கள் இளையோரை வீழ்த்தி இகழ்ச்சியாய் பரிகசிக்க அவர்களும் தயாராகிவிடுகிறார்கள் நிலத்திற்கேற்ற திரிபுகளோடு.இவர்கள் பாடு குற்ற உணர்வற்று ஒன்றிப்போக நாம் எங்கே போகிறோம் என்ற கவலையோடு வருபவர்கள் பாடு நகரங்களில் ஒன்றவும் முடியாது,தொடரவும் முடியாது வெறும் பொருளாதார மேன்மைக்காக தன்னை மறந்த இயந்திர வாழ்க்கைக்கு அடிமையாகிப் போகின்றனர்.சொந்த இயல்புகள் மறந்து போய்,திணிக்கப்பட்ட உணர்வுகளோடு,சீக்குப்பிடித்த சிந்தனையும்,தெளிவற்ற எண்ணங்களுமாய் மனவளமற்று மறுகித் தவிக்கும் நிலை தான் இன்று நகரங்களுக்கு புலம் பெயர்ந்தவர்கள் பாடு.

நகரத்தின் கூறுகளை,ஊடகங்களின் உபயத்தால் மனதளவில் கொண்டுவந்துவிட்ட கிராமமக்கள் பாடு இன்னும் திண்டாட்டமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.பேராசை,எதையாவது எதிர்பார்த்து உறவுகளைக்கொண்டாடும் மனோபாவம்,நான்,எனது என்ற சுயநலப்பார்வை,உடல் உழைப்பிற்கு சோம்பித்திரிவது,அடுத்தவர் உயர்வு கண்டு பொறாத குணம்,நியாமற்ற வம்புப்பேச்சுகள்,கடமை உணர்வற்று,பொறுப்புகளைத்தள்ளிவிடும் மனோபாவம் பெருகிவருகிறது.மேலைநாடுகள் நாகரீக உச்சியில் வெறுப்படைந்து நமது எளிமையை நாடி வாழ்க்கைமுறையை மொத்தமாக மாற்றி அமைக்கத்துடிக்க நாம் நமது இயல்பு மாறி நாகரீக உச்சியை நோக்கிப்பயணிக்கிறோம்.அந்தமான் போன்ற அமைதியான இயற்கைச்சூழலில் இயல்பான நீரோட்டம் போல் தெளிந்த வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் எங்களைப்போன்றோர் தாயகத்தில் நகரங்களையும் ஏற்க இயலாது,சொந்த கிராமங்களையும் ஏற்க இயலாது பொய்முகங்களுடன் புன்னகை புரிய வேண்டிய சூழல்.

வருடத்தின் சேமிப்புகளைக் கரைக்கவென்றே முக்கியபூமிப்பயணம் மேற்கொண்டும் எப்போது நம் ஊர் செல்வோம் என்று தவிக்கும் மனதோடு தான் சுற்றிவரவேண்டிய நிர்ப்பந்தம்.எல்லோர் முகத்திலும் ஒரு அந்நியத்தனம்.அவர்கள் மாறிவிட்டார்களா? இல்லை நமது பார்வை மாறிவிட்டதா? என்ற கேள்விகள் தாம் சுழல்கிறது மனதில்! எங்கள் ஊர்களில் கோவிலில் பிரார்த்தனை முடித்து ஊரணிக்கரைப்படிக்கட்டில் அமர்ந்து இளமை நாட்களை நினைவு கூர்வது வழக்கம்.இப்போது பாசிபிடித்து நாற்றம் எடுக்கும் ஊரணிகள்.வீட்டுக்குவீடு குழாய்த்தண்ணீர் வந்துவிட்டதால் ஊரணிகள் கவனிப்பாரற்று.ஊர்த்திருவிழாவின் போது தெய்வத்திருமஞ்சன நீராட்டிற்கு காலம் காலமாக ஊரணியில் தண்ணீர் எடுக்கப்படும் காலம் போய் இன்று கோவிலுக்குள்ளேயே கிணறு அமைத்து குழாய் வழி வரும் தண்ணீரில் திருமஞ்சனம் செய்யப்பட்டு வருகிறது. ஊரின் நில அடையாளமாகச்சொல்லப்பட்டு வந்த ஊரணி கேட்பாரற்று.பெண்கள் சிலர் மலரும் நினைவுகளில் வருத்தமடைந்தாலும் ஆணாதிக்க சமுதாயமான எங்கள் ஊரில் இந்தக்குரல் எடுபடாது.

மழைக்காலத்தில் மட்டும் நீரோடும் ஆறு எங்கள் ஊரில் உண்டு.தண்ணீர் வற்றியதும் அந்த ஈரமணல் பரப்பில் பசுமையான தாழம்புதர்கள் உண்டு.அந்தப்பகுதியில் வாழும் மக்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களின் எல்லைகளை நகர்த்தி ஆற்றைக் குறுக்கியதோடல்லாமல்,ஆற்றின் அமைப்பைக்கால்வாய் ஆக்கி,கழிவிடமாக்கி இன்று சப்பாத்திகள்ளியின் விளைவிடமாய் ஆகிப்போனது.இப்படி எங்கள் கிராமத்தின் அடையாளங்களை அழித்து, முன்னேற்றம் கண்டு விட்டதாய் பிதற்றும் ஊர்மக்களைப் பார்க்கும் போது கசப்பு ஊறுகிறது மனதில்.வீட்டு வேலை,வயல் வேலை,ஆடு,மாடுகள்,தோட்டமிடுதல்,ஊர்ச்சாலையில் கீரைகள்,காய்கறிகள் வியாபாரம் என்று சுறுசுறுப்பாய் இயங்கிக்கொண்டிருந்த பெண்கள் இப்போது படிப்பு,பக்கத்து நகரங்களுக்கு வேலை,ஊடகம் என்று முடங்கிப்போய், பருத்த உடலுடன் வியாதிகளின் கிடங்காய்,நொந்து வாழும் வாழ்க்கை. பலர் முகத்தில் உற்சாகம் இல்லை.சிலர் முகத்து உற்சாகமும் பலரின் வம்புகளால் திருடப்பட்டுவிடுகிறது.வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அடிப்படை நல்லெண்ணங்கள் களையப்பட்ட மனங்கள் எப்படி உற்சாகத்தை உருவாக்கும்.உழைப்பு இருந்தால்,செல்வம் வரும்.செல்வம் வந்தால்,தன்னம்பிக்கை வரும்.தன் மேல் நம்பிக்கை உள்ள ஒரு மனம் அடுத்தவரைப்பார்த்து பொறாமை கொள்ளாது.அதோடு தன் தேவைகளை தெளிவாய் அறிந்து அதைத்தேடும் மனது ஒரு நாளும் அமைதியை இழக்காது.அடுத்தவரின் உடமைகளைப்பர்த்து அது நமக்குத் தேவை இருக்கிறதோ,இல்லையோ அது வேண்டி தன் அமைதி இழக்கும் மொத்தக்குடும்பத்தின் அமைதி இழக்கும் குணம்,தன்னம்பிக்கை, உழைப்புமற்ற மக்களின் நோய் தீர என்ன செய்வது? யாராவது வழிகாட்டுங்கள்!

நிலாச்சோறு

2010-01-12T09:09:00.000-08:00

ஒவ்வொரு தாயும் கண்டிப்பாகத் தன் மக்களுக்கு நிலாக்காட்டி சோறு ஊட்டியிருப்பார்கள்.நான்நமதுஇளம்பிராயத்தைச்சொல்கிறேன்.இப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சி காட்டி பயமுறுத்தி,அலைபேசியில் அளவளாவி சோறு ஊட்டுகிறார்கள் இளம் தாய்மார்கள்.அது சரி. இதெல்லாம் காலத்தையும் வசதியையும் பொறுத்தது.நாங்கள் சிறுபிள்ளைகளாய் இருந்த போது ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பௌர்ணமி வந்தால் நிலாச்சோறு கண்டிப்பாக உண்டு.சில நினைவுகள் தரும் சுகம் இருக்கிறதே அது அனுபவிப்பவர்களுக்குத்தான் புரியும்.நினைவுகள் சட்டென்று புன்முறுவலையும், கண்ணீரையும் ஒருங்கே வரவழைக்கும்.காலத்தையும்,நிகழ்வுகளையும் மீட்டெடுக்கும் சக்தி மனிதனுக்குத் தரப்பட்டால் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு உலகம் தரவேண்டும் என்று தான் இறைவன் நினைவுகளைத் தந்தாரோ?நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் போதுகளில் உடலின் பிராயம் மாறாது போனாலும் கூட மனதின் பிராயம் மாறித்தான் போகிறது.கடலை உருண்டையும்,இலந்தப்பழத்தையும் பார்த்ததும் பள்ளிநாட்கள்ஞாபகம் வருவதுபோல். மீண்டுவருவதைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு சுவாரஸ்யம்,அதை எழுத்தில் வடிக்கும் ஒரு சுகம் இந்த நிலாச்சோறைப்பகிர்ந்து கொள்வதில் கிடைக்கிறது.

ஞாயிற்றுக்கிழமை எங்கள் அப்பாவிற்கு கடை விடுமுறை.அன்று நிலவு புறப்பட்டதுமே,'ம்ம்,இன்னிக்கு வாசல்ல சாப்புடலாமா? மணி என்ன சாந்தி பாரு',அப்பா சொல்லுமுன்னே சடக்கென ஓடி,'அப்பா ஏளு'. 'சரி இன்னும் கொஞ்ச நேரம் போகட்டும்' என்று வாசலில் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்து அப்பா அமர,என் அம்மா அருகில் திண்ணையில் அமர நாங்கள் என்ன வேலை செய்தாலும்,படித்தாலும் அப்படியே மூடிவிட்டு வாசலில் வரிசையாக,வசதியாக அமர்ந்து கொள்ள எங்கள் பெற்றொரின் பிறந்த கதை,வளர்ந்த கதைகள் மொழியப்படும்.சில கதைகள் சிரிப்பையும்,சிலகதைகள் சோகத்தையும் பிரதிபலிக்கும்.வறுமையின் நிறம் என்றும் சிவப்பு தானே.

எட்டு மணி ஆனதும் பிரம்புப்பாய் எடுத்து வந்து சாணம் தெளித்த வாசலில் விரித்து,சாப்பாட்டு பாத்திரங்களைப்பரப்பி,தட்டுக்கழுவி அரைவட்டமாக உட்கார நடுவில் என் அம்மா அமர்ந்தபடி பரிமாறுவார்கள்.ஒவ்வொரு முகத்திலும் நிலா வெளிச்சம் ஒரு குளுமையை உண்டாக்கி சாந்தமான அழகை வெளிப்படுத்தும்.வாசல் விளக்கையும் எரியவிட்டு நிலவு வெளிச்சத்தில் சாப்பிடுவோம்.ஒரு முறை மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட நிலா வெளிச்சம் இருக்கிறதே என்று சாப்பிட எத்தனிக்க என் அப்பாவோ 'இருங்க. அம்மா விளக்கேத்திக்கிட்டு வரட்டும்' என்றார்கள்.என் அப்பா எப்போதும் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டால் விளக்கேற்றியதும் சாப்பிட்ட கையைக் கழுவி விட்டு பின் சாப்பாட்டைத் தொடர்வார்கள்.அன்றும் அது போல கை கழுவி சாப்பாட்டைத் தொடர எப்போதும் கேட்கத் தோணாது போன கேள்வி அன்று தோன்றியது.'ஏம்ப்பா கை கழுவிட்டு சாப்புடுறீங்க' என்றதும் 'அது சும்மா தான்.நீ சாப்புடு' என என் அம்மா கதை சொல்லத் தொடங்க என் அப்பா,'புள்ளைக பயப்படுங்க' என்று தடுக்க நாங்கள் வற்புறுத்த அம்மா சொல்லத் தொடங்கினார்.'இப்புடித்தான் எங்க ஊர்ல ஒரு வீட்டுல நிலாச்சோறு வாசல்ல சாப்புட்டாங்களாம்.அப்ப காத்துல வெளக்கு அணைஞ்சு போயிடுச்சாம்.அவுக மறுவடி வெளக்க ஏத்திட்டுப் பாத்தா அவுக தட்டுலருந்த மாங்கொட்டையக் காணுமாம்?நீ எடுத்தியா? நீ எடுத்தியான்னு ஒருத்தர ஒருத்தர் கேட்டு இல்லையின்னு சொல்லிக்கிட்டு இருக்கையில கொல்லச்சந்துல சீச்சீ கொசவ வீட்டு மாங்கொட்ட ஒரே புளிப்புனு சத்தம் கேட்டுச்சாம்.அது யாரு பேயி.அதுனால தான் கரண்டு இல்லாதப்ப காத்து கருப்பு சாப்புடும்னு கையக்கழுவிட்டு சாப்புடுறாக' என்று என் அம்மா கதை முடிக்க நான் தட்டோடு எழுந்து,'நெலாச்சோறும் வேண்டாம்.ஒண்ணும் வேண்டாம்.வாங்க உள்ள' என்று நடுங்க என் அப்பா தன்னருகில் அமர்த்திக்கொண்டு, 'நா இருக்கையில எம் புள்ளைக கிட்ட ஏதாச்சும் வருமா? சும்மா சாப்புடு' என்று தைரியம் கொடுத்தாலும் இன்றும் இருட்டு எனக்கு பயம்.இறந்த வீடுகளுக்குப்போய் வந்தால் பிணம் கட்டுகளுடன் தலை மாட்டில் நிற்பது போல் கனவு வரும்.மிகத்தைரியமான பெண் என்று யாராவது சொன்னால் என் கணவர்,'ம் வாங்க.கரண்ட் இல்லாத நேரம் வந்தீங்கன்னா நீங்க இன்னொரு சாந்தியப்பாக்கலாம்' என்று வாரினாலும் என் அம்மா,தங்கைகள்,என் கணவர் எல்லோரும்,' ஐயோ! இருட்டுன்னா அவ பயப்புடுவா' என்று அக்கறைப்படும் போது சில பலவீனங்கள் கூட இப்படித்தான் அழகாகிறது பேய்க்கதைகள் கேட்பதில்,பேய்ப்படங்கள் பார்ப்பதில் அலாதிப்பிரியம்.

இன்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் பௌர்ணமி வந்துவிட்டால் நிலாச்சோறு ஞாபகம் வந்து உற்சாக ஊற்றுகளை அடைக்கும்.யாருமறியாது கண்ணீரையும் நினைவுகளையும் பத்திரப்படுத்துவேன்.யார் கண்டார்கள்.வாழ்க்கையின் கடைசி தினங்களில் துணை வருவதற்கு இந்த நினைவுகள் பயன்படுமாயிருக்கலாம்.என் இதழ்களில் புன்னகை வரவழைக்கும் காரணிகளாக இவை இருக்கலாம்.அதனால் வலைப்பூவில் பகிர்ந்து கொண்டாலும் கூட பத்திரமாய் வைத்திருக்கிறேன் அந்த வண்ண நினைவுகளை!